NIGHTSTALKER - "Baby, God is Dead" Video

THE YOU AND WHAT ARMY FACTION-Fixx

Υποτίθεται θα έπρεπε να πιω πολύ , υποτίθεται θα έπρεπε να βγάλω τα ακουστικά μου , υποτίθεται θα έπρεπε να γράφω σε χαρτί , υποτίθεται , πάλι , πως τα pc μου ισοπεδώνουν τη φαντασία. Τί σημασία όμως έχει? Τελικά αν βρίσκεις κάπου τον ρομαντισμό που ψάχνεις δεν έχει όντως καμμία σημασία....Θα έδινα βέβαια όλο μου το βασίλειο για ένα λιβάδι γεμάτο λουλούδια και ένα άκουσμα που θα με έστελνε στο διάολο. Τί σχέση έχει ο ρομαντισμός με τους Faction?

Καμμία .Το άκουσμα που θα με έστελνε στο διάολο όμως ταυτίζεται απόλυτα. Σκοπός αυτού του κειμένου σήμερα δεν είναι ο συνηθισμένος , που σε κάποιους σπάει τα νεύρα , να πω την ιστοριούλα μου και να βάλω μια βαθμολογία με δεκαδικούς για να ειρωνευτώ το pitchfork ... Σκοπός μου είναι να μπορέσω να μοιράσω τα 11 κομμάτια του Fixx σε όποιον φυσικά είναι διατεθειμένος να τα ακούσει...Εμενα έπεσε στα χέρια μου το cd , καλά , όχι ακριβώς έπεσε , για την ακρίβεια ... το έριξα...Δε θα αντέξω λοιπόν να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό artwork του που ακόμα και στην επιλογή των χρωμάτων με αρρώστησε .. Όπως επίσης δε θα αντέξω να μην αναφέρω πως οι τίτλοι των κομματιών με εντυπωσίασαν....Μπορούν να χαρακτηριστούν από καμμένοι , αν είσαι ανίδεος , μέχρι και πολύ έξυπνοι , κολληματικοί ... Και τώρα μαντέψτε...Δε θα γράψω τίποτα για τα κομμάτια...δε θα προσθέσω καν tags..Ένας ακόμα λόγος που δε θα το κάνω , πέρα από τον γνωστό , γιατί απλά δεν είμαι δισκοκριτικός , είναι γιατί θα τον κατεβάσετε μέχρι και οι απλά περίεργοι ..Στη συγκεκριμένη περιέργεια , λοιπόν , δεν εφαρμόζεται το γνωστό ρητό ‘η περιέργεια σκότωσε τη γάτα’ αλλά το αντίθετο...’η γάτα σκότωσε την περιέργεια’ .Η γάτα είναι το παρακάτω link..Σκοτώστε την με όποιον τρόπο θέλετε και βαθμολογήστε εσείς τα κομμάτια...Δε θέλω δεκαδικούς και αηδίες...Comments θέλω......

Πολλά comments....

Download

PORCUPINE TREE - The Incident

Ο Steven Wilson ξαναχτύπησε μέσα σε ένα χρόνο δύο φορές. Μετά τον προσωπικό του δίσκο, "Insurgentes" ήρθε η σειρά των Porcupine Tree με το "The Incident". Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό "Fear of a Blank Planet", περίμενα πως και πως το νέο πόνημα του Wilson κάτω από την σκέπη των Trees. Όταν το άκουσα για πρώτη φορά απογοητεύτηκα. Είχα την εντύπωση ότι μόλις άκουσα ότι χειρότερο έγραψε ποτέ. Όμως μετά από εμπεριστατωμένες ακροάσεις άλλαξα γνώμη. Το άλμπουμ τελικά είναι αρκετά καλό. Το μόνο κακό είναι ότι δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση με προηγούμενα αριστουργήματά τους. Με άλλα λόγια, ο Wilson έγραψε όντως έναν από τους κατώτερους δίσκους των Trees (δίχως όμως να είναι και ο κατώτερος όλων) αλλά δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω την λέξη χειρότερος. Δεν θα ήθελα να παρερμηνευτώ εδώ. Λέγοντας ότι είναι ένας από τους κατώτερους δεν εννοώ ότι είναι κακός ή μέτριος. Απλά, ενώ τα περισσότερα άλμπουμ τους ζυγώνουν την τελειότητα, το "The Incident" δεν το καταφέρνει. Είναι πολύ όμορφο, μελαγχολικό και ψυχεδελικό, αλλά χάνει κάπως από φαντασία και ένταση. Είναι κάπως χλιαρό. Ο Wilson δύσκολα ξεμένει από έμπνευση αλλά εδώ ίσως και να βιάστηκε λιγάκι.
Το "The Incident" αποτελείται από δύο CD. Το πρώτο περιέχει 14 κομμάτια τα οποία όλα μαζί αποτελούν το "The Incident", που είναι το ένα και μοναδικό «κομμάτι» του πρώτου CD, διάρκειας 55 λεπτών. Το δεύτερο CD περιέχει 4 ακόμα κομμάτια. Το πρώτο CD ανοίγει με ένα intro για να ακολουθήσει το "The Blind House". Εξαιρετικό κομμάτι, όπως και το "Great Expectations" που παίρνει θέση μετά από αυτό. Και οι μεγάλες προσδοκίες που είχα για αυτό το άλμπουμ σταματούν, για λίγο, κάπου εδώ. Στην συνέχεια πέφτουν κάπως τα πράγματα με τα "Kneel and Disconnect" (απλά συμπαθητικό), "Drawing the Line" (καλό μεν, δίχως φαντασία δεν), "The Incident" (πειραματικό, σκοτεινό, αρκετά καλό αν και θυμίζει έντονα NIN. Μπορεί να πειραματιστεί και καλύτερα ο Wilson όταν το θελήσει. Είναι πάντως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του σερί), "Your Unpleasant Family" και "The Yellow Windows of the Evening Train" (και τα 2 τελείως αδιάφορα). Τα πράγματα φτιάχνουν πάλι με το "Time Flies" (το πρώτο single). Κλασικοί, καλοί Trees που συνδυάζουν την παλιά με την νέα σχολή. Ακολουθεί και δεύτερο intro που είναι πανομοιότυπο με αυτό που ανοίγει το άλμπουμ, για να μπει το "Octane Twisted". Φοβερό κομμάτι το οποίο θυμίζει Opeth σε αρκετά σημεία. Και περνάμε στο "The Séance" που βασικά συνεχίζει το "Octane Twisted", για να το κλείσει στο τέλος το αμέσως επόμενο "Circle of Manias" (με άλλα λόγια αυτά τα 3 κομμάτια είναι κανονικά σαν 1). Το κλείσιμο του πρώτου CD έρχεται με το πολύ όμορφο "I Drive the Hearse". Αν και κάπως εμπορικό, είναι πάρα πολύ καλό.
Το δεύτερο CD ξεκινάει κάπως αδιάφορα με το μέτριο "Flicker", συνεχίζοντας με το πιο πειραματικό "Bonnie the Cat", δίχως όμως να καταφέρνει να με ενθουσιάσει όσο θα έπρεπε. Το τοπίο καθαρίζει με το "Black Dahlia", ένα όμορφο tune που τον κύριο λόγο έχουν τα φωνητικά του Wilson. Το "Remember Me Lover" είναι ότι πρέπει για το κλείσιμο του άλμπουμ, μιας και είναι το καλύτερο κομμάτι του δεύτερου CD.
Αυτά λοιπόν για το "The Incident" (κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα). Ένα άλμπουμ που είναι μεν κλασικό Porcupine Tree, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει τον πήχη που σήκωσαν πριν δύο χρόνια με το "Fear of a Blank Planet". Προσωπικά περίμενα κάτι του επιπέδου του, αν και παρόλα αυτά καταφέρνει να τρυπώσει μέσα στις καρδιές μας, προκαλώντας μας όμορφα συναισθήματα. Όπως και να το κάνουμε, Wilson είναι αυτός. Ακόμα και σε στιγμές χαλάρωσης της ιδιοφυΐας του, το αποτέλεσμα δεν γίνεται με τίποτα να είναι κακό.

Βαθμολογία: 7/10

WARBRINGER-Waking into Nightmares

Αν «Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί» ,τότε αυτό πρέπει να ισχύει απόλυτα για την περίπτωση των WARBRINGER..

Ενώ ο κρότος του ντεμπούτου τους, “War without End” του 2008 ακόμα ηχούσε στ’αυτιά μου, σε κάποιους βιαστικά δημιουργήθηκε η αίσθηση του διάττοντος αστέρα. Σε άλλους πάλι ότι τα καλύτερα έρχονται. Άλλοι απλά περίμεναν υπομονετικά.. Έναν χρόνο μετά, το “Waking into Nightmares” έρχεται να βάλει τα πράγματα στην(απόλυτα)σωστή τους θέση.

Τα thrash βλαστάρια μας από το L.A.,τα οποία αρπάχτηκαν εν μια νυκτί από τα γεράκια της CENTURY MEDIA αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες της νεότερης Αμερικάνικης(και όχι μόνο) Thrash Metal σκηνής. Και για να μην παρεξηγηθώ όταν λέω Thrash,εννοώ κλασικό ,αυθεντικό Thrash Metal της θρυλικής Bay Area.Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με σύγχρονους «καλούς Χριστιανούς», ιδιοκτήτες πολυτελών βιλών και πισινών..Η πηγή έμπνευσης δεν γεννιέται με δροσιστικά cocktails σε κάποια έπαυλη και με εσένα να αγναντεύεις το μακρινό Downtown από το πολυτελές μπαλκόνι σου..Έχουμε να κάνουμε με πέντε κωλόπαιδα γαλουχημένα με τις κλασικές αξίες της Thrash Metal σκηνής ,μεγαλωμένα μέσα στα γεμάτα ιδρώτα clubs του L.A.Βέβαια, θα μου πείτε, οι περισσότεροι έτσι ξεκινούν πάντα. Ουδεμία αντίρρηση..

Το “Waking into Nightmares” αποτελεί από μόνο του ένα review.Ένα review στην θρυλική Bay Area σκηνή. Όλος ο καλός κόσμος λοιπόν κάνει την παρέλασή του από εδώ. Όλα τα μεγάλα ονόματα.Και τιμώνται με το παραπάνω από τους WARBRINGER. Τι θέλετε;SLAYER,ANTHRAX,EXODUS,TESTAMENT είναι στην σειρά. Ακόμα και οι σαύρες της Arizona, οι πολυαγαπημένοι μας SACRED REICH είναι κι αυτοί εδώ..Και στο τέλος της σειράς,ως κερασάκι στην τούρτα, φυσικά, οι SEPULTURA..Και οι WARBRINGER αποδίδουν τιμές(;;) σε όλους ανεξαιρέτως ,θερίζοντάς τους σαν ένα ανεξάντλητο μυδραλιοβόλο ,θέλοντας με ένα απίστευτο μένος να διαλύσουν το σβέρκο των αγαπημένων τους παππούδων.. Ωστόσο, εμφανείς είναι και αρκετές επιρροές από την μεγάλη Γερμανική Thrash Metal σκηνή. Από εκείνη την βρωμερή αποθήκη έχουν προμηθευτεί άλλωστε το οπλοπολυβόλο τους τα παλληκάρια μας. Είπαμε, όλος ο καλός κόσμος μαζί..

Σε σχέση με το ντεμπούτο τους μπορεί κάποιος να διακρίνει με μεγάλη ευκολία την τεράστια βελτίωση. Η χαρακτηριστική πλέον άνεση της μπάντας να σερφάρει εντυπωσιακά και με άνεση από καταιγιστικές ταχύτητες σε πιο(σχετικά) mid-tempo ρυθμικά περάσματα, είναι εμφανής. Οι εναλλαγές ρυθμών είναι λυσσώδεις και εντυπωσιακές αν αναλογιστεί κανείς την μικρή μουσική τους πείρα. Το ταλέντο τους όμως ξεχειλίζει.Κιθαριστική καταιγίδα,στιβαρό μπάσο,drummer πραγματικό αστέρι που σου δημιουργεί τάσεις σύγκρισης με ιερά τέρατα της σκηνής, φωνητικά Made In West Coast και όποιον πάρει ο χάρος..Παραγωγή αισθητά βελτιωμένη, αλλά έντεχνα πριμάτη να συμπληρώνει το πανέμορφο πολεμικό τοπίο..Χε,χε...Τα πέντε τυπάκια μας παραδίδουν ένα thrash αριστούργημα από δέκα σπουδαία tracks από τα οποία μου στάθηκε αδύνατο να ξεχωρίσω κάποιο, καθότι απλά κανένα δεν υστερεί. Η πρόοδος συνθετικά είναι επίσης μεγάλη, δίνοντας αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζονται τέτοιες περιπτώσεις ταλέντων,ώστε να ξεπεράσουν την «κατάρα» του επιτυχημένου ντεμπούτου. Και δεν φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση μπάντας η οποία στρογγυλοκάθισε στην επιτυχία του πρώτου τους album.Αντίθετα, είναι ολοφάνερο ότι έχουν κάνει πάρα πολλά βήματα μπροστά..Και βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Κι εγώ μαζί τους..

Είμαι σίγουρος ότι στα headquarters της Century Media τρίβουν τα χέρια τους και χαμογελούν υπερήφανοι, μην έχοντες μετανιώσει (για άλλη μια φορά..)για την επιλογή τους. Και κρατούν σφιχτά τον νέο τους θησαυρό..

Μπάντα με λαμπρό παρόν και ακόμα λαμπρότερο μέλλον.

Βαθμολογία:λαμπρή(τουλάχιστον..)

VERACRASH - 11:11

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς μας έρχεται από την Ιταλία. Οι Μιλανέζοι Veracrash κυκλοφόρησαν φέτος το ντεμπούτο τους "11:11" (έχουν κυκλοφορήσει και ένα EP το 2006). Ακούγοντας το άλμπουμ για πρώτη φορά έχεις την εντύπωση πως ακούς κάποιο νέο side-project του Josh Homme. Άνετα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω σαν τους Ιταλούς Queens of the Stone Age. Ο ρυθμός, μαζί με τα φωνητικά και τις εναλλαγές των κοφτών riffs, αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, ταυτίζοντάς τους αμέσως με τους QOTSA. Το παίξιμό τους είναι άψογο. Η ικανότητα τους στην σύνθεση δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη. Το τελικό αποτέλεσμα σε αφήνει με ανοικτό το στόμα, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι «μα τι στο καλό συμβαίνει στην γειτονική μας χώρα;». Το "11:11" είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς δίσκους που άκουσα φέτος. Αν είναι έτσι το ντεμπούτο τους αναρωτιέμαι πως θα είναι το επόμενό τους. Αν το χειριστούν έξυπνα και συνεχίσουν σε αυτό το ύφος, φτιάχνοντας άλμπουμ σαν και αυτό, τότε η επιτυχία είναι απλά ζήτημα χρόνου. Το μέλλον τους ανήκει αναμφισβήτητα.
Κομμάτια σαν τα "Santa Sangre", "Broken Teeth, Golden Mouth", "Miseducation", "Beyond The Grave" και "Jeeza" δεν αφήνουν κανένα περιθώριο μη ταύτισής τους με τους QOTSA. Χειμαρρώδεις, καταιγιστικά, μελωδικά, άρτια εκτελεσμένα, σε παρασύρουν μαζί τους χαρίζοντάς σου την απόλυτη μουσική ικανοποίηση. Το "Russian Roulette" (με γυναικεία lead φωνητικά) μαζί με τα instrumental "Snakes For Breakfast" και "Perceptive Tollage", σε οδηγούν σε πιο post κατευθύνσεις, δίχως όμως να αλλάζουν ταυτότητα, με αποτέλεσμα να μην χάνεται αυτή η "QOTSA" αίσθηση.
Το "11:11" είναι ένα άλμπουμ που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της καλής Rock μουσικής. Οι Veracrash είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα με πολλές δυνατότητες που περιμένουν να ανακαλυφθούν και να ακουστούν από όλους μας, ανταμείβοντάς μας με τον καλύτερο τρόπο.

Βαθμολογια: 8,5/10

Church of Misery - Houses of the Unholy

Τέταρτος δίσκος για τους γιαπωνέζους Church of Misery (συμπεριλαμβανομένου του Vol. 1) και η ψύχωση για τους κατά συρροή δολοφόνους δε λέει να βρει γιατρειά.

Adolfo de Jesús Constanzo, Albert Fish, Richard Speck και η λίστα με τις προσωπικότητες που στοιχειώνουν τις συνθέσεις της μπάντας συνεχίζεται. Λογικό. Οι συγκρούσεις στο σταυροδρόμι Sabbath/Kuyss προκαλούν κατά κανόνα πολύνεκρα και είναι πάντα ηχηρές.

Αργόσυρτο και βασανιστικό το stoner - doom των Church of Misery, ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του από το El Padrino, δίνει διορία στο Shotgun Boggie για να ξεθυμάνει τελετουργικά τη μανία του στο Badlands. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Δολοφόνοι σκακιέρας οι Church of Misery, δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να τετραγωνίσουν τον κύκλο στο Houses of the Unholy. Λερώνουν τα χέρια τους προκαλώντας ασφυξία στο μπάσο, γρονθοκοπώντας τα drums, ξεδιπλώνοντας μοχθηρά την κιθάρα (Blood Sucking Freak – όλος ο δίσκος σε αυτή την Iommiκη riffαρα!!!) και γδέρνοντας τις φωνητικές χορδές του Yoshiaki Negishi (Neggy).

Matamoros Mexico,
Lincoln Nebraska,
Follow me…

SHRINEBUILDER - Shrinebuilder

Η αναμονή έλαβε τέλος (επιτέλους). Η υπερδισκάρα των Shrinebuilder κυκλοφορεί επίσημα από σήμερα και δεν έχω σκοπό να πω πολλά λόγια, μιας και έχω μείνει speechless!
4 θεοί του Αμερικανικού Heavy Rock ένωσαν τις υπερδυνάμεις τους και έφτιαξαν αυτόν τον δίσκο-«Ναό» (σαν καλοί "shrinebuilders" που είναι) για να μπορούμε να τους λατρεύουμε εκεί ελεύθερα.
Τα θεμέλια πολύ βαριά. 5 «τσιμεντοκολόνες» που θα ζήλευε και ο καλύτερος «μηχανικός». 5 αριστουργήματα μεγάλης εμπνεύσεως…

Οι Αρχιτέκτονες / Θεοί:
Wino (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan): κιθάρα / φωνή
Scott Kelly (Neurosis, Tribes of Neurot, Blood and Time): κιθάρα / φωνή
Al Cisneros (Om, Sleep, Asbestosdeath): μπάσο / φωνή
Dale Crover (Melvins, Altamont, Men of Porn): ντραμς

Ο Ναός:
SHRINEBUILDER

Η Εταιρία:
Neurot Recordings

Ο Μηχανικός:
Toshi Kasai (Melvins, Big Business, Tool)

Τα Δομικά Υλικά:
1. Solar Benediction
2. Pyramid Of The Moon
3. Blind For All To See
4. The Architect
5. Science Of Anger

Το Αποτέλεσμα:
Ένα εξαγνισμένο Doom Stoner Αριστούργημα!!!

Σταματάω εδώ και αφήνω την βαθμολογία (και τον Scott Kelly*) να μιλήσει από μόνη της…

Βαθμολογία: 10/10


*(Δείτε στα comments το σχόλιο του Scott Kelly για τους Shrinebuilder)

FUCK BUTTONS - Tarot Sport

Μόλις ένας χρόνος πέρασε από το συμπαθητικό "Street Horrrsing" και οι Fuck Buttons επέστρεψαν με τρελά κέφια βομβαρδίζοντας τα αυτιά μας με ένα νέο τους πείραμα. Το "Tarot Sport" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που κολλάς άσχημα και με την μια. Σκάλες ανώτερο από το περσινό τους "Street Horrrsing", ρυθμίζοντας τις κονσόλες τους έτσι ώστε να τρυπήσουν με ηχητικά τρυπάνια το μυαλό μας χαριζοντάς μας μια ηλεκτρονική βόλτα μέσα στο τριπάτο roller-coaster τους.
Το πρώτο sound-scape ανοίγει με τους καλύτερους οιωνούς και φέρει τον εύστοχο τίτλο "Surf Solar". Από το πρώτο άκουσμα κατάλαβα ότι κάτι καλό συμβαίνει εδώ. To industrial noise σκάψιμο ενός μηχανικού τυφλοπόντικα με το όνομα "Rough Steez" τσιτώνει τις αισθήσεις και το μόνο που θες είναι να ακούσεις την επόμενη έκπληξη. Και αυτή έρχεται με το πιο χαλαρωτικό και μεθυστικό "The Lisbon Maru". Σαν να ταξιδεύεις τον γαλαξία μέσω κβαντικών αλμάτων. Και σκάνε από το πουθενά οι "Olympians" σε πιο up-tempo διάθεση δίνοντας παραπάνω ώθηση στο τρενάκι. Σειρά έχει η παράνοια του "Phantom Limb" προετοιμάζοντας το έδαφος για το "Space Mountain". Άλλος ένας εύστοχος τίτλος για ένα ακόμα opiated sound-scape. Τα κβαντικά άλματα συνεχίζονται ώσπου να βρεθούμε στον τελευταίο προορισμό. Τελευταία στάση το εκπληκτικό "Flight Of The Feathered Serpent". Καλειδοσκοπικές εικόνες περνούν γρήγορα από μπροστά σου σε αυτό το interstellar overdrive.
Η βόλτα στο κβαντικό roller-coaster των Fuck Buttons έλαβε τέλος. Πρέπει να κατέβω αλλά δεν θέλω. Επιχειρώ δεύτερη βόλτα στο καπάκι. Όταν κατέβηκα ήμουν αρκετά ζαλισμένος ώστε να επιχειρήσω ακόμα μια. Δεν άντεξα όμως στο να μην παρασυρθώ ξανά.
I’ve jumped way beyond the Red Line into uncharted space. Frack Me!

Βαθμολογία: 8,5/10

THE VANDELLES-Del Black Aloha

Οι Raveonettes παρέα με τους APTBS και με ξύδια παίζει να γράφανε ανάλογο δίσκο . Και είναι σα να το βλέπω μπροστά μου .'Ηey Sharin , pass me the beer ...and the cocaine...'

'Fuck off Oliver..this is all MINE'. Εντάξει το παρατράβηξα..Δεν είναι μέσα στην τρελλή τσίτα ο δίσκος , βρωμάει όμως αλκοόλ αυτή η υπέροχη shoegazila , ναι , έχω ένα crush με το είδος γενικά αυτό τον καιρό . Σήμερα λοιπόν φρόντισε ο κύριος Mud να μου υπενθυμίσει αυτή την κυκλοφορία και δεν άντεξα ... Κάποιος με έχει ματιάξει τελευταία και δεν θυμάμαι πολλά. Έβαλα στην άκρη όλες μου τις προτεραιότητες για review για να πω απλά δύο λόγια για τους Vandelles . Σας σόκαρα ε? ΟΧΙ , δεν θα πω για τους Vandelles ,μη χαίρεστε , για εμένα θα πω πάλι . Μου αρέσει απίστευτα να παρακολουθώ μια δολοφονία σε ταινίες και σειρές , γενικά τον τρόπο που γίνεται τελικά το έγκλημα . Ειδικά όμως λατρεύω το σημείο που ο δολοφόνος έχει όρεξη για κουβεντούλα με το θύμα του ελάχιστα πριν αρχίσει να κυλάει το αίμα και το θύμα είναι έτοιμο να χάσει και την τελευταία του ελπίδα για σωτηρία .Φυσικά και σιχαίνομαι τις στιγμές που εισβάλει κάποιος και σώζει το μελλοντικό πτώμα . Εκεί σταματάω να παρακολουθώ , δε με αφορά η συνέχεια . Συμπτωματικά σε ένα δίσκο μου συμβαίνει σχεδόν το ίδιο .Αν δεν κυλήσει αίμα , δεν δίνω αστεράκι ούτε για πλάκα . Αν σωθεί η ακρόαση από άλλο δίσκο ο προηγούμενος δεν υπήρξε ποτέ . Το Del Black Aloha δε δολοφονεί ακριβώς όμως θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει την κουβεντούλα που περιέγραψα παραπάνω .Περιέχει και το κομμάτι 'California Killer' που κολλάει απίστευτα στο θέμα μου . Αν η κουβεντούλα είναι και έξυπνη κιόλας και όχι τύπου 'You are going to die , face it' τότε για εμένα αποτελεί όλο το peak της υπόθεσης . Για κάτι τέτοιες μαλακισμένες λεπτομέρειες έχω γεννηθεί , το ξέρω . Ξέρω επίσης πως αυτό το album είναι καλός πρόλογος για να αρχίσεις να πίνεις ...και να αρχίσεις να κουνάς και το κεφάλι φυσικά . Επίσης ξέρω πως το crush μου έχει κολλήσει το κεφάλι επικίνδυνα .Καινούριο επεισόδιο Dexter , shoegaze , noise , τσιγάρο . Πως λέμε δουλειά , σπίτι , σπίτι , δουλειά ?Ε , κάτι ανάλογο έχω πάθει..Δεν ξέρω ίσως να μου φύγει όμως το θέμα μου με την κουβεντούλα μάλλον δε θα το ξεπεράσω ... Αν έχει κάποιος να μου προτείνει καμμιά ψαγμένη τέτοια ταινία που να μην έχω ανακαλύψει θα με εξιτάρει ιδιαιτέρως . Εγώ την πρότασή μου για σήμερα την έκανα πάντως και πριν καν ξημερώσει...

8.2/10

"SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" Scenes From the American Hard Rock Underground (DVD)

Το "SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" είναι ένα ντοκιμαντέρ για την Underground Heavy Rock σκηνή της Αμερικής και της μετεξέλιξής της, από τα 70’s έως και σήμερα, σε αυτό που ονομάζουμε Stoner, Desert Rock, Doom, Psychedelic Punk Rock κλπ. Πολύ ενδιαφέρον για τους φίλους του συγκεκριμένου είδους όπως επίσης και για όσους θα ήθελαν να το ανακαλύψουν και να μυηθούν σε αυτό μέσα από την ιστορία όλων αυτών των μουσικών που με το πάθος τους και την τρέλα τους κατάφεραν να το φτάσουν ψηλά, εκεί που πραγματικά του αξίζει.
Η σκηνοθεσία είναι των John Srebalus και Jessica Hundley και μας παρουσιάζουν μέσα από αυτήν την ταινία τους, ανθρώπους που έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό το μουσικό κίνημα, όπως οι:
Scott "Wino" Weinrich (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan, The Hidden Hand), Scott Reeder (Kyuss), Matt Pike (High On Fire, Sleep), Al Cisneros και Chris Hakius (OM, Sleep), Tom Davies και Eddie Glass (Nebula), Brant Bjork (Kyuss, Fu Manchu, Che), Mario & Larry Lalli (Fatso Jetson, Yawning Man), Greg Anderson (Sunn O))), Goatsnake), Stephen O'Malley (Sunn O)))), Mark Arm (Mudhoney), Joe Preston (Earth, The Melvins, High on Fire), Bob Pantella και Chris Kosnik (The Atomic Bitchwax), Billy Anderson (μουσικός παραγωγός που έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως: Cormorant, Eyehategod, Mr. Bungle, Red House Painters, Fantomas, Sleep), Jack Endino (από την Sub Pop) και πολοί άλλοι ακόμα , παραγωγοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, Artists & Cover Designers αλλά και μουσικοί από μπάντες όπως: Acid King, Across the River, Bardo Pond, Comets on Fire, Dead Meadow, Earthless, Mammatus, Pearls and Brass, Thrones και Pentagram.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=yhRYmYHJxrc

Buy on line: http://www.suchhawkssuchhounds.com

“…what makes this documentary work is that it was born from within the scene.” - HARP

“…this ain’t no chin-scratching academic text; it’s raw live footage…” - SF Weekly

“The best documentation of our music ever done.” - Wino

“The first time anyone’s gotten the Sleep story right.” - Al Cisneros

NIGHTRAGE - Wearing a Martyr's Crown

Αν και ο νυν πρωθυπουργός μας ευαγγελίζεται το σουηδικό μοντέλο διακυβέρνησης, ένας άλλος Έλληνας, ο Μάριος Ηλιόπουλος, ήδη από τις αρχές τις καινούργιας χιλιετίας είχε εφαρμόσει στο προσωπικό του όραμα, τους Nightrage, το Ελλάς/Σουηδία συμμαχία.

Έτσι το 2003 παρουσίασαν στην metal κοινότητα ένα δυναμίτη μελωδικού death metal, που ονόμασαν "Sweet Vengeance". Μια κατά την γνώμη μου, κορυφαία στιγμή του ευρωπαικού death metal. Το ντεμπούτο album ακολουθεί το 2005 ένας πιο brutal δίσκος το "Descent Into Chaos" και το 2007 ένα album με αρκετά metalcore στοιχεία, πιο πειραματικό σε σχέση με τα δύο πρώτα.

Καλοκαίρι 2009, τέταρτη κυκλοφορία και μετά τα πρώτα ακούσματα είναι προφανές ότι ο σουηδικός ήχος επανέρχεται στο προσκήνιο. Μετά από πολλαπλή ακρόαση του εναρκτήριου "Shed The Blood", καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το πρώτο τραγούδι ενός album μιας και με το καλημέρα σου κάνει limit up στην διάθεση/ψυχολογία. "Collision Of Fate" με χαρακτηριστικά σολαρίσματα και με απρόβλεπτο τελείωμα από ακουστικές κιθάρες που θυμίζουν flamenco!! Συνέχεια με "A Grim Struggle" όπου τόννοι από heavy riffs σε καταπλακώνουν. Φοβερό break στην μέση του τραγουδιού πάλι από ακουστικές κιθάρες. Τρομερή σύνθεση το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, όπου ρυθμός και φωνητικά εναλλάσονται σε γρήγορο/αργό, καθαρά/brutal αντίστοιχα. Τα επόμενα δύο (Among Wolves,Abandon) δεν με χάλασαν αλλά δεν βρήκα κάτι ιδιαίτερο για να με ανεβάσουν. Αντίθετα πιο ολοκληρωμένες συνθέσεις τα "Futile Tears", "Mocking Modesty" με πολύ καλές κιθαριστικές μελωδίες. Αν και το εξώφυλλο απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο τον τίτλο του album, το "Wounded Angels" είναι αυτό που το ντύνει μουσικά, αφού δημιουργεί μια σκοτεινή ατμόσφαιρα και μια ενορχήστρωση που σκοπεύει κατευθείαν στα άδυτα της ψυχής. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν επικίνδυνα και όλα τα καλούδια της σουηδικής "μαγειρικής" έχουν ανακατευτεί με επιτυχία στο "Failure Of All Human Emotions". Τα εύσημα στον πιτσιρικά drummer Jo Nunez. Κλείσιμο του album με το instrumental "Sting of Remorse" και μια δόση μελαγχολίας. Ο λόγος απλός, μιάς και η guest εμφάνιση του Gus G μου θύμισε το αρχικό line up της μπάντας, όπου μαζί με τον Tomas Lindberg (ex.At The Gates) θα αποτελούσαν αν μη τι άλλο ένα group υψηλών προδιαγραφών. Τα σχέδια της μοίρας όμως δεν αλλάζουν για κανέναν γι' αυτό πολλοί μουσικοί ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Η τωρινή σύνθεση δείχνει δεμένη και εφόσον διατηρηθεί, εκτιμώ ότι θα δημιουργήσει σπουδαία πράγματα στο μέλλον. Έως τότε, ένα γεμάτο 7...

FU MANCHU-Signs of Infinite Power

Όταν το 2004 η θρυλική Stonerrock μπάντα των FU MANCHU,είχε κυκλοφορήσει το απίστευτα μέτριο(για την ποιότητά τους) “Start the Machine”,είχα νιώσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το αγαπημένο μας φορτηγάκι από την Καλιφόρνια..Εκείνο το απίθανο φορτηγάκι που είχε οργώσει Αμερική και Ευρώπη στα 90’s και μας είχε χαρίσει stoner αριστουργήματα τα οποία δεν χρειάζεται να αναφέρω βέβαια..Ο θόρυβος που έγινε ήταν μεγάλος και άναψε ένα μεγαλοπρεπές Master Malfunction στο Control Panel του boogie van..Ήταν ικανοί όμως ο Scott Hill και η παρέα του να το δουν; Και να κάνουν κάτι για να ξαναβρεί το boogie van την φόρμα του;

Ακολούθησε το πολύ μέτριο “We must obey” με το Master Malfunction να μην έχει σβήσει στο Control Panel..Κάπως έτσι φτάσαμε στην νέα τους δουλειά η οποία τιτλοφορείται “Signs of Infinite Power”.Περιττό να αναφέρω την έκδηλη περιέργειά μου,η οποία με κατέτρωγε..

Εκκίνηση με το “Bionic Astronautics”.Το boogie van βάζει την 1η στο κιβώτιο και προσπαθεί να ξεκινήσει. Επι ματαίω. Είναι φανερό ότι έχει χάσει την σπιρτάδα του(μακρινού) παρελθόντος.Σέρνεται.Φοβερά μέτριο. Ενοχλητικά μέτριο θα έλεγα για track που ανοίγει το album.Τα πράγματα νιώθεις ότι βαίνουν προς βελτίωση στην εκκίνηση του “Steel Beast Defeated”,ώσπου καταλήγει σε ένα ξεκάρφωτο, ανόητο,χωρίς έμπνευση ρεφραίν.Με την 3η στο κιβώτιο η κατάσταση δεν δείχνει να βελτιώνεται καθόλου με το εντελώς μονότονο “Against the Ground”..Το εντελώς αντίθετο. Το ατμοσφαιρικό, τυπικό Fu Manchu ξεκίνημα του “Webfoot Witch Hat” θυμίζει αρκετά τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος,ενώ συνολικά πρόκειται για ένα οπωσδήποτε αξιοπρεπές κομμάτι για να ακολουθήσει το εξίσου καλό “El Busta” κλείνοντας την πρώτη πεντάδα του album.Το boogie van έχει κουμπώσει πλέον την 6η στο κιβώτιο με το ομώνυμο “Signs of Infinite Power”, το οποίο είναι απλά το καλύτερο κομμάτι του δίσκου με τα χαρακτηριστικά κιθαριστικά riffs,έμβλημα αυτής της σπουδαίας μπάντας..Πρόσκαιρη η χαρά μου αφού τα “Eyes x 10” και “Gargantuan March” τα οποία ακολουθούν είναι «στεγνά», νερόβραστα,ανεπίτρεπτα για την κλάση τους..Τι άλλο να πω.. Τελευταία πολύ καλή στιγμή του album το “Take it away”,ενώ το album κλείνει με το “One step too far”,μόνο που τελικά, τι ειρωνεία..Δεν είναι και τόσο too far..Είναι στον ίδιο,στενό,με την μεγάλη μονότονη ευθεία, δρόμο που έχουν χαράξει τα τελευταία χρόνια.Πραγματικά κρίμα..

Το αγαπημένο μας boogie van έχει μείνει καταμεσής της ερήμου με το Master Malfunction σταθερά αναμμένο στο Control Panel του.. Μαζέψτε το..

Βαθμολογία:φτώχεια καταραμένη..

paradise lost η αιώνια καψούρα-live report

Μου πάνε πολύ δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Γαμάνε μήπως? εψες λοιπόν στον άθλιο χώρο του gagarin square garden απολαύσαμε τους μοναδικούς στο να φτιάχνουν ατμόσφαιρα και να δημιουργούν συναισθήματα- ως επι το πλείστον πλυντηριακά - paradise lost. Φούλ του κόσμου, μουνίτσες λίγες, δεν τρέχει μια όμως, παλιομεταλάδες αρκετοί, μπύρα άφθονη και τα μυαλά στα κάγκελα. As i die, pity the sadness, forever failure,embers fire, one second, enchantment, eternal ήταν ικανά να διαλύσουν οποιοδήποτε ερωτικό στοιχείο και να φέρουν την απόγνωση και μοναξιά στον καθένα από εμάς .Αυτά τα ολίγα. και του χρόνου!

Mavrou live @ Θησείο 10/10/09

Μετά το live των Truckfighters και με δεδομένο το ηλιολουστο μεσημέρι σαββάτου, είπαμε να πάμε προς το Θησείο για κανα μεζέ και φυσικά τις απαραίτητες μπίρες. Όχι για πολύ όμως αυτά, καθώς το απόγευμα έπρεπε να παρεβρεθούμε στον πεζόδρομο του Θησείου για να δούμε ζωντανά το ανερχόμενο αστέρι του rap/hip hop, τον ανεπανάληπτο Mavrou. Το παιδί με το αλαβάστρινο κορμί και την μπάσα φωνή που ακούγεται κατευθείαν στις ψυχές μας.

Με την περιπτερέϊκια στο χέρι, ανάμεσα στα πλήθη του κόσμου που κατεύθαναν συνεχώς για να απολαύσουν τον  Mavrou βγήκαμε και μεις μπροστά μπροστά να ακούσουμε τις επιτυχίες του.

Έχοντας μετουσιώσει σε μουσική αυτό που κάνει εξ από ανέκαθεν, δηλαδή να πετάει συνεχώς ατάκες, μας παρουσίασε όλα τα τραγούδια που έχει γράψει μεχρι τώρα. Άλλα με χιούμορ, άλλα με χαβαλέ, άλλα απλά βγαλμένα από την καρδιά του.

Κάποια μέρα θα τον θυμόμαστε όλοι. Μπορείτε να αποκτήσετε μια επαφή με τη δουλειά του στο myspace του.

Όταν τέλειωσε με ρώτησε: " Πως ήμουνα"

"Αφού το χεις ρε Mavrou, τί ρωτάς;"

DOOMRIDERS - Darkness Come Alive

Οι Doomriders, μια sludge metal μπάντα από την Μασαχουσέτη των Η.Π.Α., κυκλοφόρησαν φέτος το άλμπουμ δυναμίτη "Darkness Come Alive". Τα απίστευτα ντραμς, οι αγριεμένες πενιές των εγχόρδων, καθώς και η καφρο-φωνάρα του Nate Newton (μπασίστα των Converge), που θα την ζήλευαν ακόμα και επώνυμοι καλλιτέχνες του ακραίου ήχου, συνέβαλαν στην δημιουργία της εκρηκτικής γομώσεως αυτού του μουσικού δυναμίτη.

Από το πρώτο κομμάτι-εισαγωγή "Fade from Black" ακούς τον ήχο των σκουριασμένων λουκέτων που ξεκλειδώνουν και με τις πρώτες νότες (μια κιθαριά αλλιώτικη) του "Heavy Lies the Crown" ακούς το τρίξιμο της μαντεμένιας πόρτας που ανοίγει διάπλατα, καθιστώντας την είσοδο για το κολασμένο τους party προσβάσιμη. Κανένα περιθώριο διαφυγής. Έτρεξα κατευθείαν προς αυτήν και μπούκαρα μέσα. Πανδαιμόνιο!
Κατά την διάρκεια της περιήγησής μου εκεί πρέπει να έκανα αμέτρητες φορές νοητά stage-diving από μια νοητή σκηνή προς ένα νοητό κοινό που ζητωκραύγαζε μέσα σε φλόγες. Να μην πω και για το ασταμάτητο νοητό moshing μέσα στο νοητό τους mosh-pit. Πάντως το head-banging που έριξα, καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ, ήταν πέρα για πέρα πραγματικό. Ακόμα πονάει ο σβέρκος μου. Και πως γίνεται να μην πονάει μετά τον κατακλυσμό από κομματάρες τύπου "Heavy Lies the Crown", "Bear Witness", "Knife Wound", "Come Alive", "Lions", "Jealous God", "Blood Avenger", "Bloodsucker" και "Rotter"! Όσο για τα νοητά parts,… με πήραν στο τέλος με νοητό φορείο.

Βαθμολογία: 8,5/10

Duchess Says - Begging The Three T's (EP)

Η τετράδα από το Montreal με αρχηγό τη Δούκισσα (Annie-Claude) μας επισκέπτονται μετά από ένα χρόνο για να ξαναπαίξουμε μία εναλλακτική, πιο indie, πιο ηλεκτρονική, πιο punk version του παιχνιδιού Uncle Sam says, αλλά αυτη τη φορά Duchess Says και όταν η Δούκισσα μιλάει...το κάνεις.

Έτσι λοιπόν η δούκισσα λέει Black Flag (ίσως το πιο αγχωλυτικό τραγούδι για φέτος) και όταν ακούγεται το dancing on my knees, dancing on my knees... όλοι συνεπαρμένοι σκληρίζουν και χοροπηδάνε.Μέχρι και σε σεμινάρια αντιστρές χρησιμοποιείται.

Το δεύτερο κομμάτι Ccut Up ξεκινάει και για 45sec αγγίζει την πιο slow κατάσταση του EP αλλά για τα υπόλοιπα 3.22min το mixture κιθάρας, drums και electrosynth σε κοπανάει σε όλο το κορμί με πολύ noise.To λιγότερο ενδιαφέρον τραγούδι είναι το Rabies(baby's got the) που το μόνο που το διακρίνει είναι ένας ακατάπαυστος διαρκής συγχρονισμός δυναμικών ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών riffs και φυσικά των φωνητικών της duchess.

To EP κλείνει με το I've Got The Flu και εγώ αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να μη την αρπάξεις ρε δούκισσα έτσι όπως χοροπηδάς και κυλιέσαι στα πατώματα?Το κομμάτι θυμίζει κάτι από The Kills συνοδευόμενο από ένα βαρύ ηλεκτρονικό τέμπο.

Το dancepunk είναι μία νέα τάση στη μουσική, κάντε λοιπόν μία προσπάθεια να το ακούσετε.Η ευκολία και το flow του ήχου μπορεί να σας συνεπάρει και τελικά να το συμπαθήσετε.

Σίγουρα η κλασσική περίπτωση μπάντας που αγαπάς ή μισείς επιτόπου και αναλόγως κράζεις αυτόν που στην πρότεινε.

Βαθμολογία........7/10

Truckfighters live report @ ΑΝ Club, 9/10/2009

Από τη μέρα που μάθαμε ότι οι Dozer ακύρωσαν την περιοδία τους, ήταν πλέον το μόνο live ξένης μπάντας που περιμέναμε. Έτσι, κατηφορίσαμε προς τα Εξάρχεια κατευθυνόμενοι προς το ΑΝ. Κοσμοσυρροή... Πρέπει να μαζευτηκαμε συνολικά και...150 άτομα. Πραγματικά περίμενα αρκετό κόσμο για ένα συγκρότημα, το οποίο είναι πλέον γνωστό στους μυημένους. Τα support Speedblow και The Dive δεν τα πρόλαβα. Πρόλαβα όμως να τσιμπήσω το EP των Speedblow, το οποίο μοίραζε στον κόσμο ένα συμπαθέστατο πουλάκι.

Mi ke bro λοιπόν φωνάξαμε στα σουηδάκια που ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 11. Από την αρχή χαμός. Η ενέργεια που έχουν οι πιτσιρικάδες αστείρευτη. Τα "έσπασαν" κανονικά. Δεν πτοήθηκαν καθόλου από την μικρή προσέλευση. Έριξαν και την poserιά τους. Ο κιθαρίστας λίγο παραπάνω απ΄οσο θα έπρεπε ισως. Ωστόσο, το παιδί κέντησε και μας αποζημίωσε πλήρως με το γεμάτο παίξιμό του. Παίξαν όλο το Phi αν δεν κάνω λάθος, τον καλύτερο δίσκο τους κατα τη γνώμη μου και από 2-3 κομμάτια από το Gravity X και Mania. Το fuzz είχε την τιμητική του!

Η χειμερινή συναυλιακή περίοδος ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Μπραβο και ελπίζουμε να τους ξαναδούμε.

DISBELIEF-Protected Hell

‘Η αλλιώς..: «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»!!

Όγδοη επίσημη κυκλοφορία για τους φοβερούς και τρομερούς DISBELIEF.Και πάλι από την στοργική αγκαλιά της Massacre Rec..Η θρυλική αρμάδα των 12κύλινδρων Panzers από το Hessen είναι και πάλι εδώ έτοιμη να παρασύρει τα πάντα στο διάβα της. Χωρίς καμία διάθεση για έλεος..

Το μοναδικό ατμοσφαιρικό, υποβλητικό, συναισθηματικά φορτισμένο death metal των Γερμανών κάνει ξανά την εμφάνισή του. Μετά τα “Spreading the Rage”, “66sick”, “Navigator”( μόνο τα πιο πρόσφατα..),ένιωθα πάντα ότι ο πιο γλυκός μου εφιάλτης δεν θα έπρεπε να έχει ποτέ τελειωμό. Και δεν έχει διάολε..

“Hell” (intro)και είναι ολοφάνερο τι πρόκειται να επακολουθήσει. Τα Panzers βάλλουν από παντού ανελέητα. Η μπάντα βρίσκεται σε εκπληκτική φόρμα. Η rhythm section φαίνεται ικανή να κατεδαφίσει με μεγάλη άνεση ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα. Το κιθαριστικό δίδυμο (με εμφανείς και πάλι τις επιρροές από Machine Head..) θάβει την οποιαδήποτε ελπίδα να ξεφύγεις..εμφυτεύουν την απελπισία στο μυαλό..Οι αγχωτικές κραυγές απελπισίας του “Jagger” σε κυριεύουν..Οι τοίχοι του σπιτιού σείονται συθέμελα και μια ωχρή, κίτρινη, άρρωστη όψη κατακλύζει τον χώρο.

Η παράνοιά τους σε κυριεύει στο “A place to hide”..Υιοθετείς τις τάσεις καταστροφής του “Hate-Aggression schedule”.Γίνεσαι ένα με το μένος τους στο “Nemesis rising”.Σε πιάνει κρίση πανικού στο “Return of the Sin”.Βουτάς στην κόλαση μαζί τους στο “Hell goes on”.Προσπαθείς να αντέξεις τον πόνο στο “S.O.S”.Ουρλιάζεις μαζί με τον “Jagger” ότι είσαι “One nation’s Son” ψάχνοντας απεγνωσμένα για βοήθεια. Μετράς όλα τα τραύματά σου στο “Trauma”..

Τα Panzers έχουν ήδη ισοπεδώσει τα πάντα και έχουν εισβάλλει στο χώρο σου..Πλήρως συνεπαρμένος σηκώνεσαι να τζαμάρεις μαζί τους στο εκπληκτικό “The Dark Soundscapes”.. Κοιτάς γύρω σου.Πλήρης διάλυση, απώλεια, παρακμή..Ο χώρος σου είναι πλέον στην κυριολεξία ένα “Room 309”..Τα demonic spirits του τελευταίου track έρχονται να διαλύσουν την ψυχή σου πείθοντάς σε ότι αυτός ο χώρος είναι πλέον μια πραγματική “Demon’s Entry”..

Δεν είναι όνειρο. Είναι εφιάλτης..«Οι Γερμανοί ξαναήρθαν»..και κυριολεκτικά Not“A Place to Hide”..

Βαθμολογία:στα κορυφαία της χρονιάς

PELICAN - What We All Come to Need

Τα "Australasia" και "City of Echoes" είναι ότι καλύτερο έχουν προσφέρει οι Pelican στον θαυμαστό χώρο της μουσικής. Συγκεκριμένα το "Australasia" δεν περίμενα να το ξεπεράσουν ποτέ. Και όμως βγήκα λάθος. Ο λόγος, το νέο τους δημιούργημα "What We All Come to Need" . Ποτέ δεν περίμενα ότι θα κόλλαγα τόσο πολύ με κάποιο δίσκο των Pelican. Δεν μπορώ να πω ότι έκοβα και φλέβα για πάρτη τους (μου αρέσουν αρκετά, αλλά μέχρι εκεί) τώρα όμως τους βλέπω να φέρουν ένα νέο προσωπείο, πιο φρέσκο από ποτέ, που προσωπικά το προτιμώ από αυτά που χρησιμοποιούσαν κατά καιρούς στο παρελθόν.
To rhythm-section είναι εξαίρετο και η παραγωγή κρυστάλλινη. Τα riffs είναι απίστευτα και η ευφυΐα στην σύνθεση / ενορχήστρωση είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη. 8 κομμάτια έτοιμα να ξεχυθούν από τα ηχεία και να πλημυρίσουν τον χώρο αλλάζοντάς τον σε κάτι που θυμίζει το artwork από το εξώφυλλό τους. Η postίλα που είχαν παλιότερα χάνει έδαφος, δίνοντας χώρο σε νέα riffs (stoner / metal / sludge) και μελωδίες που σου κάνουν το «κλικ» με την μία (όχι ότι δεν το είχαν και παλιότερα αυτό το προσόν αλλά εδώ το απογειώνουν). Τόλμησαν ακόμα περισσότερο να φρεσκάρουν τον ήχο τους καλώντας να συμμετάσχουν μαζί τους διάφοροι guest μουσικοί, όπως οι Greg Anderson, των Sunn O))) και Aaron Turner, των Isis.
Πολύ καλό άνοιγμα για το άλμπουμ με το "Glimmer" αν και δεν προετοιμάζει κατάλληλα τον ακροατή για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Τυπικό post, δουλεμένο με την γνωστή "Pelican" συνταγή. Μπορεί να μην εκπλήσσει αλλά είναι ότι πρέπει για εισαγωγή (μπαίνει γαμάτα). Και ο καταιγισμός τον riffs ξεκινάει, πρώτα με το "The Creeper". Κολληματικά stoner-rock riffs και αρχίζεις να καταλαβαίνεις την φρεσκάδα των νέων Pelican. Το έδαφος προετοιμάστηκε για το "Ephemeral" που με την ποικιλία των καθηλωτικών του riffs, την φευγάτη μπασογραμμή και τις εκπληκτικές του μελωδίες, σε κάνει να φωνάζεις: «Τι κομματάρα είναι αυτή!!!». Το σφυροκόπημα συνεχίζεται με τις τρελές μπασιές και κιθαριές του "Specks of Light", για να ηρεμίσει από την μέση και μετά, χαρίζοντας μας μια post μελαγχολία μέχρι τέλους. Είναι σχεδόν αδύνατον να αντισταθείς στο επερχόμενο σήκωμα της τρίχας. Ακολουθεί το ρυθμικό (και κάπως πιο πιασάρικο) "Strung Up from the Sky". Οι εναλλαγές των μελωδιών με τα ηλεκτρισμένα riffs δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της ποιότητάς του. Τα επόμενα 2 κομμάτια (το δυνατό "An Inch Above Sand" και το πιο post "What We All Come To Need") συνεχίζουν πιο κοντά στο κλασικό στιλ των Pelican και μας ταξιδεύουν για λίγο πίσω στις ρίζες τους (πράγμα που δεν με χαλάει καθόλου). Και παίρνουμε την τελευταία μας ανάσα με το "Final Breath". Αργόσυρτο και μελωδικό, κινείται σε πιο mid-tempo ρυθμούς και ακούγονται για πρώτη φορά φωνητικά (ναι καλά ακούσατε). Το πρώτο κομμάτι των Pelican με φωνητικά είναι ότι πρέπει για το κλείσιμο αυτού του άλμπουμ (αν και δεν έχει αυτό το «κάτι»). Εμένα πάντως κάτι μου θυμίζει αυτή η φωνή. Ρε τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει;

Βαθμολογία: 8,5/10

Muse - The Resistance

Στο σημερινό επεισόδιο του καλλιτεχνικού κατινάζ θα ασχοληθώ με την αγαπημένη μου αγγλική σκηνή. Την μεγάλη αυτή μουσική σχολή που προσπαθεί να μας πείσει ότι χρησιμοποιώντας προθέματα τύπου post-, prog- κτλ ακολοθούμενα από τα γνωστά rock, alternative κ.ο.κ. έχουν δημιουργήσει ένα υπερείδος μουσικής. Θύτες του εγχειρήματος οι διάφορες μπάντες της πλάκας, διάττοντες αστέρες, παρασυρμένοι από τον Στρατηγό Άνεμο αλεξιπτωτιστές, που γράφουν τραγουδάκια του σωρού όπως ο Φοίβος και ο Θεοφάνους στις εγχώριες τραγουδιάρες. Θύματα τα αυτιά μας.

Καλεσμένοι μου σήμερα είναι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Muse. Το ισχυρό χαρτί της μουσικής αγγλικής βιομηχανίας, αυτοί που ο σοφός κριτικός ονόμασε διαδόχους των Radiohead. Αφού το τμήμα marketing από το 2007 έχει κάνει μια πολύ πετυχημένη καμπάνια διαφήμισης του επερχόμενου "αριστουργήματος" , πλέον είχα αρχίσει να έχω στερητικά σύνδρομα. Δύο χρόνια μετά λοιπόν, η υπερεκτιμημένη αυτή μπάντα μας παραδίδει το "The Resistance".