Serj Tankian – Imperfect Harmonies

Αμφιβολία για το πόσο καλή φωνή έχει ο Serj Tankian μάλλον δεν υπάρχει.

Για το πόσο «μεγάλος» και σημαντικός μουσικός είναι; Εδώ οι απόψεις διίστανται.

Εδώ είναι και η όλη συζήτηση γύρω από το πρόσωπό του.

Ο ίδιος, όπως έχει δείξει μέχρι τώρα, θέλει να πειραματιστεί με διάφορα είδη μουσικής και βασικότερο όλων… να κάνει αυτό που θέλει αυτός. Και σίγουρα να μην κάνει κάτι σαν System. Γιατί απλά θα είναι «κάτι σαν»...

Έτσι, έβγαλε το Elect The Dead, έναν εκπληκτικό rock δίσκο, στη συνέχεια το πέρασε και ένα χεράκι με τη Φιλαρμονική του Auckland, και τώρα έρχεται με το τρίτο του πείραμα, το Imperfect Harmonies.

Mother Unit – Brain Massage

Οι Mother Unit είναι το solo project του κιθαρίστα και συνιδρυτή των 35007 (LOOSE) Bertus Fridael, πλαισιωμένου από κάποιους ακόμη μουσικούς. Ουσιαστικά πρόκειται για την συνέχεια των 35007. Ο δίσκος αποτελείται από 5 instrumental κομμάτια συνολικής διάρκειας 50 περίπου λεπτών. Μουσικά είναι ένας συνδυασμός ambient,electro με rock και δυνατά stoner riff. Η σύνθεσή τους είναι αρκετά καλή και η ισορροπία μεταξύ ήχων, η «μοιρασιά» electro και rock και η μετάβαση από τα ήπια ταξιδιάρικα ambient στα δυνατά ριφάκια γίνεται σε πολύ καλές αναλογίες. Από χαλάρωση σε εγρήγορση, από ταξίδι σε κοπάνημα και τούμπαλιν. Εξού και Brain-massage.

Πολύ καλό ντεμπούτο, easy listening και σίγουρα ξανακούγεται πολλές φορές.

LATE OF THE PIER-Blueberry (new single)

late of the pier-blueberry

να χορεψουμε και λιγο

LA ROUX - La Roux

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα album έκφυλο? Η παρουσία της κοκκινομάλλας που δεν ξέρεις ακριβώς αν η φωνή της είναι ενός μικρού αγοριού ή μιας κοπέλας-ψιψίνας . Εμένα στο μυαλό μου έρχεται η barbie , έχει την ιδανική φωνή για μια πλαστική κούκλα . La Roux , είναι κούρεμα μόλις βγήκα από μια πλαστική εικόνα , digital baby , cyborg της ονείρωξης που είχες χθες , είμαι η 'μπάντα' που ακούς και σου ξενίζει , αλλά είμαι τόσο ελκυστική που και ο ίδιος παραξενέυεσαι . Ναι εσύ όσο και αν δε με αποδέχεσαι θα είμαι πάντα για εσένα ένα έκφυλο φετίχ . Μια ζωντανή ψηφιακίλα . Αναμφισβήτητα κάτι τόσο καλοκαιρινό όσο τα malibu που πίνω και τόσο κοριτσίστικα κόκκινο όσο η αρχή του ομότιτλου album τους . 'In For The Kill' και γρανίτα φράουλα σε μια πισίνα , ακόμα και μπάνιο θα έκανα , που λέει ο λόγος . Σιγά σιγά σε ξεσηκώνει ύπουλα που σχεδόν ντρέπεσαι να κουνηθείς και όμως το 'Trigerlilly' με κάνει να κουνιέμαι από την πολυθρόνα μου , την πολύχρωμη πολυθρόνα που ξαφνικά με κάνει να τη λατρέψω , γιατί είναι και αυτή μέρος της electropop ψηφιακίλας που έχω μπεί . Αλλάζω σελίδες και μπαίνω σε άλλες τροχιές , έγινα η cyborg Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων . Φέρτε μου μια φράουλα δεν την παλεύω να πάω ξανά για ύπνο έτσι . 'Quicksand' για να ηρεμήσω λίγο και 'Bulletproof' για να ξυπνήσω την αγορίστικη πλευρά μου τώρα ! To album είναι μια μπούρδα , μια βλακεία που δε βρίσκω νόημα να ακούω , μια παιδική αναγούλα , και αυτό το ηλίθιο κομμάτι που παίζει , το 'Colourless Colour' ποιός το ονόμασε μουσική ακριβώς ? 'Ιm not Your Toy' δηλαδή με κάνει σχεδόν να θέλω να................ χορέψω. Διχάστικα στις 3.30 το πρωί , κόπηκα στα δύο για ένα album ? Μα όλα αυτά για ένα album ? Δεν ξέρω αν μου αρέσει όμως η φωνή μου έγινε γλυκιά και συνεχίζω να ακούω μέχρι τελικής πτώσεως αυτή την παρανοική τύπισσα να τραγουδάει και σκέφτομαι τον εαυτό μου με τέτοιο λούκ και αποκτάει cool διάσταση η φάση που βρίσκομαι τώρα , ναι μωρή αρρώστεια 'Cover My Eyes' , μαζί σου και εγώ μέχρι το τέλος . ' My reflections are protections , they will keep me from destruction , my directions are distractions , when you're ready come into the light ' . Έλα κοιμησέ με τώρα με τα τελευταία κομμάτια ' Armour Love ' και 'Growing Pains' .
-Καληνύχτα μαμά!
-Καληνύχτα Παρασκευούλα!

6.6/10 ?

GHINZU - Mirror Mirror

Οι Ghinzu είναι μια alternative μπάντα από το Βέλγιο για του οποίους ο κύριος Iggy Pop έχει πει τα καλύτερα λόγια (όταν άνοιγαν τις συναυλίες του με τους Stooges). Τρίτο τους άλμπουμ και θα συμφωνήσω με τον Iggy αν και δεν έχω ακούσει τα δύο προηγούμενά τους.
Είναι όντως πολύ καλοί. Είναι τα πάντα όλα. Electro, rock, garage punk, pop, experimental, σου αφήνουν και μια Avant-Garde αίσθηση. Είναι πότε χαρούμενοι, πότε μελαγχολικοί, πότε σκοτεινοί, πότε αγριεμένοι, με μεγάλο τους πάντα ατού την φοβερή φωνή του John Stargasm. Η μουσική τους θυμίζει διάφορα αλλά δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη εικόνα. Έχουν το δικό τους στιλάκι. Θα μπορούσα να πω ότι θυμίζουν κάτι μεταξύ Madrugada στο πιο electro τους και Disillusion στο πιo post-punk τους. Γενικώς κινούνται από εδώ και από εκεί, σε διάφορα μουσικά κατατόπια και θα χρειαστεί να τους ακολουθήσετε σε κάθε ένα από αυτά χωριστά - ελεύθερα και χαλαρά - δίχως να προσπαθήσετε να τους κολλήσετε κάποια συγκεκριμένη ταμπέλα (είπαμε,… έχουν πολλές).
Μπορεί ορισμένοι να μην πετάξετε την σκούφια σας με το "Mirror Mirror", πάντως το σίγουρο είναι ότι θα σας «διασκεδάσει». Μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι και διασκέδαση (πάνω από όλα).

Βαθμολογία: 8/10

PEACHES - I Feel Cream

Fatherfucker Merrill Beth Nisker strikes again!!! Η γνωστή σε όλους Peaches ανοίγει το βρωμόστομά της ξανά , μετά από τρία χρόνια , και τα λέει ακριβώς όπως τα σκέφτεται. Μόνο που αυτή τη φορά τα λέει καλύτερα από κάθε άλλη στιγμή της καριέρας της . Αναφέρομαι στον δίσκο συνολικά γιατί μεμονωμένα υπάρχουν tracks τα οποία είναι αξεπέραστα όπως το κλασσικότατο 'Fuck The Pain Away' του 2000 . Εντάξει την Peaches την ξέρουμε . Είναι πρόστυχη , επιθετική , μιλάει μόνο βρώμικα και όλα αυτά εγώ δεν τα αλλάζω με τίποτα . Αν δηλώνετε και εσείς fans τότε θα σας τρέξουν τα σάλια από το πρώτο κιόλας κομμάτι . Επιτέλους μετά το 'Teaches of Peaches' η Peaches κάνει το come back με ένα album , όχι δυναμίτη αλλά με σημεία εκρηκτικά που σε κάνουν να χοροπηδάς στους electroclash ρυθμούς που με τόση δεξιοτεχνία χειρίζεται η εν λόγω κυρία . Μάλλον μόνο για κυρία δεν πρόκειται , και αν την ανακαλύψετε τώρα θα το καταλάβετε με την παρθενική σας ακρόαση αφού στο 'Serpentine' , το πρώτο κομμάτι του Ι Feel Cream , η λέξη fuck ακούγεται 800 φορές . Εντυπωσιακά ωραία αρχή για να σε ανεβάσει και πως άλλωστε να μην γίνει κάτι τέτοιο όταν έχουμε να κάνουμε με συνεργασίες των Soulwax , Digitalism και παραγωγή James Ford !!! Περνώντας στο επόμενο track ο ενθουσιασμός είναι ακόμα μεγαλύτερος αφού το 'Talk To Me' είναι αναμφισβήτητα η κομματάρα του δίσκου . Άκρως επιθετικό και τόσο γυναικείο που θα ζήλευε ακόμα και η Madonnara (μπαίνει και καρδούλα δίπλα στο track) . Το τρίτο κατά σειρά κομμάτι 'Lose You ', που η Peaches αφήνει στη μπάντα τις φωνές και τις αγριάδες είναι αρκετά μελωδικό χωρίς να ξεφεύγει από την electro φύση του album . Αρκετά όμορφο κομμάτι , μου φέρνει στο μυαλό Royksopp και ίσως και να έχω και δίκιο , μοιάζει αρκετά με την φιλοσοφία του τελευταίου δίσκου των Royksopp . To ομώνυμο κομμάτι 'I Feel Cream' αφήνει την ίδια αίσθηση με το 'Lose You' μόνο που είναι πιο δυναμικό και με περισσότερη ένταση , κομμάτι το οποίο επίσης ξεχωρίζεις από την πρώτη στιγμή . Ο δίσκος περιέχει και κάποια tracks που δεν τους δίνεις δεύτερη ευκαιρία . Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το 'Billionare' που είναι yo man attitude και δεν βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις μουσικές μου προτιμήσεις . Θέλω να φαντάζομαι πως δεν είναι ούτε στις δικές σας μιας και η Peaches είναι η Peaches και δεν μας κάνει αυτό το ύφος για Peaches . Αν δεν κατανοήσατε αυτό που μόλις διαβάσατε δεν πειράζει , η μουσική δεν διαβάζεται άλλωστε , αγοράστε το album , ταιριάζει τέλεια με το καλοκαίρι που έρχεται αν και δεν είναι δίσκος να καείς για να προτείνω και αντηλιακό ......

7/10

LATE OF THE PIER - Fantasy Black Channel

Το video clip από το singlάκι τους 'Heartbeat' όπου ο τραγουδιστής τους Samuel Eastgate πέφτει και ξαφνικά βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία συνεχώς είναι ολόκληρο το album αν θα ήθελε να το περιγράψει κανείς με μία εικόνα . Εκεί που νομίζεις πως είσαι κάπου, βρίσκεσαι , χωρίς να το περιμένεις , κάπου αλλού . Δεν μου αρέσει και τόσο το σημείο που πρέπει να δώσω μια ταμπέλα στον ήχο όταν αναφέρομαι σε τέτοιου τύπου μπάντες . Μπάντες όπως οι Klaxons του 2007 , με χαρακτηρισμούς όπως 'nu rave' , indie electronic , 'alternative electro pop' και επίσης ανατριχιάζω με τις συγκρίσεις . 'Ομως οι Late Of The Pier δεν μπορούν να συγκριθούν με καμμία άλλη μπάντα παρά μόνο με τους Klaxons . Πως άλλωστε να μη συγκριθούν αφού την παραγωγή έχει κάνει ο Erol Alkan . Όμως αυτό δε συμβαίνει μόνο γιαυτόν τον λόγο αλλά και γιατί τους ενώνουν οι μουσικές ταμπέλες και αυτό γιατί πρίν τους Klaxons δεν υπήρχε η έννοια 'nu rave' . Με το πρώτο άκουσμα του Fantasy Black Channel κατάλαβα 3 πράγματα . Ο τραγουδιστής είναι Άγγλος . Ναι , είναι , καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και συγκεκριμένα από το Castle Donington . Ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστος και ήμουν σίγουρη πως θα είχαν πάρει και πολύ καλές κριτικές . Όντως απέσπασε πολύ καλές κριτικές και τις αξίζει . Κρίμα που δεν μπορούμε , εδώ στην Ελλάδα , να απολαύσουμε τα κομμάτια που ξεπήδησαν ως singlάκια ( και όχι μόνο) από τον δίσκο σε κανένα μαγαζί , όπως τον Μάρτη σε ένα υπόγειο indie rock πάρτυ στο Βερολίνο που πήρανε τα πόδια μου φωτιά στο άκουσμα του 'Heartbeat' . Από τα πιο πιασιάρικα track που κυκλοφόρησε ως singlάκι τον Αύγουστο του 2008 . Ακούγοντάς το πραγματικά ξαφνικά βρίσκεσαι αλλού . Οι εναλαγγές στη μουσική τους είναι αστραπιαίες . To πρώτο τους single ήταν το 'Space & The Woods' που κυκλοφόρησε το 2007 . Και φαίνεται πως τα υπόλοιπα κομμάτια μάλλον τα γράψανε αργότερα . Κυκλοφόρησε σε 500 μόνο αντίτυπα 7'' στην Αγγλία . Είναι το πιο 'εύκολο' κομμάτι από όλα και θα μπορούσε να βρίσκεται σε δίσκους των Bloc Party ακόμα και των Franz Ferdinand . Έπειτα από μερικούς μήνες κυκλοφόρησαν το 'Bathroom Gurgle' , κομμάτι που κλείνει το Fantasy Black Channel και αποτελεί ένα από τα πιο περίπλοκα μουσικά σημεία τους . Ουσιαστικά είναι δύο διαφορετικά κομμάτια σε ένα γιατί εμπεριέχει και ένα hidden track με μεταλόφωνο .Έτσι από τους speedάτους ήχους πέφτεις στη ηρεμία και πάλι ξαφνικά . Μαζί με τo 'Bathroom Gurgle' είχε κυκλοφορήσει και έναι b-side με τίτλο 'VW' που βρίσκεται και αυτό στο album και είναι το λιγότερο ενδιαφέρον . Στο άκουσμα των Late Of The Pier πολλές φορές έχω την αίσθηση πως θα ήταν η καλύτερη επιλογή για ένα video game . Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το 'Τhe Birds Are Coming' που σίγουρα ακουσμένη θα γέλαγα σα ζώο . Αν ήταν χρώμα ο δίσκος θα ήταν όλα τα χρωματα μαζί , είναι παιχνιδιάρικος , είναι άρρωστος , τρελλαμένος , χαρούμενος , καραμελένιος , μεθυσμένος ... Έχει τόσους πολλόυς χαρακτηρισμούς και τόσους πολλούς χαρακτήρες το κάθε κομμάτι που απλά βαρέθηκα να γράφω τόσα...ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ.... Αυτό είναι το debut album των Late Of The Pier με επίσημες κυκλοφορίες το 2008 στους Αγγλάρες και πριν περίπου ένα δίμηνο στην Αμερική . Μια μπάντα που δεν φοβάται , που τολμήσε , που αγαπιέται εύκολα...

8/10

PONI HOAX-Images Of Sigrid

Δε θα παρουσιάσω νέα κυκλοφορία αλλά μια του 2008 που ανακάλυψα λίγες μέρες πριν και ειλικρινά λυπάμαι πολύ γιαυτό.Κύριος λόγος γιατί η μπάντα ήρθε πριν μερικούς μήνες στο Fuzz και από ότι άκουσα είχαν πολύ περιορισμένο κοινό.
Δεύτερος λόγος γιατί σίγουρα θα το έβαζα στα καλύτερα album που άκουσα το 2008 . Συνολικά ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός.
Μελαγχολικός σε κάποια κομμάτια γεμάτος ηλεκτρονικά στοιχεία , με κέρδισε από την πρώτη κιόλας στιγμή και από τότε δεν έχει περάσει μέρα που να μην τον ακούσω. Μελωδίες που για να πω την αλήθεια δεν αποτελούν πρωτοτυπία , ακούγοντας τον μπορώ να ξεθάψω όλο το φάσμα της rock / pop σκηνής του 2000. Η μπάντα μας έρχεται από τη Γαλλία και είναι η δεύτερη κυκλοφορία της μετά το 2006 με το ομώνυμο debut album τους . Ο δισκος ξεκινάει με ένα υπέρτατα μελαγχολικό κομμάτι με ηλεκτρονικό 'περιτύλιγμα' το 'Τhe Paper Bride' -κομμάτι πλυντήριο για όσους ξέρουν την έκφραση , για όσους δεν την ξέρουν ελπίζω να μην έχετε περάσει καμμία πρόσφατη ερωτική απογοήτευση γιατί δεν συνίσταται για εσάς. Ή μάλλον για εσάς συνιστάται πολύ περισσότερο.... Δημιουργεί ατμόσφαιρα από την πρώτη νότα . Εμένα προσωπικά με γέμισε συναισθήματα και ξύπνησε τον άλλο μου εαυτό . Ο δίσκος ακούγεται από την αρχή ως το τέλος , δεν βρήκα βαρετό σχεδόν κανένα κομμάτι . Το 'Pretty tall girls' είναι αξιοπρόσεχτο με πολύ δυνατές κιθάρες αλλά τα φωνητικά πάντα σε σκοτεινό ύφος. Η μπάσα φωνή του Νikolas Ker δε συγκαταλέγεται στις φωνές που θα λέγαμε xαρακτηριστικές όμως είναι από τα επιβλητικά φωνητικά που σε εθίζουν έτσι ώστε να μείνεις μέχρι να τελείωσει ο δίσκος . Το 'Antibodies' είναι επίσης από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν με εισαγωγή ηλεκτρονική και σιγα σιγά εισβάλλουν τα φωνητικά και μετά η κιθάρα και τα drums , 'the world is an antiplace , alone with you...so i will forget your face,this time we're through.....' . Ακολουθεί το 'Ιmages Of Sigrid' το κομμάτι που χάρισε το όνομά του στο album με απαλές μελωδίες , ακούγεται ευχάριστα όμως στερείται της δυναμικής των υπολοίπων . Επόμενο track είναι το 'You're gonna miss my love' που αν δεν είχε αυτά τα φωνητικά θα μπορούσε άνετα να ήταν σε κάποιο δίσκο των 'Killers' . Κομμάτι που ξεχωρίζει γιατί κάνει τη διαφορά στον ήχο από το σύνολο . Υπάρχει και η συμμετοχή μιας Ελληνίδας ,της Όλγας Κουκλάκη, άλλο ένα στοιχείο που κάνει το δίσκο ενδιαφέρον .Στο 'Τhe soundtrack of your fears' η υπέροχη φωνή της κυριαρχεί υποτονικά και ταυτόχρονα πολύ γλυκά . Τα επόμενα tracks που ακολουθούν είναι επίσης όμορφα και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί βρίσκω αυτόν τον δίσκο πολύ όμορφο και όχι δισκάρα . Το album κλείνει με το 'Faces in The Water' , το μοναδικό που δεν τράβηξε την προσοχή στα αυτιά μου .Έχει διάρκεια 13.37' , το οποίο σταματάει ξαφνικά κάπου στα 3.20' και ξαναξεκινάει για να παρατίνουν τη διάρκειά του με έναν μονότονο ήχο χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης . Θέλω να γυρίσω πίσω το χρόνο και να πάω στο Fuzz , δυστυχώς ο χρόνος γυρνάει μόνο στο lost ....

8,9/10

ANIMAL COLLECTIVE - Μerriweather Post Pavilion

Δεν χρειάζονται συστάσεις εδώ.Αν ξέρεις το όνομα τους το πιθανότερο έιναι να τους έχεις αγαπήσει. Μιλάμε για μια μπάντα των άκρων γιατί δεν αναφέρεται σε κοινό που αρέσκεται σε εύηχους δίσκους.Η καλύτερη δουλεία τους από το 2000 μας ήρθε πριν μερικές μέρες και το όνομα αυτής Merriweather Post Pavilion.Πρόκειται για πειραματική μουσική όπως είναι άλλωστε και όλοι οι δίσκοι των animal collective.Όσοι τους γνωρίζουν καταλαβαίνουν απόλυτα τον ήχο που περιγράφω.Ένα μείγμα από rock,pop,electro,teckno, ακόμα και αφρικάνικους ρυθμούς σε συνδιασμό με το τέλειο ζευγάρι στα φωνητικά Avey Tare και Panta Bear.Ένας δίσκος που δύσκολα θα παιχτεί στο ραδιόφωνο και θα ακουστεί σε κάποιο μαγαζί.Ένας δίσκος που απαιτεί προσοχή και ακουστικά.Ο δίσκος ξεκινάει με το 'In the flowers' ένα κομμάτι που περιμένεις να έχει τρελλό ξέπασμα και τελικά το αποτέλεσμα σε δικαιώνει...Συνεχίζει με το καλύτερο κομμάτι του album 'My girls' , από τους πιο όμορφους ήχους που έχω ακούσει να βγαίνουν από ένα synth , τρελλαμένο μπάσο,κολληματικό όσο δεν πάει...Γενικότερα οι loopες των animal collective είναι το δυνατό τους σημείο.Δυνατή στιγμή του album είναι και το 'summertime clothes' , θέλεις απλά να σηκωθείς και να χορέψεις...Εντελώς τρελλό είναι το κομμάτι που ακολουθεί , το 'daily routine' και σε συνέχεια το 'Bluish' είναι ένα love song του Avey με ψυχεδελικά synths ..το υπόλοιπο μισό του δίσκου δε με ενθουσίασε και τόσο αλλά για τα παραπάνω και μόνο κομμάτια χαίρομαι που αγόρασα αυτό το album...και ανέβηκαν οι animal collective ένα σκαλί παραπάνω στη μουσική μου εκτίμηση....

Βαθμολογία : 7.4/10