DIE! DIE! DIE!-Form

Η λέξη DIE συνήθως σημαίνει θάνατος,συνήθως.Υπάρχει και ένα χωριό στη Γαλλία που λέγεται Die (Drôme), δεν ξέρω αν κανείς σας το γνωρίζει, παράγει ένα πολύ γνωστό λευκό, σαμπανιζέ κρασί, το Clairette de Die, η γεύση του είναι ελαφριά, με αλδεϋικό άρωμα, σχετικά ισσοροπημένο, δηλαδή οι ταννίνες συνυπάρχουν αρμονικά με τα οξέα και την αλκοόλη.Μετά από τρία- τέσσερα ποτηράκια ζαλίζει τόσο άσχημα που δεν το πιστεύεις ούτε εσύ ο ίδιος.Συγκριτικά με το Gewurztraminer, που είναι από τα πιο φημισμένα κρασία της Βορείου Γαλλίας και θεωρείται spicy, στρογγυλό σε γεύση, και για όσους δεν γνωρίζουν την ορολογία, είναι εκείνο που δεν βρίσκει κανένα γευστικό εμπόδιο που θα παρεμπόδιζε την κατάποσή του.Θα μπορούσα να μιλάω για κρασιά ώρες και να λέω πως ένα περίπου λεπτό είναι ο μέσος χρόνος που χρειάζεται ένας γεσιγνώστης οίνου, όπως εγώ, για να μελετήσει , να δωθεί, και να αναγνωρίσει τελικά τον τύπο του κρασιού που γεύεται. Ένα πολύ καλό κρασί μπορεί να ισσοδυναμεί με μια απόλαυση, όχι όμως τυπική.Αυτή η δουλειά είναι η δουλειά που θα ήθελα να κάνω, όταν μεγαλώσω, στην χώρα που αναφέρω.Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τον δίσκο που καλούμαι να αναγνωρίσω και να δωθώ; Μετά από δοκιμή δεκαπέντε διαφορετικών τύπων κρασιού μου φαίνεται μεγαλείο, μια μπάντα που πάντα με έκανε να λυγίσω, όχι γιατί είναι κάτι το διαφορετικό, βασικά είναι, μια μπάντα που ξεπέρασε την διαμονή μου σε πολλές χώρες του κόσμου, μια μπάντα που συναναστράφηκε μαζί μου, μια μπάντα που έγδυσε πολλές νύχτες μου, μια μπάντα που την γουστάρω τόσο πολύ όσο το Clairette de Die , μετά από πολλαπλές ακροάσεις με στέλνει στο κρεββάτι μου με βαρύ κεφάλι...Άκρως καλοκαιρινό, όλο εκπλήξεις, ποστ-πανκίλα νεότατη και ένα καράβι να φύγουμε, όπως είμαστε.....Τι Chateau Margaux θα κατεβάσω, δεν λέγεται.... 

8/10

Past Lives - Tapestry Of Webs

Μετά την διάλυση της hardcore μπάντας των Blood Brothers που είχαν σαν βάση τους το Seattle, τα μέλη της μπάντας ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους , ουσιαστικά χωρίστηκαν σε δύο διαφορετιές μπάντες , τους Past Lives και τους Jaguar Love. Οι Past Lives σχηματίστηκαν από τους Jordan Billie (φωνητικά) ,Mark Gadjabar (ντράμερ), Morgan Henderson (μπασίστα) και τον David Welch (κιθάρες) ο οποίος επίσης για ένα χρονικό διάστημα έπαιζε στους Blood Brothers. Αφού κυκλοφόρησαν τα EP , "Strange Symmetry" και "Τhe Journal Of Popular Noise" , εξέδωσαν το πρώτο τους full length άλμπουμ , με τον τίτλο "Tapestry Of Webs".

Jay Reatard - Watch Me Fall

Στα 18 είχε ήδη ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο και ξεκινούσε ευρωπαική περιοδεία με τους Reatards, στα 19 είχε έτοιμο ακόμα ένα album το Grown Up Fucked Up, στα χρόνια που ακολούθησαν είχε συμμετοχές σε πολλά side project   Lost Sounds (προσωπικοί αγαπημένοι), Bad Times, The Final Solutions, Terror Visions, Destruction Unit και Angry Angles, το 2006 πάει λίγο πιο μακριά και δημιουργεί τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το Blood Visions, πέρνει μεταγραφή στην Matador records, ακολουθεί μία συλλογή με singles και το καλοκαίρι του 2009 βγάζει το δίσκο Watch Me Fall.Η αναφορά σε αυτό album γίνεται λίγο καθυστερημένα, όχι πως δεν άξιζε τον κόπο αλλά ποτέ δεν περίμενα να καταλήξουν κάπως έτσι τα πράγματα, να πρέπει να τον επαναφέρω τόσο σύντομα στον εγκέφαλο μου, να πρέπει να αναφερθεί το όνομα του και όλα όσα έκανε, να πρέπει να θυμηθώ τις γραφικές εμφανίσεις του σε λαιβάδικα και τελικά να νιώθω στενοχωρημένος που σήμερα πριν λίγες ώρες  χάθηκε.Ξεκινόντας νόμιζα ότι θα πω μερικά πράγματα για το δίσκο αλλά δε το έχω.Αυθεντική μουσική από έναν ιδιόρυθμο άνθρωπο.

R.I.P Jimmy Lee Lindsey Jr. (May 1, 1980 – January 13, 2010)

HATEBREED-Hatebreed

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ :

1.To line-up,χοντρικά απαρράλαχτο(μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες..)

2.Η αυθεντική ταυτότητα.

3.Η κλάση.

4.Η μοναδικότητα.

5.Το παρελθόν..

6.H εμπειρία(πλέον..).

7.Οι κωλοπαρέες τόσων ετών,κάνοντάς τους γνωστούς σε τεράστια metal(και μη) κοινά.

8.Κορυφαίες guest συνεργασίες των Shawn Crahan και Chris Broderick.

9.Τα προπαρασκευαστικά πυρά(“For the Lions”)που προηγήθηκαν..

10.Η κυρίως επίθεση:Τα 15 καλύτερα, «ωριμότερα», «πιο μουσικά» HATEBREED tracks που είχατε ποτέ..

Βαθμολογία:album of the(hatebreed) year..

Pearl Jam - Backspacer

Ο Eddie Vedder και η παρέα του επιστρέφουν με το 9ο άλμπουμ τους με τίτλο Backspacer. Οι Pearl Jam θρυλική μπάντα των 90'ς και πρωτοπόροι του "Grunge" κινήματος φαίνεται ότι εδώ προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους τον ήχο που τους καθιέρωσε μία από τις καλύτερες μπάντες των 90'ς. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το "Got Some" που τελικά είναι και το μόνο που σου μένει μετά την ακρόαση του δίσκου.
Το Backspacer θα έλεγε κανείς ότι χωρίζεται σε δύο μέρη .Το ένα μέρος αποτελείται από ημί - punk rock και midtempo μέτρια εώς αδιάφορα κομμάτια και το άλλο από ακουστικές μπαλάντες που έμειναν έξω από το προσωπικό άλμπουμ του Eddie Vedder και soundtrack της ταινίας "Into The Wild". O παραπάνω βέβαια συλλογισμός είναι συνειρμικός καθώς τα δυνατά και τα ακουστικά κομμάτια, συχνά εναλλάσσονται , επιρρεάζοντας δραστικά και μη πετυχημένα την ροή του album.
Στιχουργικά το Backspacer είναι ο πιο αισιόδοξος δίσκος της μπάντας. Ξεχάστε τους στίχους με πολιτικό και πολεμικό περιεχόμενο , τύπου "avocado" . Εδώ ο Eddie Vedder ανακάλυψε την ευτυχία , ύστερα από το σκοτεινό παρελθόν του (amongst the wave).Και αν σε προηγούμενα άλμπουμ , οι στίχοι σε συνδιασμό με τη μουσική σε λύτρωναν , εδώ σου είναι παντελώς αδιάφοροι.
H αλήθεια είναι δυστυχώς προφανής.Οι Pearl Jam του 2009 είναι μία μπάντα που αποκλειστικά παίζουν για να κάνουν την πλάκα τους και να μαζέψουν χρήματα για την σύνταξη που πλησιάζει επικίνδυνα. Ευχαριστώ , δεν θα πάρω . "From wherever you are come back".

3 / 10

Green Day - 21st Century Breakdown

8η προσπάθεια για τον τυπάκο που, αν τον χτυπήσεις χαλαρά στο κεφαλάκι, θα του πέσουν τα μάτια και την παρέα του. 5 χρόνια απο το American Idiot και οι Green Day θεώρησαν καλό να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, δηλαδή με έναν θεματικό δίσκο. Το 21st Century Breakdown πραγματεύεται τα κακώς κείμενα των καιρών φωτογραφίζοντας μερικώς τη χώρα τους, την Αμερικανία και τα κατάλοιπα της περιόδου διακυβέρνησης του ακατανόμαστου χαζούλη.
Ο τραγουδιστής, κιθαρίστας, στιχουργός, συνθέτης και μη χειρότερα, σε έναν οργασμό έμπνευσης αράδιασε πλήθος στίχων σε 18 κομμάτια. Στις νότες δεν το κούρασε και πολύ. Άλλωστε η punk-rock μουσική 2 νότες είναι, 3 riff, 0 solo και όπως θα παίρνω τις στροφές βγήκε το κομμάτι. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν προσφέρεται και για πολλούς πειραματισμούς. Ο Billie Joe Armostrong πάντως καταφέρνει να βγάλει αρκετά πιασάρικα riffakia που άνετα σου κρατάν παρέα στο διάλειμμα που έχεις πάει για τσιγάρο στις τουαλέτες με τους συμμαθητές σου, γλυκοκοιτάς τα κοριτσάκια και η γεροντοκόρη οικοκυρικού κόβει βόλτες στο προαύλιο για να σε δώσει μετά στον γυμνασιάρχη.
Ο δίσκος γίνεται άνετα soundtrack στο "High School Geeks, vol. 147". Kολλάμε πάνω και το σχετικό αυτοκολλητάκι "Parental Advisory: Not for children over 18" και είμαστε έτοιμοι να ανατρέξουμε στις παλιές καλές εποχές του "Happy Days". Καλές στιγμές υπάρχουν πάντως στον δίσκο. Το "East Jesus Nowhere"( ίσως το καλύτερο του δίσκου), το "Murder City", το "Peacemaker" (θυμίζει λίγο Earthbound ο ρυθμός σε πιο γρήγορο tempo) και το "Christian's Inferno" και φυσικά το "Restless Heart Syndrome" που θα χορέψουν στο τέλος της χρονιάς η βασίλισσα του χορού με τον νταγλαρά, μορφονιό, γαμώ τα παιδιά quarterback.
To conclude (που λένε και στην Αμερικανία), καλή ομολογουμένως η ιδέα του concept album και στιχουργικά πάει καλά. Δυστυχώς όμως, ακούμε κυρίως μουσική και όχι ποίηση. Παίρνω και τα άπαντα του Ρίτσου άμα θέλω, να 'χω και πιότητα. Και επειδή η μουσική μάλλον κινείται σε ρηχά νερα δεν αφήνει και τις καλύτερες εντυπώσεις. Σαν να πας στο καλύτερο εστιατόριο, να σκάσει ο δουλοπρεπής σερβιτόρος με την πετσετουλα στο χέρι και να σου σερβίρει τη σούπα σε ρηχό πιάτο.
Μάλιστα, σε μια εποχή που ένα κάρο μπάντες ψάχνονται, εξελίσσονται και βελτιώνουν ή και ανακαλύπτουν νέα είδη, οι Green Day μάλλον αρκούνται στο να τελειοποιούν αυτό που έμαθαν επαναπαυόμενοι στις δάφνες του "Dookie". Είναι όντως από τους καλύτερους στο είδος, αλλά στο 2009 πλέον μάλλον δεν είναι αρκετό. Παρεμπιπτόντως έχει αποσπάσει άριστες κριτικές απ'όλους (είδες τι σου είναι οι δισκογραφικές;)

Βαθμολογία: 5/10

GHINZU - Mirror Mirror

Οι Ghinzu είναι μια alternative μπάντα από το Βέλγιο για του οποίους ο κύριος Iggy Pop έχει πει τα καλύτερα λόγια (όταν άνοιγαν τις συναυλίες του με τους Stooges). Τρίτο τους άλμπουμ και θα συμφωνήσω με τον Iggy αν και δεν έχω ακούσει τα δύο προηγούμενά τους.
Είναι όντως πολύ καλοί. Είναι τα πάντα όλα. Electro, rock, garage punk, pop, experimental, σου αφήνουν και μια Avant-Garde αίσθηση. Είναι πότε χαρούμενοι, πότε μελαγχολικοί, πότε σκοτεινοί, πότε αγριεμένοι, με μεγάλο τους πάντα ατού την φοβερή φωνή του John Stargasm. Η μουσική τους θυμίζει διάφορα αλλά δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη εικόνα. Έχουν το δικό τους στιλάκι. Θα μπορούσα να πω ότι θυμίζουν κάτι μεταξύ Madrugada στο πιο electro τους και Disillusion στο πιo post-punk τους. Γενικώς κινούνται από εδώ και από εκεί, σε διάφορα μουσικά κατατόπια και θα χρειαστεί να τους ακολουθήσετε σε κάθε ένα από αυτά χωριστά - ελεύθερα και χαλαρά - δίχως να προσπαθήσετε να τους κολλήσετε κάποια συγκεκριμένη ταμπέλα (είπαμε,… έχουν πολλές).
Μπορεί ορισμένοι να μην πετάξετε την σκούφια σας με το "Mirror Mirror", πάντως το σίγουρο είναι ότι θα σας «διασκεδάσει». Μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι και διασκέδαση (πάνω από όλα).

Βαθμολογία: 8/10

THE HORRORS - Primary Colours

Τι είναι αυτό που σε κάνει να πονάς περισσότερο ? Οταν βλέπεις το πρόσωπό της καθώς απομακρύνεται από κοντά σου? 'Η είναι ο τρόπος που σε κυττάζει ,εκείνο το βλέμμα που ξέρεις πως σε σκοτώνει και ίσως ποτέ δεν θα ξανααντικρίσεις ? Μήπως ακόμα και οι στιγμιαίες σκέψεις που κάνεις για το αύριο , τo πόσο πολύ θέλεις να ξεχάσεις , και ξαφνικά με κάποιο μαγικό τρόπο βρίσκεσαι πρωταγωνιστής σε ένα εναλλακτικό ‘eternal sunshine of the spotless mind’ σε σκηνοθεσία Tim Burton ... Για αυτή την φανταστική ταινία άκουσα το soundtrack πριν μερικές μέρες . Ναι ξέρω πως μιλάω για μια γυναίκα αλλά τι σημασία έχει ? Τα συναισθήματα ενός άντρα πέρα απο το γεγονός ότι έιναι πιο αλλόκοτα είναι και τα συναισθήματα του Primary Colours . Αυτό είναι το πρώτο πλάνο του 'Μirror’s Image' και όσο στενάχωρο και αν φαντάζει έχει τα τέλεια ‘πλάνα’ . Τα φωνητικά είναι background με την τρομακτική βραχνάδα του Farris Rotter σε σπρώχνουν στο δωμάτιο της γλυκιάς μελαγχολίας . Ξαφνικά λησμόνησα ένα τεράστιο παγωτό με γεύση σοκολάτα , να γευτώ κάτι γλυκό αλλα ταυτόχρονα μαύρο , σε ποσότητα όσο μεγαλύτερη γίνεται . Ναι , φαίνεται πως το μπάσο και η αναπόφευκτη σύγκριση με Jesus and Mary Chain και ταυτόχρονα του Bowie , τις κρύες νύχτες του χειμώνα θα με στέλνανε μάλλον ψυχιατρείο . Μου φαίνεται σα ψέμα πως το 2005 οι Horrors θα πρέπει όντως να τα είχαν βάψει μαύρα με την σχεδόν ‘πω πω πατώσαμε’ κυκλοφορία τους ‘Strange House’ . Σήμερα βάζω στο repeat αυτό το καλογραμμένο album , με συγκινεί σε πάρα πολλά σημεία , σε πάρα πολλές μικρές λεπτεπίλεπτες λεπτομέρειες του . Άλλωστε ανθρωπος χωρίς λεπτομέρεια είναι άνθρωπος χοντροκομμένος , μισός , in a way λειψός , όπως όταν ακούω τον Rotter απλά μιλώντας ανάμεσα στις ρεαλιστικές ‘μόλις την χώρισα’ μελωδίες του ‘Who Can Say‘ να αφηγήται : ‘And when I told her I didn't love her anymore, She cried.And when I told her, her kisses were not like before, She cried.And when I told her another girlhad caught my eye,She cried...’ Και όλες αυτές οι στιγμές σου δημιουργούν τις πιο έντονες αναμνήσεις , την πρώτη φορά που την γνώρισες και την αντίθεση της τελευταίας φοράς που την είδες . ‘Do you Remember’ καθώς ο Spider Webb , ο Coffin Joe , o Joshua Third , Tomethy Furse (bass , drums , quitar , synths αντίστοιχα) παίζουν μόνο για πάρτη σου , σε αυτό ακριβώς το σημείο που αντιμετωπίζεις τις ίδιες σου τις αναμνήσεις περνάνε τα ‘New Ice Age’ και ‘Scarlet Fields’ δίνοντας όχι και τόσο σημασία , όμως κρατάνε την ατμόσφαιρα που τόσο δυσάρεστα αγαπάς . Η ελεύθερη πτώση έρχεται με το ‘I Can’t Control Myself’ . ‘..No sanctuary found , i tear myself in two , i pray for scarlet fields to save me whole and white and pure .. ‘ Ένα αεράκι από Joy Division φύσηξε στο πρόσωπό μου , έκλεισα τα μάτια και άρχισε η πτώση , ενώ κάποιος έδωσε ένταση στο ‘Primary Colours’ έσκασε ένα χαμογελάκι ειρωνίας στα χείλη μου, η υπόθεση έγινε προσωπική , αποτελειώνοντας την πρόσκρουση μου σε σκηνοθεσία Douglas Hart με τους ήχους του ‘Sea Within A Sea’ . Πρώτο single του δίσκου , τελευταίο της ιστορίας μου....


(Η μπάντα θα μας τιμήσει στις 10/06 στο Gagarin 205)


8,4/10