BLack Pyramid II / Stormbringer EP

Γενικά το χω παρατήσει το παλιομπλόγκ, αλλά όταν ακούς τέτοια έπη πρέπει να το πεις, μπας και υπάρχει και κάποιος που δεν τους ξέρει. Κακό δεν κάνεις. Χωρίς λοιπόν να πω πολλά πολλά :

Όσοι ξέρετε ήδη τους Black Pyramid μέσω του ομώνυμου άλμπουμ πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε τα διαμάντια που έχουν γράψει…αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Όσοι δεν τους ξέρετε, έχετε μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσετε μια κορυφαία stoner/sludge/doom μπάντα…Για να μην πω την κορυφαία.

Δεν θα πλατειάσω με τις κάλτσες που παίζουν. Απλά , ακούστε!!!. 

Από το Mercy's Bane, το Night Queen, το Hidden Kingdom και το Dreams of the dead μεχρι το μεϊντενικό Macedonia και το απόλυτο Illumination του Stormbringer (αδικώ τα υπόλοιπα κομμάτια). Τόσες πενιές και τόσα ριφ μαζεμένα δεν τα 'χω ματακούσει.

Κλαίνε οι σκύλοι και δακρύζουν τα τσιμέντα.

Παρόλα αυτά όμως, η μπάντα αποφάσισε να διαλύσει. Όπως όλοι οι κορυφαίοι… Στο απόγειο της δόξας οι περισσότεροι, στο απόγειο της πώρωσης αυτοί…

MY UNCLE THE WOLF - Flush

 

Όνομα: MY UNCLE THE WOLF

Άλμπουμ: Flush (2010)

Χώρα: U.S.A. (Brooklyn, N.Y.)

Είδος: Experimental / Stoner Rock / Post-Grunge / Sludge / Metal

Samples: "Barstow 66" / "Big Darkness, Soon Come" / "The Garden"

Website: http://www.myunclethewolf.com

Ένας πρωτοφανής συνδυασμός Southern Sludge, Desert / Stoner Rock, Post-Grunge, Industrial, Avant-Garde Metal. Μέγα μου λάθος που δεν το συμπεριέλαβα στην 20άδα με τα καλύτερα της χρονιάς που πέρασε.

Βαθμολογία: 8,5/10

KYLESA - Spiral Shadow

Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσαν με το "Static Tensions", ήρθε η ώρα για τους Kylesa να αποδείξουν ότι μπορούν να σταθούν στα πόδια τους κάτω από αυτό το βάρος. Και όμως, κατάφεραν και το απέδειξαν περίτρανα (όσο δύσκολο και ας φαίνεται) με την κυκλοφορία του "Spiral Shadow". Αν και γράφτηκε μεταξύ των περιοδειών τους, κατάφεραν να το έχουν έτοιμο μέσα σε ένα χρόνο. Με αυτό το άλμπουμ πέρασαν πλέον σε άλλο επίπεδο. Άψογη παραγωγή, λιγότερο φασαριόζικο, περισσότερο prog από ότι sludge, μελωδικό, σκοτεινό, ζόρικο, φευγάτο, ώριμο. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας, Phillip Cope, εκτελεί και πάλι χρέη παραγωγού και από ότι φαίνεται εξελίσσεται σε μεγάλο ταλέντο. Αν και υπάρχουν 2-3 κομμάτια που θα μπορούσαν να παιχτούν άνετα στο ραδιόφωνο, δεν υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί εμπορικό, με την καμία. Απλά οι Kylesa αποφάσισαν να δημιουργήσουν το δικό τους "Crack The Skye" και το πέτυχαν. Δισκάρα!!!

Βαθμολογία: 9/10

ANDROID EMPIRE - Old Bordello On The Hill Of Sold Souls

Οι Android Empire είναι μια Sludge Metal μπάντα από την Γερμανία η οποία έκανε μεγάλη αίσθηση στην underground σκηνή του Βερολίνου, το 2008, με το ομώνυμο Demo τους. Πρωτοξεκίνησαν ως μια πενταμελής μπάντα, συνδυάζοντας Sludge, Stoner, Metal και Doom με μεγάλη μαεστρία. Έτσι λοιπόν κλήθηκαν για να ανοίξουν live μπάντες όπως Kylesa και Baroness. Όταν αποχώρισε ο τραγουδιστής τους (ένα χρόνο μετά) και ενώ είχαν βγει στην γύρα προς εύρεση αντικαταστάτη, τους ζητήθηκε να ανοίξουν ένα show των Pelican. Μιας και είχαν μείνει δίχως τραγουδιστή δέχτηκαν να τους ανοίξουν παίζοντας instrumental όλα τα κομμάτια του Demo, αλλά και νέες συνθέσεις. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν θετικότατη και έτσι αποφάσισαν να συνεχίσουν ως κουαρτέτο. 

Φέτος κυκλοφόρησαν (ως instrumental μπάντα πια) την πρώτη τους επίσημη δουλειά. Ένα ΕΡ με τον πρωτότυπο τίτλο "Old Bordello on the Hill of Sold Souls". Έχοντας αφήσει σε δεύτερη μοίρα τις Doom / Stoner φόρμουλες, εδώ τους βλέπουμε να προτιμούν περισσότερο τον συνδυασμό Sludge με Prog-Metal. Το αποτέλεσμα είναι γαμηστερό. Και τα 5 κομμάτια που απαρτίζουν το ΕΡ είναι κατασκευασμένα από μια ποικιλία καλοδουλεμένων riffs - συμπαγή, ρυθμικά, κοφτά, μελωδικά (με Metal attitude) και πάνω από όλα, με χαυλιόδοντες (βλέπε Mastodon). Η δομή των συνθέσεων, η ενορχήστρωση και η ποικιλία των (κολληματικών) riffs, κάνουν αυτό το ΕΡ επικίνδυνα εθιστικό. Και μιας και η διάρκειά του μόλις που ζυγώνει την μισή ώρα, οι απανωτές ακροάσεις επιβάλλονται δια ροπάλου.

Βαθμολογία: 8/10

ZOROASTER - Matador

Καταρχάς θέλω να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη απ' τους αναγνώστες του μπλόγκ για τον μπλέ εφιάλτη που σίγουρα τσουρουφλίζει τα μάτια τους και το καλό τους γούστο τα τελευταία 24ωρα. Πραγματικά ελπίζω να πρόκειται για κάποιου είδους τεχνική ανωμαλία και όχι για συνειδητή επιλογή. Ας ελπίσουμε οτι θα διορθωθεί το συντομότερο δυνατόν - ποτέ άλλοτε δε μου χει λείψει τόσο πολύ η σκέτη μαυρίλα.

Θυμίζω το short story τρόμου του David Morell, 'Το πορτοκαλί για την αγωνία, το μπλέ για την τρέλα'. Just sayin'.

Μετά απ' το εξυπνακίστικο αυτό intro σχετικά με την ομορφιά και την αμεσοτήτα του μαύρου η εύκολη λύση θα ήταν να κάνω χελίσιο πέρασμα σε ανάλυση καινούριας κυκλοφορίας κάποιας σούπερ καταθλιπτικής black metal μπάντας. Αλλα επειδή τα βαριέμαι τα εύκολα κι επειδή έχει 250 βαθμούς έξω, πάμε να γουστάρουμε λιγάκι με τον καινούριο δίσκο των Zoroaster, ονόματι 'Matador'.

KVELERTAK - Kvelertak

Όνομα: KVELERTAK

Άλμπουμ: "Kvelertak"

Χώρα: Νορβηγία
Είδος: Sludge-core / Black N' Roll (the beginning of a new era)

Γλώσσα (lyrics): Νορβηγικά

Παραγωγή: Kurt Ballou (Converge)

Cover Artist: John Baizley (Baroness, Kylesa, Torche)

Sounds Like: Kylesa meets Entombed meets Converge via Norwegian black metal

Video: "Mjød"

Μακράν το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς. Μακράν η καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα της χρονιάς. Δισκάρα από τις λίγες!

Sex, Beer & Black N' Roll!!! \m/

Βαθμολογία: 9,5/10

Kingdom Of Sorrow – Behind The Blackest Tears

2^η σύμπραξη των κυρίων Kirk Windstein (Crowbar, Down) και Jamey Jasta (Hatebreed). Και φυσικά δεν είχαν καμία απολύτως διάθεση να παίξουν κάτι χαλαρό για την παραλία. Στην εποχή που πολλοί πειραματίζονται, ψάχνονται με τους ήχους και αναζητούν καινοτομίες, για τους 2 τύπους τα πράγματα είναι απλά.

Νότια, αγύριστα κεφάλια…

Solace – A.D.

Εκεί που σχεδόν τους είχαμε ξεχάσει, 7 χρόνια μετά και με μόνο ένα μέτριο E.P. πρόπερσι, μπορούμε μάλλον να μιλήσουμε για το μεγάλο comeback.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να πω πολλά. Βαριά riff και ακατάπαυστα solo. Ανακάτεμα της νέας των Mastodon σχολής με τα παραδοσιακά sabbathικά heavy rock, doom, stoner και metal στοιχεία. Ασταμάτητο και ακούραστο παίξιμο, συνεχείς εναλλαγές ρυθμών. Δισκάρα με τα όλα της.

This is Solace. Όποιος δεν τους γνωρίζει, ιδού η άριστη ευκαρία!

Βαθμολογία: Άρτιον

KRUGER - For Death, Glory And The End Of The World

Πάρτε το Prog-Sludge Metal των Mastodon, το σκοτεινό Avant-Garde Metal των Neurosis, το απόκοσμο Techno-Thrash των Meshuggah και την χαοτική Death ατμόσφαιρα των Gojira και έχετε τους KRUGER. Μια μπαντάρα από την Ελβετία η οποία φιλτράρει τον ακραίο ήχο περνώντας τον μέσα από ποικίλες διαστάσεις του μουσικού μορφογενετικού πεδίου. Οι Kruger δεν είναι από αυτές τις μπάντες που διαλέγουν τον εύκολο δρόμο. Η μουσική που δημιουργούν δεν είναι για χαζολογήματα. Αντιθέτως, φτιάχτηκε για να κρατάει σε εγρήγορση και το τελευταίο εγκεφαλικό κύτταρο. Όποιος τολμήσει να διασχίσει τα δύσβατα μουσικά μονοπάτια τους, πρέπει να ειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι αν δεν είναι μυημένος, έχει ελάχιστες ελπίδες να βγει από εκεί μέσα αλώβητος. Το "τέλος του κόσμου" - έτσι όπως περιγράφεται από τους παλμούς των χορδών τους (μπασο-κιθαριστικών και φωνητικών) και τους καταιγιστικούς ρυθμούς των ντραμς - δεν υπήρξε ποτέ πιο χαοτικό και μυστηριακό. Η λέξη «λύτρωση» φαντάζει γελοία ως έννοια στο σύμπαν του "For Death, Glory And The End Of The World".

Στο νέο τους αυτό δημιούργημα (τέταρτο κατά σειρά) συνεργάζονται με δύο σημαντικά ονόματα του σύγχρονου, ακραίου ήχου. Τον Kurt Ballou (κιθαρίστα των Converge), ως παραγωγό (έχει εκτελέσει επίσης χρέη παραγωγού στους Doomriders, Genghis Tron, Cave In, Converge, Torche) και τον Joe Duplantier των Gojira, ως guest-vocalist στο κομμάτι "Muscle". Το αποτέλεσμα δικαιώνει πανηγυρικά αυτήν την προσπάθεια: Την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν στις μάζες, την νέα εκδοχή του "θανάτου", της "αιωνιότητας" και του "τέλους του κόσμου". Και το καταφέρνουν μια χαρά με αυτόν τον συγκλονιστικό δίσκο, που κερδίζει επάξια μια θέση στο πάνθεον των σημαντικότερων κυκλοφοριών της (δύσκολης) χρονιάς που διανύουμε.

Βαθμολογία: 8,5/10

KYLESA Live 25/4/10 @ Σφεντόνα Club

http://kylesaathens.eventbrite.com

High On Fire – Snakes For The Divine

Με το Death Is This Communion οι High On Fire απέκτησαν τον σεβασμό των πάντων και καθιερώθηκαν ως ένα από τα πιο δυνατά σχήματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον ευρύτερο χώρο του underground και ταυτόχρονα έκαναν και αυτό το βήμα παραπάνω που θα τους συμπεριλάβει στην ελίτ των μεγάλων. Χρησιμοποιώντας αθλητικούς όρους το τρίο είναι από τις πιο «ζεστές» ομάδες και ο Matt Pike από τους πιο φορμαρισμένους παίχτες αυτή την περίοδο. Φυσιολογικά, η προσμονή και οι απαιτήσεις από την επόμενη δουλειά τους μεγάλες. Σχεδόν 3 χρόνια ήταν αυτά.

Κάνοντας μια πολύ έξυπνη ντρίπλα ο Matt, αλλάζει το μουσικό ύφος και αποφασίζει να μην βγάλει απλά το διάδοχο του Death Is This Communion . Αποφεύγει την παγίδα των άμεσων συγκρίσεων και των αέναων συζητήσεων ποιο είναι καλύτερο. Οπότε συγκρίσεις με τα προηγούμενα εξ ορισμού δεν γίνονται. Το μείγμα από sludge, doom, stoner διαφοροποιείται και η μπάντα κάνει στροφή στο metal θέτοντας ως στόχο να κατακτήσει και το ευρύ metal κοινό (αν δεν το έχει κάνει ήδη δηλαδή). 

CHURCH OF MISERY Live 21/4/10 @ An Club (CANCELLED)

UNION OF SLEEP - Union Of Sleep

Οι Γερμανοί έχουν αποδείξει κατά καιρούς , με μπάντες όπως οι Omega Massif, ότι το κατέχουν το άθλημα του Sludge. Με μπάντες σαν τους Union Of Sleep αποδεικνύουν ότι μπορούν να χτυπήσουν ακόμα και πρωτάθλημα. Μέσα από το Ευρωπαϊκό underground ξεπετάγονται συνεχώς απίστευτα διαμαντάκια και οι Union είναι ένα από αυτά. Ένα διαμαντάκι που η λάμψη του συναγωνίζεται αυτές άλλων ομοϊδεατών τους που έχουν καταφέρει να βρίσκονται ήδη στην κορυφή του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Αυτή η μπάντα σέβεται απόλυτα το τρίπτυχο Sludge / Doom / Stoner και πιστεύω ότι με αυτό εδώ το ντεμπούτο τους κατάφεραν να βρίσκονται μέσα στις σημαντικότερες Sludge κυκλοφορίες του 2009. Ένα ντεμπούτο που  κερδίζει άμεσα τον ακροατή του. Και πως να μην γίνει αυτό όταν ξεκινάει με το υπέρτατο doom-o-riff του "Dogs". Τα περιθώρια στενεύουν ακόμα πιο πολύ με κομματάρες (οι οποίες Church Of Misery-άζουν λιγάκι) όπως τα "All Purity", "Mount O", "Self Funeral", "P.N.H." και "Children Of The Earth".

Δοκιμάστε να πάρετε μια γεύση από την βρόμα τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείτε. Αντιθέτως, πιστεύω ότι θα υποκλιθείτε.

Βαθμολογία: 8/10

Let The Night Roar - Let The Night Roar

Είναι σχεδόν κανόνας θα έλεγα, πως όταν ακούς κάτι και σου κάνει εντύπωση με την πρώτη νότα θα είναι και καλό… τουλάχιστον για τα δικά σου γούστα. Κάπως έτσι συνέβη και με τους Let The Night Roar. Με το πρώτο άκουσμα κέρδισαν την αμέριστη προσήλωση των ώτων μου. Στα μισά του δίσκου είχα ήδη παραγγείλει μπλουζάκι. Στο τέλος ξαναπάτησα play. Τι άλλο χρειάζεσαι δηλαδή για να πεις ότι μια μπάντα τα σπάει;

Η μπάντα προέρχεται από την Atlanta (aka Mastodon town) και αποτελείται από 4 μέλη. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Jeff Juszkiewicz ήταν πρώην μέλος των Malevolent Creation και των Leviathan ( εμένα πάντως τα ονόματα αυτά δεν μου λένε τίποτα). Οι υπόλοιποι είναι οι Gregory Frank Knap - Guitar, Vocals , C.J. Ridings – Bass και Hunter Cook – Drums. Το ομώνυμο αυτό album είναι και το ντεμπούτο τους και έχει κυκλοφορήσει ήδη από το 2008. Μουσικά, είναι η μίξη stoner, doom και sludge με αναλογίες 15% -10%-75%. Όποιος ψάχνει για μια μπάντα με ήχο παρόμοιο με αυτόν των High On Fire, ή ακόμα και για τους διαδόχους τους, στο σημείο αυτό ολοκλήρωσε την αναζήτηση.

VULTURUM - Vineta

Τελικά είναι "τρελοί" αυτοί οι Ιταλοί. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει πολύ μουσικά και συνεχίζουν να ανεβαίνουν ακάθεκτοι. Έχουμε λοιπόν ακόμα μια έκπληξη από Ιταλία και συγκεκριμένα από το Μιλάνο. Ονομάζονται Vulturum και ειδικεύονται στο Post Doom Sludge-core. Απαρτίζονται από τρία άτομα, εκ'των οποίων οι δύο είναι ντράμερ. Πίσω από τα φωνητικά και τα έγχορδα βρίσκεται ο Nicola Ferloni, ενώ πίσω από τα δύο ντραμς ο Alessio Leone και ο Luca "Yety" Battaglia. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Vineta" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που άφησαν υπογείως το στίγμα τους μέσα στο 2009. Αν το είχα πάρει χαμπάρι νωρίτερα θα το είχα συμπεριλάβει σίγουρα στην λίστα μου με τα Top 20 της χρονιάς που μόλις μας πέρασε.

SHRINEBUILDER - Shrinebuilder

Η αναμονή έλαβε τέλος (επιτέλους). Η υπερδισκάρα των Shrinebuilder κυκλοφορεί επίσημα από σήμερα και δεν έχω σκοπό να πω πολλά λόγια, μιας και έχω μείνει speechless!
4 θεοί του Αμερικανικού Heavy Rock ένωσαν τις υπερδυνάμεις τους και έφτιαξαν αυτόν τον δίσκο-«Ναό» (σαν καλοί "shrinebuilders" που είναι) για να μπορούμε να τους λατρεύουμε εκεί ελεύθερα.
Τα θεμέλια πολύ βαριά. 5 «τσιμεντοκολόνες» που θα ζήλευε και ο καλύτερος «μηχανικός». 5 αριστουργήματα μεγάλης εμπνεύσεως…

Οι Αρχιτέκτονες / Θεοί:
Wino (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan): κιθάρα / φωνή
Scott Kelly (Neurosis, Tribes of Neurot, Blood and Time): κιθάρα / φωνή
Al Cisneros (Om, Sleep, Asbestosdeath): μπάσο / φωνή
Dale Crover (Melvins, Altamont, Men of Porn): ντραμς

Ο Ναός:
SHRINEBUILDER

Η Εταιρία:
Neurot Recordings

Ο Μηχανικός:
Toshi Kasai (Melvins, Big Business, Tool)

Τα Δομικά Υλικά:
1. Solar Benediction
2. Pyramid Of The Moon
3. Blind For All To See
4. The Architect
5. Science Of Anger

Το Αποτέλεσμα:
Ένα εξαγνισμένο Doom Stoner Αριστούργημα!!!

Σταματάω εδώ και αφήνω την βαθμολογία (και τον Scott Kelly*) να μιλήσει από μόνη της…

Βαθμολογία: 10/10


*(Δείτε στα comments το σχόλιο του Scott Kelly για τους Shrinebuilder)

DOOMRIDERS - Darkness Come Alive

Οι Doomriders, μια sludge metal μπάντα από την Μασαχουσέτη των Η.Π.Α., κυκλοφόρησαν φέτος το άλμπουμ δυναμίτη "Darkness Come Alive". Τα απίστευτα ντραμς, οι αγριεμένες πενιές των εγχόρδων, καθώς και η καφρο-φωνάρα του Nate Newton (μπασίστα των Converge), που θα την ζήλευαν ακόμα και επώνυμοι καλλιτέχνες του ακραίου ήχου, συνέβαλαν στην δημιουργία της εκρηκτικής γομώσεως αυτού του μουσικού δυναμίτη.

Από το πρώτο κομμάτι-εισαγωγή "Fade from Black" ακούς τον ήχο των σκουριασμένων λουκέτων που ξεκλειδώνουν και με τις πρώτες νότες (μια κιθαριά αλλιώτικη) του "Heavy Lies the Crown" ακούς το τρίξιμο της μαντεμένιας πόρτας που ανοίγει διάπλατα, καθιστώντας την είσοδο για το κολασμένο τους party προσβάσιμη. Κανένα περιθώριο διαφυγής. Έτρεξα κατευθείαν προς αυτήν και μπούκαρα μέσα. Πανδαιμόνιο!
Κατά την διάρκεια της περιήγησής μου εκεί πρέπει να έκανα αμέτρητες φορές νοητά stage-diving από μια νοητή σκηνή προς ένα νοητό κοινό που ζητωκραύγαζε μέσα σε φλόγες. Να μην πω και για το ασταμάτητο νοητό moshing μέσα στο νοητό τους mosh-pit. Πάντως το head-banging που έριξα, καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ, ήταν πέρα για πέρα πραγματικό. Ακόμα πονάει ο σβέρκος μου. Και πως γίνεται να μην πονάει μετά τον κατακλυσμό από κομματάρες τύπου "Heavy Lies the Crown", "Bear Witness", "Knife Wound", "Come Alive", "Lions", "Jealous God", "Blood Avenger", "Bloodsucker" και "Rotter"! Όσο για τα νοητά parts,… με πήραν στο τέλος με νοητό φορείο.

Βαθμολογία: 8,5/10

OMEGA MASSIF - Geisterstadt

Geisterstadt σημαίνει στα γερμανικά «πόλη φάντασμα». Omega Massif σημαίνει: μια από τις καλύτερες post / sludge metal μπάντες της Ευρώπης. Οι Omega Massif είναι ένα instrumental κουαρτέτο από την Γερμανία που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από μπάντες τύπου Pelican. Το ντεμπούτο τους αυτό το αποδεικνύει περίτρανα. Ο ήχος τους βαρύς, sludgάτος, postάτος με doom, drone και metal-core στοιχεία, αλλά και gloomy, βαθιές μελωδίες που δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Από την αρχή κιόλας, με την εισαγωγή του "In Der Mine", ανυπομονείς για το ξέσπασμα που έρχεται να σου θυμίσει κάτι μεταξύ Pelican και Isis. Καταπληκτικό κομμάτι με έναν drone επίλογο που σου φέρνει στο μυαλό τους Earth. Το μικρότερο κομμάτι του δίσκου (2:27), "Geisterstadt", ακολουθεί σε πιο drone ρυθμούς με μια sludge παραμόρφωση (σαν να πειραματίζονται οι Baroness με τους Earth), για να πάρει την σκυτάλη το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου (10:11), "Nebelwand". Συνεχίζει και αυτό σε mid-tempo drone τύπου Earth μέχρι το πρώτο μισό, με ξαφνικά ξεσπάσματα μελωδικής gloom κιθάρας (σχεδόν σπαρακτικής), για να έρθει το κάπως πιο doom up-tempo δεύτερο μισό (με Pelican / Isis μοτίβα) και να κλείσει τέλος με ένα συνταρακτικό φινάλε. Στο "Unter Null" συνεχίζουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Sludge / Post του κερατά, σαν να προσπαθούν οι Kylesa να μιμηθούν τους Isis. Το "Arcanum" συνεχίζει ακάθεκτο ξεκινώντας doomάτο για να καταλήξει σε παρόμοιο στιλ με το "Unter Null". Τελευταίο κομμάτι το "Exodus", κλείνει με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη δισκάρα. Ξεκινώντας ασφυκτικά μελωδικά για να συνεχίσει με ένα metal-core παραλήρημα που θα ζήλευαν ακόμα και οι Isis.
Οι αναφορές που κάνω στις παραπάνω μπάντες γίνεται μόνο και μόνο για να περιγράψω τον ήχο και το στιλ των Omega Massif. Φυσικά και είναι εμφανέστατες οι επιρροές τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι προσπαθούν να αντιγράψουν, ή κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, έχουν μια μοναδικότητα στον ήχο τους, με σκοτεινές αλλά και αιθέριες μελωδίες, βουτηγμένες μέσα σε ένα sludge / post-metal χαρμάνι, που μένει η «γεύση» του στον ουρανίσκο για πολλές ώρες.
Οι Omega Massif (όπως ανέφερα και παραπάνω) δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλους ομοϊδεάτες τους και είναι κρίμα που δεν έχουν γίνει ακόμα ευρέως γνωστοί. Ακριβώς και για αυτό το λόγο τους παρουσιάζω εδώ, αν και ετεροχρονισμένα (το "Geisterstadt" κυκλοφόρησε το 2007). Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψετε αυτήν την μπάντα μέσα από αυτό το εκπληκτικό ντεμπούτο τους (κάλιο αργά, παρά ποτέ).
Οι Omega Massif συμμετείχαν στο περσινό Roadburn Festival, στην Ολλανδία, μαζί με ονόματα όπως Neurosis, Mono, Earth, Baroness, Cathedral, Ufomammut, OM, Church of Misery κ.α.

Βαθμολογία: 9/10

YOB - The Great Cessation

4 χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέα από YOB. Άργησαν λίγο αλλά τα κατάφεραν. Έχοντας κουνήσει το μαντίλι του αποχαιρετισμού στην Metal Blade, επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και νέα δισκογραφική (Profound Lore). Καθαρό Doom Metal και έχοντας αντικαταστήσει το Stoner υπόβαθρο του παρελθόντος με Sludge, επέστρεψαν για να στοιχειώσουν τα βράδια μας.
Μηδενιστική διάθεση από έναν ογκόλιθο σκοτεινού Avant-Garde Doom . Αυτό είναι το "The Great Cessation". Ένα άλμπουμ για μυημένους (οι μη μυημένοι ίσως να κουραστούν). Ένα μονολιθικό soundtrack για κολασμένους λουόμενους.
5 κομμάτια όλα κι όλα (μεγάλης διάρκειας) τα οποία καταφέρνουν να ποδοπατήσουν με τον όγκο τους και την ιδιαιτερότητά τους, νόρμες και στερεότυπα. Πατάς το play και από τις πρώτες κιόλας νότες του "Burning the Altar" αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι σε περιμένει (στο περίπου τουλάχιστον). Απόλυτο Doom / Sludge αριστούργημα, τόσο σκοτεινό που κάποιες φορές το βλέπεις να κλίνει το μάτι στους Celtic Frost του "Monotheist". Η συνέχεια ακόμη πιο συναρπαστική. Το "The Lie that is Sin" (ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου) έρχεται να Sludgάρει το μυαλό μας και να παίξει με αυτό με τις εναλλαγές του και τους πειραματισμούς του, φλερτάροντας λιγάκι (όσο πατάει η γάτα) με Neurosis. Το σκοτάδι, σκοτάδι πάντως. 3ο κομμάτι, το χαοτικό και μινιμαλιστικό Drone / Doom "Silence of Heaven", το οποίο φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sunn O))). Το "Breathing from the Shallows" είναι το επόμενο αριστούργημα του άλμπουμ, κάτι μεταξύ "Burning the Altar" και "The Lie that is Sin". Το τέλος έρχεται με το ατμοσφαιρικό "The Great Cessation". 20 λεπτά κομμάτι με το πρώτο του μισό να κινείται σε Post μελωδίες (θυμίζοντας κάτι από Callisto) και το δεύτερο μισό να κλίνει στους γνωστούς τους Doom αναγραμματισμούς.
Τελείωσε, και το μόνο πράγμα που σου έρχεται να κάνεις είναι να το ξαναβάλεις από την αρχή. Για αυτό καλό θα ήταν να έχετε πατήσει την επιλογή "repeat" από πριν.
Τhis is your Doomsday!

Βαθμολογια: 8,5/10

MAYA MOUNTAINS - Hash And Pornography

Γιατί οι Mayas είναι ένας από τους πιο ξακουστούς πολιτισμούς της αρχαιότητας?Τι ήταν αυτό που μας άφησε?Τι ήταν αυτό που τον έκανε ξεχωριστό?Ο μυστικισμός?Ο αποκρυφισμός?Δε γνωρίζω, αλλά σίγουρα ένα από τα στοιχεία που μας μαγνητίζουν είναι το μυστήριο των Maya Mountains.Σε αυτό μάλλον βασίστηκε και το τρίο από την Ιταλία για τη δημιουργία μίας τρομερής underground μπάντας.
Το όνομα του πρώτου LP τους Ηash and Pornography μας βάζει σε διάφορες σκέψεις.Δεν έχει κλείσει χρόνος που έχει κυκλοφορήσει αλλά από το τίτλο και μόνο, θεωρείται επιτακτική ανάγκη και θεική εντολή να τους ακούσουμε και να τους παρατηρήσουμε.
Ένα σκληροπυρηνικό κράμα που παραπέμπει ακουστικά λίγο σε Danava, Wolfmother (τα vocals τουλάχιστον), Qotsa, The Sword και κάποιος θα έλεγε και Μelvins.Σίγουρα ο δίσκος αυτός δεν είναι επανάσταση αλλά μας αποζημιώνει με τους υγρούς χυμούς-ξερατά των προαναφερθέντων μπαντών.
Οι rufiano italiano πουλάνε αγριάδα και το κάνουν καλά (αγριαδα ιζ μαι μπιζνες εντ μαι μπιζνεσ ιζ γκουντ).Από τα θετικά στοιχεία του album είναι ότι τα κομμάτια έχουν μπει σε τέτοια καλή σειρά, έτσι ώστε να παρασέρνουν και με αποτέλεσμα να θυμίζει λίγο sequel η κατάσταση.
Tα εξαιρετικά riffs (Emanuel), τα πολύ γεμάτα drums (Marco) και η γραφική φωνή του μπασσίστα(Αlessandro) είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως μπορεί να εκφραστεί μία μπάντα η οποία έχει επηρεαστέι από σχεδόν τα πάντα και παρόλ'αυτά να μπορεί δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα χωρίς να αφήνει κανέναν παραπονεμένο.
Tracks όπως το Fire Entrance σε κάνουν να νιώθεις ότι κατρακυλάς από την κορυφή του βουνού σαν γιγάντιος ογκόλιθος και συνθλίβεσαι σε ένα πλασματικό φράγμα από ξερόβουες μπασσογραμμές με το κομμάτι Hope.Άνετα τα hits του album είναι το Cosmic Cosmic που σε φέρνει σε πιο εξωκοσμικούς ρυθμούς και το The Pool Song το οποίο αν και drone μπορεί να σε στείλει στο ΚΑΤ για επανασυγκόλληση των άκρων σου.
O σκοπός του review αυτού είναι να αποδοθεί ένας φόρος τιμής στις ευρωπαικές underground μπάντες οι οποίες δεν έχουν την απήχηση που αξίζουν και γι'αυτό μένουν στα υπόγεια.Νισάφι πια!!!!Το έχω πάρει προσωπικά.Support music.

H βαθμολογία είναι 8,3/10 αν και δεν νομίζω ότι έχουν πολλά να ζηλέψουν από την ομορφιά του δίσκου των Black Pyramid ακόμα και από το Static Tensions(Kylesa).

Special thanx to Don Neuroscar που μου το σφύριξε (με την καλή έννοια).