MY GOLD MASK-A Thousand Voices (EP)

Αυτή η κυκλοφορία είναι χειμωνιάτικη, μιας μπάντας που γνώρισα προσφάτως, με έναν δίσκο στο ενεργητικό της, πέρυσι.Θα μπορούσε να θυμίζει μια μίξη από Peaches, Explode Into Colours και σε κάποια σημεία φέρνει στο μυαλό φωνητικές χορδές της Karen O και της τραγουδιάρας από τις Organ και και και και...Γουστάρω τις μπάντες που αποτελούνται από δύο άτομα, πόσο μάλλον όταν η γυναίκα της παρέας ασχολείται με τα τύμπανα.Όσο και να γουστάρω air guitar το να κοπανιέσαι βαρώντας, μετρώντας τις μελανιές την επόμενη μέρα έχει περισσότερο πλάκα, μάλλον, δεν ξέρω, λέω...Ωραιότατο ep, ωραιότατη διαπεραστική φωνάρα της Gretta, ωραιότατο δίδυμο, ωραιότατο το όλο του, μου δημιουργεί αυτή την αίσθηση της δυναμικής, που δεν μπορείς να ξεφύγεις με τίποτα.Θα έπρεπε να γράψω για την νέα συνεργασία της Zola, σήμερα, αλλά δεν αφήνω τις πολλαπλές ακροάσεις να πάνε στράφι, οι αναρτήσεις μου είναι, πλέον, τόσο σπάνιες, ισοδυναμούν με  πιθανότητα μαυρίσματος ενός εκατοστού στο σώμα μου.Ψάχνοντας τον τρόπο να ξεφύγω από το repeat  ήταν να γράψω για αυτό ακριβώς που ακούω, να εξιλεωθώ, να πήξω, να πω δεν πάει άλλο, βούλωσέ το χαζοξανθιά, μας τα είπες.Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο, η τύπισσα έχει κάνει μάγια στα ακουστικά μου, σκέφτηκα να πάω σε κάποια που ξέρει να λύνει μάγια, μόλις έκανα τη σκέψη να το σβήσω από τα mp3 και το ίδιο μου το pc αρνιόταν, πεισματικά, να εκτελέσει την εντολή...Κάτι συμβαίνει...  

''άλλο ένα repeat και το αλλάζω''

8/10

UNKLE - Where Did The Night Fall

"Psyence Fiction", "Never Never Land", "War Stories" – και τα 3 ήταν υπέροχα, με αποκορύφωμα το τελευταίο. Πως γίνεται τώρα μετά από μια τέτοια τεράστια κυκλοφορία να πέσουν στην μετριότητα του "Where Did The Nigh Fall", δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Όταν ανεβάζεις τόσο ψηλά τον πήχη με έναν δίσκο σαν το "War Stories", είναι φυσιολογικό το να μην περιμένεις κάτι ανάλογο στα καπάκια,... όχι όμως και έτσι ρε παιδιά. Μπορεί μεν το "Where Did The Night Fall" να μην είναι άσχημο, αλλά σίγουρα είναι ότι κατώτερο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα οι UNKLE. Αν και υπάρχουν κάμποσες καλές στιγμές, οι περισσότερες συνθέσεις σου δίνουν την αίσθηση ότι γράφτηκαν κάπως βεβιασμένα. Οι συνεργασίες είναι φτωχότερες από ότι μας έχουν συνηθίσει (με εξαίρεση τον Mark Lanegan, μεταξύ και μερικών άλλων).
Ίσως να φταίει ο ενθουσιασμός του "War Stories", που δύσκολα ξεπερνιέται, ίσως να φταίει και κάτι άλλο το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς, πάντως κάτι δεν μου κολλάει καλά σε αυτό το άλμπουμ. Το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαν και καλύτερα. Αυτό που μας μένει τώρα είναι να δούμε και την live παρουσίασή του στο φετινό Eject, για να μπορέσουμε να κρίνουμε με σιγουριά. Προς το παρόν παραμένουμε στην ζεστασιά που προσφέρουν κομμάτια σαν τα "Follow Me Down", "Falling Stars", "Natural Selection", "The Answer", "Ever Rest" και "Another Day Out".

Βαθμολογία: 6/10

MASSIVE ATTACK - Heligoland

Η πρόσφατη κυκλοφορία του μέτριου EP "Splitting the Atom", των Massive Attack, θόλωσε το τοπίο κάνοντάς το να φαντάζει όχι και ότι πιο ιδανικό για το αναμενόμενο νέο τους άλμπουμ. Το "Heligoland" βρίσκεται πλέον σε όλα τα δισκοπωλεία, με όλες της εφημερίδες της Μεγάλης Βρετανίας να το έχουν πρωτοσέλιδο. Η γνώμη μου είναι ότι έγινε πολύ μεγάλος ντόρος για μια κυκλοφορία που στην τελική δεν είναι και κανένα αριστούργημα (τύπου "Mezzanine"). Παρόλα αυτά το "Heligoland" είναι καλύτερο του EP. Είναι αρκετά καλό θα έλεγα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω τι φταίει ακριβώς. Μάλλον το πρόβλημα πρέπει να βρίσκεται στην ποιότητα των συνθέσεων ως σύνολο. Κατά τα αλλά όλα πάνε μια χαρά. Σκοτεινοί, τριπάτοι, μελωδικοί και από συνεργασίες το κατά δύναμιν. Η παρέλαση των συμμετεχόντων στα φωνητικά ξεκινά με τους Tunde Adebimpe και Martina Topley-Bird, συνεχίζει με τον Horace Andy (κλασικά), για να κλείσει με τους Guy Garvey (Elbow), Hope Sandoval (Mazzy Star) και Damon Albarn (Blur / Gorillaz).

Αν και το άλμπουμ δεν εκπλήσσει, καταφέρνει να σταθεί όρθιο αφήνοντας ένα ακόμα δισκογραφικό "Massive Attack" στίγμα, λιγότερο έντονο αυτή τη φορά.

Βαθμολογία: 6,5/10

MASSIVE ATTACK - Splitting the Atom EP

Πριν δυο μήνες (κάπου μέσα στον Οκτώβριο) κυκλοφόρησε ένα EP από τους Massive Attack με τίτλο "Splitting the Atom". Περιέχει 4 καινούργια κομμάτια από τα όποια τα 2 είναι remixes. Επίσης συμμετέχουν στα φωνητικά guests μουσικοί όπως οι Horace Andy, Tunde Adebimpe, Guy Garvey και Martina Topley-Bird. Τα remixes είναι των Van Rivers & The Subliminal Kid και Christoffer Berg. Το ΕΡ κυκλοφόρησε μόνο σε μορφή download και σε περιορισμένο αριθμό βινυλίων (1000 αντίτυπα παγκοσμίως). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το "Splitting the Atom" πρόκειται για τον προπομπό του νέου τους άλμπουμ "Heligoland", το όποιο θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010. Το ομώνυμο κομμάτι (το οποίο είναι και το καλύτερο του ΕΡ) θα συμπεριλαμβάνεται στο "Heligoland", καθώς και το "Bulletproof Love" μετονομασμένο σε "Flat of the Blade". Επίσης έχει κυκλοφορήσει και το VIDEO του πρώτου single "Paradise Circus" (μέσα από το "Heligoland"), στο οποίο συμμετέχει στα φωνητικά η Hope Sandoval των Mazzy Star.

MOBY - Wait For Me

Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το νέο CD του κύριου Moby. Τι είναι αυτό; Με πήρε ο ύπνος στον καναπέ και δεν πρόλαβα να το ακούσω ολόκληρο. Ξύπνησα σε κάποια φάση και το ξαναβάζω από την αρχή μπας και καταφέρω να το ακούσω. Με το ζόρι κρατούσα τα μάτια μου ανοικτά. Τι ύπνος δίσκος είναι αυτός; Ότι πιο Lo-Fi έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, είναι και ότι πιο αδιάφορο. Με μικρή εξαίρεση τα "Pale Horses", "Shot in the back of the head" (του οποίου το video έχει σκηνοθετήσει ο David Lynch), "Study War", "Μistake", "JLTF" και την φοβερή φωνή της τύπισσας στο "Walk with me" (ίσα ίσα 6 κομμάτια στα 16), όλα τα υπόλοιπα είναι πλήρως αδιάφορα, δίχως φαντασία. Η έλλειψη δημιουργικότητας είναι ολοφάνερη. Παρόλα αυτά, όλες οι κριτικές από τον επώνυμο τύπο είναι πολύ καλές. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν σίγουρος για αυτό. Τους έχουμε μάθει πλέον.
Πάντως για ύπνο είναι ότι πρέπει. Αν πάσχετε από αϋπνίες, το "Wait For Me" είναι το ιδανικότερο φάρμακο. Καλή ακρόαση και καληνύχτα!

Βαθμολογία: 4/10

HANDSOME FURS-Face Control

Δύο χρόνια εχουν περάσει από την πρώτη κυκλοφορία των Handsome Furs με το 'Plague Park' και τίποτα δε θυμίζει τον ήχο τους από το 2007 . Η μπάντα έχει ωριμάσει και έχει βάλει σε μια τάξη τα πράγματα γενικώς . Τα φωνητικά είναι πιο καθαρά και επιβλητικά , τα synths πιο προσεγμένα και οι κιθάρες πιο σκληρές . Φαίνεται πως οι Handsome Furs περάσανε άπό το πειραματικό στάδιο στη μουσική ολοκλήρωσή τους . Να συστήσω όμως την μπάντα για όσους δεν την γνωρίζουν . Μας έρχονται από τον Καναδά και είναι αντρόγυνο . Ο Dan Boeckner, που αν κάτι σας θυμίζει το όνομα είναι μέλος των Wolf Parade και συγκεκριμένα ο frontman , μαζί με τη σύζηγό του Alexei Perry , η οποία έχει κάνει μαγική δουλειά με το drum machine σε αυτό τον δίσκο . Το Face Control είναι ένα indie , rock album με ηλεκτονικά στοιχεία πολύ καλά δεμένο που δύσκολα κάποιος θα το έκρινε ως κακό , βαρετό , φλύαρο και όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς που προκαλουν δυσαρέσκεια στα αυτάκια μας . Βάζοντας τον δίσκο να παίζει μου τράβηξε την προσοχή από το πρώτο κιόλας κομμάτι , το 'Legal Tender' . Αρκετά δυναμική έναρξη όχι τόσο σε ένταση αλλά σε ενδιαφέρουσα μελωδία . Σε αυτό ευθύνονται τα synths και το drum machine και ειδικότερα η Perry που τα χρησιμοποιεί . Επόμενο track είναι το 'Evangeline' και τα φωνητικά του Boeckner κάνουν το τέλειο machάρισμα με τον ήχο . Ένα από τα χαρακτηριστικότερα κομμάτια της εξέλιξης της μπάντας . Η κυκλοφορία του δίσκου καθυστέρησε καθώς θέλανε να δανειστούν λιγάκι το 'Temptation' των Νew Order στο 'All We Want ,Baby , Is Everything ' και περιμένανε τα δικαιώματα . Ευρηματικό track , όμως δεν είναι απο τα καλύτερα του album , όπως το αμέσως επόμενο , το 'I'm Confused' . 'Iσως και να είναι το hitακι του δίσκου , προσωπικά για εμένα τουλάχιστον είναι . Το riffάκι σε συνδυασμό με τον στίχο 'i'm confused' είναι εκρηκτική μουσική στιγμή και σίγουρα θα αποτυπώνεται σε κάποιον που του αρέσει το album γενικότερα . Αρκετά κολληματικό track είναι και το 'Nyet Spasiba' . Η ρώσσικη αυτή φράση που επαναλαμβάνεται διαρκώς είναι που κάνει το κομμάτι κολληματικό . Τελευταίο track είναι το 'Radio Kaliningrad' το πιο ηλεκτρονικό από τα υπόλοιπα και αρκετά καλή επιλογή για το κλείσιμο , εφόσον αφήνει την αίσθηση της ικανοποίησης για την ώρα που πέρασε στο άκουσμα του Face Control .... Δεν εντόπισα ούτε ένα λεπτό χαμένου χρόνου σε ένα μουσικό πανδαιμόνιο που προέρχεται από μόνο δύο άτομα . Και αυτό ακριβώς είναι που λείπει από αυτή την μπάντα . Όσο καλό album και να είναι έχεις συνεχώς την εντύπωση πως κάτι λείπει .....

7/10

The PRODIGY - Invaders Must Die

Από σήμερα θα βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων το ολοκαίνουργιο άλμπουμ των PRODIGY, “Invaders Must Die”. Μετά από 11 ολόκληρα χρόνια επέστρεψαν και έχουν τρελά κέφια.
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα με επιφύλαξη το νέο τους άλμπουμ, αλλά τώρα που το τοπίο καθάρισε του καρφώνω ένα 8.5/10 χωρίς καμία επιφύλαξη.
Οι νέοι PRODIGY θα είναι σίγουρα μέσα στην λίστα με τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς. Ισορροπούν άψογα ανάμεσα στο παρόν κα στο παρελθόν. Επιστρέφουν στις ρίζες τους και ταυτόχρονα τις κόβουν. Κινούνται με φοβερή ευελιξία μεταξύ ρυθμών και ήχων που θυμίζουν Pendulum, Electro-Punk και Techno ριπών του παρελθόντος και Alternative Rock ξεσπασμάτων τύπου “The Fat of the Land”. Τα καταιγιστικά Industrial Big Beats (το σήμα κατατεθέν τους) σου κόβουν την ανάσα και σε ταρακουνάνε ολόκληρο (ακουστέ αυτό το άλμπουμ πολύ δυνατά). Ο ξέφρενος ρυθμός, στον οποίο κινείται το “Invaders Must Die”, καταλαγιάζει μόνο στο τελευταίο κομμάτι βοηθώντας μας να συνέλθουμε και να ηρεμίσουμε με ένα ευχάριστο πεντάλεπτο outro που θυμίζει αρκετά πρώιμους Primal Scream.
Από τα 11 κομμάτια του δίσκου, 8 από αυτά θα μπορούσαν άνετα να γίνουν singles (κυκλοφορεί και σε Deluxe Edition με δυο έξτρα bonus tracks).
Τέλος να μην ξεχάσω να επισημάνω και την συμμετοχή «έκπληξη» του Dave Grohl.
Run with the Wolves mothafackaaaaaaaaaaz…!!!

Βαθμολογία: 8,5/10

Watch "INVADERS MUST DIE" video
Watch "OMEN" video

THE QUEMISTS - Join the Q (label:Ninja Tune)

Πρώτη φορά προσθέτω label σε μια κριτική μου για αυτούς που γνωρίζουν τί σημαίνει Ninja Tune,για να προ'ι'δεάσω το είδος . Στο ξεκίνημα της μουσικής τους πορείας οι Quemists ήταν μια rock μπάντα, μη πω μπαντούλα . Συνολικά τρία άτομα : μπάσο , drums και κιθάρα. Το 1997 εκδηλώσανε το ενδιαφέρον τους για την Drum n' Bass και αποφασίσανε να παντρέψουνε τις δύο αγάπες τους . Έτσι γεννήθηκε η μπασταρδεμένη μουσική τους D n' B μαζί με rock. Διακρίνει κάποιος εύκολα , ακούγοντας τον ήχο τους , πως τρέφουν συναισθήματα και για τα δύο είδη ακριβώς στο ίδιο επίπεδο πάθους . Δεύτερη επίσημη κυκλοφορία για τουs Qemists , το Join the Q πριν από μερικές μέρες , πρώτη ήταν ένα remix των Coldcult το 2005 (Everything is under control) , η οποία έχει από το πιο δυνατά intro που έχω να ακούσω εδώ και αρκετό καιρό . Εναρκτήριο κομμάτι είναι το 'Stompbox' , πολύ δυνατό μπάσο και drums , με ενναλαγές εκρηκτικές κιθαριστικά και εννοείται πως το d n b beat ρέει σε αφθονία . Δεύτερο κομμάτι που με αφήνει απλά ά φ ω ν η είναι το 'Lost Weekend' . Ο λόγος του ενθουσιασμού μου είναι η απίστευτα εύστοχη συνεργασία τους με τον Μike Patton ,για τον οποίο δεν χρειάζεται να κάνω λόγο , ούτε καν να εξηγήσω πως ότι βγαίνει από το στόμα του γίνεται χρυσάφι . Ο απόλυτος frontman Μike Patton , το απόλυτο αρσενικό της μουσικής (εντάξει είμαι και κοπέλα δεν μπορώ να συγκρατηθώ!!!) χαρίζει πολλούς πόντους σε αυτόν το δίσκο . Ένα κομμάτι που κάθε dj θα χαιρόταν να ανακαλύψει γιατί είναι τόσο beatάτο και ταυτόχρονα τόσο σκληρό σαν να συγκρούονται δύο μουσικοί πλανήτες και να τερματίζει η μάχη ισσοπαλία . Το καλύτερο track του δίσκου με μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα , τρελλά riffs με d n b beats , ένα κομμάτι 10/10. Άλλη μια συνεργασία έκπληξη είναι αυτή του Wiley ,για όσους δεν τον γνωρίζουν είναι το πρόσωπο που συνεργάστηκε με τον Dizzy Rascal στο ξεκίνημά του και έγινε τόσο επιτυχημένος στο είδος του , μουσικός παραγωγός και ΜC . Το κομμάτι φέρει τον τίτλο 'Dem Na Like Me' , έχει Βrit Hop ήχο o οποίος είναι δεμένος τέλεια με κιθαριστικές παραμόρφώσεις . Συμμετοχή στoν δίσκο έχει και η Jenna G αλλά το όνομά της δεν αποτελεί έκπληξη αφού ουσιαστικά βρίσκεται να πατάει πάνω στο είδος της , την d n b , και να εκτοξεύει τον συγκεκριμένο ρυθμό στα ύψη . Αυτόματα το 'On The Run' γίνεται το πρώτο singlάκι εφόσον η Jenna G χαρίζει τη φωνή της και γίνεται από τα καλύτερα tracks του δίσκου . Μέτρια κομματια είναι τα S.W.A.N.G και S.W.A.N.G (Intro) που σε κρατάνε για ακόμα λίγο στη σκέψη πως ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός . Δυστυχώς από αυτό το σημείο και για τα επόμενα κομμάτια που ακολουθούν , πέντε στο σύνολο , πέφτουμε από το αδιάφορο στο κουραστικό........Πατάω το stop και ξαναακούω το 'Lost Weekend'......

5,8/10

The Cinematic Orchestra – Les Ailes Pourpres

Άλλο ένα soundtrack album για τους Cinematic Orchestra αυτή τη φορά για λογαριασμό της ταινίας “Les Ailes Pourpres : Le Mystère Des Flamants”. Το συγκεκριμένο album ξεπέρασε και τις πιο μεγάλες προσδοκίες μου . Μεγαλειώδης ,αιθέριες συνθέσεις , σε ένα άλμπουμ το οποίο κυλά άψογα από την αρχή ως το τέλος. Σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ τους “Ma Fleur” σε ετούτο εδώ το δίσκο συμμετοχή σε φωνητικά ακούμε σε ένα μόνο κομμάτι ,στο “Crimson Skies” που κλείνει το δίσκο. Εκπληκτικό κομμάτι , στο οποίο αδυνατείς να μην πατήσεις το repeat, είναι το “The Dance” όπου οι Cinematic Orchestra συνδιάζουν τις κλασικότροπες συνθέσεις τους με πιο groovy ρυθμούς ,δημιουργώντας έτσι ένα από τα καλύτερα track του άλμπουμ .

Γενικώς το “Les Ailes Pourpres” συνίσταται για χαλάρωση , σε ένα άλμπουμ το οποίο σε ταξιδεύει από το πρώτο κομμάτι ως το τελευταίο, καταφέρνοντας να σου δώσει το αιθέριο συναίσθημα της ελεύθερης ,μαγικής πτήσης ενός φλαμίνγκο… Περιμένουμε να δούμε και την ταινία.

Score: 9/10