KINGSNAKE - Book Of Promises

Πριν δύο εβδομάδες είχαμε την τύχη να δούμε τους Clutch στην Αθήνα (επιτέλους). Δεν πιστεύω να διαφωνεί κανείς για το πόσο γαμάτο ήταν αυτό το live. Δεν μπορούσα να το φανταστώ καλύτερο, μέχρι που άκουσα (πριν λίγες μέρες) το ντεμπούτο άλμπουμ των KingSnake. Αμέσως σκέφτηκα πόσο πιο γαμάτο live θα ήταν αν είχαν και αυτούς μαζί τους, ως support band. Θα κόλλαγαν απίστευτα, μιας και έχουν σχεδόν το ίδιο στιλ.

Οι KingSnake συστήνονται σε όλους εμάς εκεί έξω μέσω του "Book Of Promises" - ένα άλμπουμ που θα μπορούσε άνετα να είχε κυκλοφορήσει και από τους Clutch. Όσο βαρύ και αν ακούγεται αυτό, θα καταλάβετε αμέσως πως το εννοώ όταν ακούσετε τον δίσκο. Μιλάμε για 8 απόλυτα κολληματικές συνθέσεις που θυμίζουν έντονα Clutch (δίχως όμως να τους αντιγράφουν με την κακή έννοια). Επίσης δεν λείπει το Blues στοιχείο, ούτε οι πρώιμο-Sabbathικές καταβολές. Οι Stoner riffάρες, σε συνδυασμό με την χροιά των φωνητικών, συναρμολογούν τον απόλυτο Southern Rock δίσκο της χρονιάς. Χωρίς να κάνουν κάτι τρελό, παίζοντας απλά καθαρόαιμο και αληθινό (όσο δεν πάει άλλο) Rock N' Roll, καταφέρνουν να κερδίσουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Όσο για αυτούς που γουστάρουν Clutch, απλά θα τους λατρέψουν.

Όσοι λοιπόν σέβεστε τις μπύρες που καταναλώνετε, πρέπει να βάλετε αυτήν την δισκάρα στα ψηλά ράφια της δισκογραφία σας.

Βαθμολογία: 8,5/10

BRANT BJORK Live 19/4/10 @ An Club (CANCELLED)

Ο Brant Bjork (και η παρέα του) θα εμφανιστεί στο An Club την Δευτέρα 19/4, έχοντας ένα φοβερό νέο δίσκο ("Gods & Goddesses") στις αποσκευές του, για να μας μεθύσει με τον αυθεντικό rock-blues-stoner ήχο του.

Jimi Hendrix – Valleys Of Neptune

Με αφορμή και το Πάσχα που έρχεται ο Jimi Hendrix «αναστήθηκε». Το Valleys Of Neptune είναι στην ουσία ο 4^ος δίσκος του Hendrix που δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει ποτέ και περιέχει 12 κομμάτια. Ο δίσκος είχε ηχογραφηθεί το 1969 από τους Jimi Hendrix Experience και θα διαδεχόταν το "Electric Ladyland", αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα.

Στο album περιέχονται μερικά "καινούρια" κομμάτια, κάποιες επανεκτελέσεις παλιότερων, όπως το "Fire" και το "Stone Free", καθώς και 2 διασκευές, στα "Bleeding Heart" του Elmore James και "Sunshine of Your Love" των Cream. Πολλά από τα κομμάτια είχαν ψευτοβγεί σε κυκλοφορία και παλιότερα σε διαφορετικές εκτελέσεις ή σε χαμηλότερη ποιότητα. Είναι άλλωστε γνωστό ότι ο Jimi Hendrix είχε ηχογραφήσει πλήθος τραγουδιών τα οποία είχαν παραμείνει ακυκλοφόρητα και πεταγόντουσαν σαν μανιτάρια μετά το θάνατό του. Η αρχική παραγωγή είναι του ίδιου του Hendrix και για την κυκλοφορία αυτή, οι Janie Hendrix, Eddie Kramer και John McDermott το πέρασαν ένα ρετους με την βοήθεια της τεχνολογίας ώστε ο ήχος να είναι κρύσταλλο.

Ένα αρκετά καλό σύνολο, γεμάτο από τις πενιές του Jimi και τους blues, funk rock ρυθμούς του.

 

Βαθμολογία : All time classic

Corinne Bailey Rae - The Sea

H τριαντάχρονη πλέον Corinne Bailey Rae , κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της "The Sea" μετά το άκρως επιτυχημένο ,ομότιτλο ντεπούτο της του 2006 , χάρη στο οποίο είχε προταθεί ως υποψήφια στα Grammy και Brit awards.

Το "The Sea" είναι ένα άλμπουμ βαθιά επηρεασμένο από το θάνατο του αντρός της ,ένας θάνατος o οποίος συνέβει συμπτωματικά , εξαιτίας υπερβολικής δόσης ενός μείγματος μεθαδόνης και αλκοόλ. Το "Are you Here" , αναφέρεται ακριβώς πάνω σε αυτό, με στίχους όπως "Are you here ,Are you here ,Are you here, cause my heart recalls that It all seems the same ,It all feels the same ,Pick me up" , χωρίς όμως να ακούγεται τόσο σπαρακτικό ,ερμηνευτικά και μουσικά, αλλά με ένα τρόπο , ανάλαφρο ,χαρμόσυνο , soul . To "I'd Do It All Again" κινείται ακριβώς στο ίδιο στυλ ,όπου η Corinne συνδιάζει της soul και pop καταβολές της , με τη μοναδική αιθέρια φωνή που τη χαρακτηρίζει.

EELS - End Times

Οι EELS είναι μια μπάντα από τα 90's που πάντα γούσταρα. Δεν έκοβα και φλέβα, απλά τους έκανα κέφι. Πριν λίγες μέρες λοιπόν κυκλοφόρησε το νέο τους CDάκι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω παρακολουθήσει την πορεία τους από το 2003 και μετά. Οι EELS του 2010 είναι διαφορετικοί από αυτούς των 90's / early 00's. Είναι πιο απλοί και ο Everet έχει μετεξελιχθεί σε τραγουδοποιό. Τα 14 κομμάτια που απαρτίζουν το άλμπουμ κινούνται μέσα σε ένα εναλλακτικό Lo-Fi / Rock n Blues φάσμα. Ακουστικοί τις περισσότερες φορές, δίχως να νοιάζονται και πολύ για τα ηλεκτρικά watts. Μπορεί να μην κάνουν κάτι το φοβερό και τρομερό, μπορεί να παίζουν απλή μουσική δίχως να πρωτοτυπούν, παρ'όλα αυτά όμως δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχημοι.   Το "End Times" είναι ένα όμορφα νωχελικό lo-fi δισκάκι με μερικά up-tempo διαλείμματα. Αρκετές στιγμές του μου φέρνουν στο μυαλό το "One Foot in the Grave" του Beck (ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ του).  Η ανάλαφρη βραχνάδα του Everet, σε συνδυασμό με το song-writing (αν και οι στίχοι του δεν με πολυενδιαφέρουν - είναι τελείως προσωπικοί και έχουν να κάνουν με κάποιον χωρισμό του), σε αγγίζει και σε κάνει να αναπολείς στιγμές του παρελθόντος (ιδικά τα 90's), αφήνοντας μια γλυκιά μελαγχολία να αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Ιδανικό για βροχερά πρωινά, παρέα με ζεστό καφέ και τσιγάρο.

Βαθμολογία: 6,5/10

Masters Of Reality - Pine/Cross Dover

Ήταν σίγουρα ένα από τα πιό αναμενόμενα album της χρονιάς. Μετά από πολλά χρόνια απουσίας, ο Chris Goss έχοντας κάνει και τις απαραίτητες αλλαγές στο lineup ( η συνεχής ανανέωση και συνεργασία με διαφορετικούς μουσικούς είναι χαρακτηριστικό του), μας παρουσιάζει το τελευταίο του πόνημα.

Το Pine/Cross Dover έχει όλα αυτά τα στοιχεία που αναζητά κάθε φίλος της μουσικής που σέβεται τον εαυτό του. Απαλές rock συγχορδίες, stonerίζοντα riffάκια ,ατμόσφαιρα, blues, μια εμφανής διάθεση για jammάρισμα και την γαλήνια φωνή του Goss ως κερασάκι στην τούρτα.
Παράλληλα, ακούγοντάς το κάποιος (όπως και σε προηγούμενες κυκλοφορίες τους) εντοπίζει σιγά σιγά τις επιρροές τόσων και τόσων συγκροτημάτων με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα αυτό των Queens Of The Stone Age και τα ιδιαίτερα riffακια του Homme. Άλλωστε έχουν άρρηκτες σχέσεις τόσο από την παραγωγή του Goss στο επικό "Blues For The Red Sun" των Kyuss. όσο και από τις ανα τους καιρούς συμμετοχές του Homme στους Masters Of Reality. Ακούγωντας το "King Richard TLH" και το "VP in IT" θα καταλάβετε αμέσως...
Παράλληλα, ο Goss πειραματίζεται αρκετά με ορχηστρικά κομμάτια, επηρεασμένος από τον John McLaughlin και τους Mahavishnu Orchestra, στον οποίο ουσιαστικά αντιστοιχεί και το "Johnny's Dream", όπως ο ίδιος λέει.
Ώντας και παραγωγός, ο Goss φυσικά και ξέρει πως να μοιράσει τα τραγούδια του δίσκου με μαεστρία κρατώντας τον ακροατή συνεχώς κοντά του και βασικότερο χωρίς να τον κουράζει.
Αποτέλεσμα ένας άριστος δίσκος, ισάξιος του αγαπημένου μου "Deep in The Hole", αλλά και του "Sunrise On The Sufferbus". Δεν περιμέναμε άλλωστε και κάτι λιγότερο από τους Masters Of Reality.

Βαθμολογία: 9/10

Soulsavers - Broken

Οι Soulsavers επιστρέφουν με την τρίτη τους δισκογραφική μετά το προ διετίας άλμπουμ τους "It's Not How Far You Fall, It's the Way You Land". Και σε αυτό το άλμπουμ συμμετέχει στο μεγαλύτερο μέρος των κομματιών ο Mark Lanegan . Πέρα όμως από τον frontman των Screaming Trees ,ο οποίος και εδώ αποδίδει τα μέγιστα, συμμετέχουν και οι Bonnie "Prince" Billy (Will Oldham), Gibby Haynes (Butthole Surfers), Richard Hawley,Jason Pierce (Spiritualized) και ο πανταχού παρών τελευταία Mike Patton.
Το Βroken θεωρώ είναι και το καλύτερο άλμπουμ του ντουέτου των Soulsavers. Το άλμπουμ ξεκινάει με το ενδιαφέρον instumental θεματάκι "Seventh Proof" και συνεχίζει δυνατά με ψυχεδελικές κιθάρες και τα γνωστά υπέροχα βραχνά, βαθιά φωνητικά του Lanegan στο highlight "Death Bells". Ακολουθεί η πρώτη συνεύρεση δισκογραφικά ,του Mark Lanegan με Mike Patton στο Unbalanced Pieces . Ο Patton εδώ έχει αναλάβει τα δεύτερα φωνητικά σε ένα κομμάτι που ταλαντεύευται σε κάτι μεταξύ soul και blues . Στη συνέχεια περνάμε στο "Some Misunderstanding" το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να είναι σε κάποιο από τα σόλο άλμπουμ του Lanegan και μελλοντικά σίγουρα σε κάποια best of συλλογή του , όπως και το πιο soul "All the way down" ,με τα χαρακτηριστικά γυναικεία φωνητικά στο background , θα έλεγε κανείς ότι είναι το νέο "Revival" του "Broken". Επόμενο highlight το "Rollin Sky" ένα ψυχεδελικό , στοιχειωμένο eletronica κομμάτι όπου συμμετέχει και η Red Ghost.

Επειδή όμως ,τα πολλά λόγια είναι φτώχια , το "Broken" είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος και ήδη μπαίνει στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς!!

8.5/10

Clutch - Strange Cousins From The West

Ήταν, είναι και θα είναι μια μπάντα η οποία είτε σου αρέσει τρελά είτε δεν μπορεί να κερδίσει με τίποτα τη συμπάθειά σου. Ο πολύδισκος πλέον συμπλέκτης (Clutch) δεν προσπαθεί ούτε τώρα να διερύνει το κοινό του, όυτε να αλλάξει τη μουσική του, ούτε να το ρίξει στη διαφήμιση. Κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα!!!
Rock, stoner, blues, funk, λίγο southern american rock... όλα αυτά μαζί και ό,τι άλλο θέλετε να προσθέσετε δημιουργούν το χαρακτηριστικό μουσικό ιδίωμα Clutch.
Οι απλές συνθέσεις που κολλάνε στον εγκέφαλο και τις μουρμουρίζεις όλη μέρα και κάποιος μουσικός ίσως και να αναρωτηθεί " πώς και δεν το σκέφτηκα αυτό, εύκολο είναι".
Τα riffάκια, με τα οποία δεν θα σπάσεις και το κεφάλι σου, αλλά σίγουρα σε ξεσηκώνουν και περιμένεις πως και πως να τα δεις σε live εκτέλεση από την μπάντα. Ο συνδιασμός του rock με τη stoner σουηδίλα είναι κάτι που κάνουν μοναδικά!
Η φωνή του Neil Fallon χαρακτηριστική και καμπάνα...
Κομμάτια όπως τα Struck Down, Witchdoctor, 50.000 Unstoppable Watts έχουν το σήμα κατατεθέν της μπάντας (όλος ο δίσκος για να ακριβολογώ).
Δίσκος που θα ακούμε ξανά και ξανά, άκρως ευχάριστος και κολληματικός.
Δεν περιγράφω άλλο...

Βαθμολογία: 8.5/10

THE DEAD WEATHER - Horehound

The Dead Weather είναι το όνομα της νεοσύστατης all-star μπάντας από το Nashville του Tennessee, αποτελούμενη από τους συνήθεις ύποπτους Alison Mosshart (The Kills), Jack White (The White Stripes / The Raconteurs), Dean Fertita (Queens Of The Stone Age) και Jack Lawrence (The Raconteurs). Η Alison και ο White είναι υπεύθυνοι για τα φωνητικά και τις κιθάρες (+ ντραμς από White), ο Fertita για τις υπόλοιπες κιθάρες και τα πλήκτρα (+ μπάσο) και ο Lawrence για το μπάσο (+ ντραμς / κιθάρα). Το στιλ που ακολουθούν είναι alternative rock επηρεασμένο από το rock n’ roll / blues ύφος των White Stripes (και όχι μόνο). Το αποτέλεσμα, αν και mainstream, είναι πολύ καλό. Sexy, Rock n’ Blues, Alternative, διασκευάζουν Bob Dylan, η Alison έχει κάτι από PJ Harvey, πειραματίζονται ακόμα και με Reggae που παραπέμπει στα 70’s. Όλα αυτά, ανακατεμένα μεταξύ τους με έξυπνο τρόπο, αποτελούν το ντεμπούτο τους, "Horehound".
Πως σας ακούγεται; Ενδιαφέρον πιστεύω. Έμενα πάντως μου άρεσε.
Absolutely entertaining!

Βαθμολογία: 7,5/10