Showing posts with label folk. Show all posts
Showing posts with label folk. Show all posts

10 March 2010

ROTTING CHRIST - Aealo

Σε όσους αρέσει η Ελληνική Folk, τα παραδοσιακά μουσικά όργανα, τα Ηπειρώτικα, τα μοιρολόγια, ο θρήνος, η αρχαία ελληνική γλώσσα, οι μύθοι, οι ήρωες, οι εποποιίες, ο καλπασμός των αλόγων, οι κραυγές, ο όλεθρος, το χάος, ο Άδης, οι δαίμονες, οι μάχες σώμα με σώμα, το "300" του Frank Miller, το thrilling, το occult, το paganism in musica, το diabolus in musica, η ethnic, το δέος (χωρίς το σοκ), οι riffάρες, οι συγκλονιστικές μελωδίες, η επιβλητική ατμόσφαιρα, το Black Metal, το Death Metal, o Alan Averill Nemtheanga των Primordial, ο Magus Wampyr Daoloth των Necromantia, η Diamanda Galas (η σκοτεινή Avant-Garde Ντίβα), οι Δαιμόνια Νύμφη, οι Dirty Granny Tales, ο Σάκης (όχι ο Ρουβάς), οι ROTTING CHRIST και το "Theogonia",... τότε ο νέος τους δίσκος "AEALO" (η φυσική συνέχειά του) είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα σας. Ο καλύτερος δίσκος των Rotting Christ μαζί με το "Theogonia". Η σημαντικότερη Metal κυκλοφορία της χρονιάς που διανύουμε. Αν και κάπως νωρίς, είμαι σίγουρος ότι για φέτος δεν θα υπάρξει άλλος Metal δίσκος που θα καταφέρει να τον ξεπεράσει. Και αυτό το λέω εκ του ασφαλούς, λόγο του ύψους που ανέβασαν τον πήχη με αυτήν την δισκάρα. 
Αυτή η μπαντάρα είναι ότι καλύτερο εξάγουμε ως χώρα, μετά το λάδι και την φέτα.

Βαθμολογία: 9/10   (Έπος)

29 January 2010

Shearwater - Golden Archipelago

Shearwater = είδος πτηνού της θάλασσας , θυελλομάχος , μύχος . Κάπως έτσι ένιωσα και γω όταν ξεκίνησα την ακρόαση του Golden Archipelago. Σαν ένας θυελλομάχος σε χαμηλή πτήση πάνω σε μία απέραντη θάλασσα . Άλλοτε μανιασμένη , θυελλώδης , ταλαίπωρη και άλλοτε ήρεμη , νωχελική .

Το Golden Archipelago είναι ένα άλμπουμ το οποίο σε ρουφάει μέσα του . Αισθάνεσαι ένα εσωτερικό δέος , μία εσωτερική ανάταση, ενδεχομένως και συγκίνηση. Ίσως και να ταξιδεύεις σε ένα χρυσό αρχιπέλαγος, όπως λέει και ο τίτλος του. Και αυτό οφείλεται , στις απίστευτες ,γλυκόπικρες, indie folk μελωδίες των Will Sheff (Okkervil River) και Jonathan Meiburg , οι οποίοι τιμούν εδώ με το παραπάνω τους προκατόχους τους ,Nick Drake και Leonard Cohen . Αυτό είναι και το 6ο άλμπουμ τους.

Δεν ξέρω αν βιάζομαι από τώρα να ορίσω έναν από τους καλύτερους για μένα δίσκους της χρονιάς και δεν ξέρω αν υπερβάλλω. Είχα καιρό να αισθανθώ τέτοιο θαυμασμό και τέτοια ταυτόχρονη ύπαρξη συναισθημάτων , εσωτερικότητα. Ίσως και για μένα αυτό να είναι τελικά τέχνη...

9.5 / 10

28 May 2009

The Nightwatchman - The Fabled City

Ετεροχρονισμένο το άρθρο γιατί ο δίσκος βγήκε πέρσι, αλλά αξίζει τον κόπο. Ο κύριος που διακρίνετε στην εικόνα είναι αυτός που νομίζετε, δεν πρόκειται για λάθος. Είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Tom Morello. Ότι ξέρετε για αυτόν, εδώ απλά ξεχάστε το. Τα εφέ σβήνουν, τα καλώδια πετιούνται στην άκρη και η ηλεκτρική κιθάρα που ευθύνεται για άπειρα νευροκαβαλικέματα του άμοιρου σβέρκου μας, κάθεται αναπαυτικά στη βάση της.
Ο Nightwatchman είναι το alter ego του Morello. Έχοντας ως μόνο εφόδιο μια ακουστική κιθάρα και τις έντονες πολιτικές του ανησυχίες, ο Morello μετατρέπεται σε τροβαδούρο που αφηγείται τις ιστορίες του. Βλέπετε, οι Audioslave δεν εκπλήρωναν την ανάγκη του να εκφράζεται πολιτικά μέσα από τη μουσική του (έχει σπουδάσει και πολιτικές επιστήμες ο άνθρωπος) και έτσι προέκυψε η παραλλαγή αυτή.
Η φωνή του είναι πολύ καλή , κάτι μεταξύ Iggy και Bruce Springsteen. Μουσικά κινείται σε ελαφριά rock μονοπάτια και έχει αρκετά στοιχεία από folk και αμερικάνικη country. Οι ομοιότητες με τον Bob Dylan είναι προφανείς. Άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ο διάδοχος. Αυτή είναι και η σειρά με την οποία εμφανίζονται όλα αυτά τα στοιχεία στο The Fabled City. Ο δίσκος κλείνει με 2 funky κομμάτια , όπου ο φίλος μας δεν κρατιέται και ρίχνει 2-3 πενιές.
Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο και σίγουρα εκπλήσσει ευχάριστα. Ο Morello μας κερδίζει με την απλότητά του και αποδεικνύει ότι όταν έχεις πραγματικό μουσικό ταλέντο, τα καταφέρνεις όποια μουσικό μονοπάτι κι αν διαλέξεις.
Βαθμολογία: 9/10

15 April 2009

THE DECEMBERISTS - The Hazards of Love

Πέμπτο άλμπουμ για τους Αμερικανούς Decemberists και από ότι γράφεται και ακούγεται, πέμπτο και καλύτερό τους. Δεν μπορώ όμως να εκφέρω γνώμη για αυτό, για τον λόγο ότι δεν έχω ακούσει προηγούμενες δουλειές τους παρά μόνο το "The Hazards of Love". Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι όντως είναι αρκετά καλό. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως ένα μουσικό παραμύθι. Ένα concept άλμπουμ διάρκειας μίας ώρας περίπου, με 17 μουσικά κομμάτια, ενωμένα μεταξύ τους σαν κομμάτια από πάζλ, να ξετυλίγουν το κουβάρι μιας ιστορίας (της ιστορίας της Margaret...).
Μουσικά κινούνται σε rock, indie και (prog-) folk ήχους, θυμίζοντας μερικές φορές ακόμα και White Stripes. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι ιδανική για ένα concept άλμπουμ αυτού του στυλ. Τα φωνητικά εναλλάσσονται μεταξύ αντρικών και γυναικείων. Μελωδίες ανακυκλώνονται και διάφορες παραλλαγές κεντρικών θεματικών κομματιών τοποθετούνται στα σωστά σημεία για την ολοκλήρωση του πάζλ. Σίγουρα υπάρχουν μεμονωμένα κομμάτια που ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα αλλά το σωστό θα ήταν να ακουστεί ο δίσκος ολόκληρος. Μόνο τότε καταλαβαίνεις την όλη ιδέα και βγάζεις ασφαλές συμπέρασμα για το όλο εγχείρημα.
Τσεκάρετέ το. Αξίζει!

Βαθμολογία: 7/10

16 February 2009

NICKEL EYE - The Time Of The Assassins

Όπως και άλλα μέλη των Strokes έτσι και ο μπασίστας τους Nikolai Fraiture αποφάσισε και αυτός με την σειρά του να κάνει ένα δικό του project. Το όνομα αυτού είναι Nickel Eye και το πρώτο τους άλμπουμ, που μόλις κυκλοφόρησε, ονομάζεται “The Time of the Assassins”.
Είναι απολύτως φυσιολογικό να έχουν κάτι από Strokes αλλά γενικώς δεν πέφτουν στην παγίδα να τους αναμασήσουν. Εκτός από το Garage και Indie ύφος τους, φλερτάρουν και με Αμερικάνικη Folk, Blues ακόμα και με Reggae Ska. Ο ήχος τους είναι ηλεκρο-ακουστικός και δεν fuzzάρουν παρά μόνο σε ένα κομμάτι (Dying Star).
Προσωπικά μου θύμισαν διάφορα (εκτός από Strokes) όταν τους άκουσα για πρώτη φορά. Λίγο Violent Femmes (πιο πολύ λόγω ήχου), λίγο Bob Dylan, λίγο Beck από το “One Foot in the Grave” και λίγο Leonard Cohen στο κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ.
Εκτός από το μπάσο, την φυσαρμόνικα και κάποιες κιθάρες, ο Fraiture έχει αναλάβει εξολοκλήρου και τα φωνητικά. Σε γενικές γραμμές η φωνή του είναι αρκετά καλή αν και λίγο μονότονη. Σε κάποια κομμάτια εναρμονίζεται άψογα και σε κάποια άλλα όχι και τόσο.
Γενικώς το άλμπουμ είναι καλό. Έχει και καλές και μέτριες στιγμές . Το σίγουρο πάντως είναι ότι υπάρχουν αρκετά κομμάτια που σου κολλάνε στο μυαλό, τόσο ώστε να τα σιγοτραγουδάς που και που.
Highlights: You and Everyone Else / Back From Exile / Dying Star

Βαθμολογία: 6,5 / 10

09 December 2008

Fleet foxes-Fleet Foxes

2 μέρες
μετά την επίσκεψη μου στην chichen itza και έχοντας ήδη κάνει ένα άλμα προς στην τελειοποίηση του εγώ μου , έκανα την αγορά αυτού του δίσκου.'Eτσι μελωποίησε την πτήση της επιστροφής μου τόσο πολύ που για εμένα είναι από τους δίσκους της χρονιάς . Εδώ θα απογοητεύσω τους σκληροπυρηνικούς μου φίλους γιατί αυτός ο δίσκος δεν προορίζεται για τα δικά τους αυτιά.
Το ομόνυμο debut album των fleet foxes, που μας έρχονται απο το seattle, αποτελείται από rock και folk στοιχεία αγγίζοντας τα όρια της gospel σε κάποια κομμάτια ,με ένα ιδιαίτερο δικό τους ,κατάδικό τους ήχο, ένας δίσκος που ταιριάζει γάντι στην χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.
Ο δίσκος ξεκινάει σε χαμηλούς τόννους και το πρώτο track του δίσκου 'sun it rises' σε οροιοθετεί σε μια μαύρη ατμόσφαιρας δωματίου με πολλές χαραμάδες φωτός...αυτή είναι η αρχή του album, ώσπου εισβάλλουν οι κιθαριστικές και ηχητικές αρμονίες στο επόμενο track 'white winter hymnal' η προσωπική μου αδυναμία αυτού του 'διαμαντιού'..τα φωνητικά του Pecknold Robin είναι τόσο καθοριστικά στην πορεία του ακούσματος που σε πετάνε ξαφνικά σε ένα παραμύθι..έτσι περίπου ήταν και η δική μου πτήση.Τα 'Υour protector ' και 'blue ridge mountains' είναι από τις καλύτερες στιγμές του album, τα drums παίζουν δεύτερο ρόλο αφήνοντας το πιάνο του Ceasy Wescott να πρωταγωνιστεί μαζί με το κιθαριστικό παίξιμο του Skye Skjelset.
To album μας χαιρετάει με ένα a capella κομμάτι το 'Oliver James' στο οποίο τα φωνητικά του Pecknold είναι μαγικά.Θες κι άλλο αλλά δυστυχώς δεν έχει...........
8/10