WILD MOCCASINS-Skin Collision Past

Τον συγκεκριμένο δίσκο τον τσέκαρα λόγω εξωτερικής εμφάνισης...Ξέρετε το κόλλημα που έχω με την Ασία,με τους σχιστομάτηδες και τις λεπτεπίλεπτες Ιαπωνέζες,όταν βλέπω τα μικρά κοριτσάκια με φορεματάκια αρχίζω και γουστάρω τα παιδιά...Λέμε τώρα....Τρελαμένα φλώρικα φωνητικά που σηκώνουν την τρίχα των σκληροπυρηνικών στο soundholikz, με μια ενδιαφέρουσα γυναικεία παρουσία  που,αν και τείνει προς το νιαούρισμα, δίνει έναν αέρα μεγαλόπνοου έργου στα κομμάτια, εντελώς ψαρωτικό.Ψαρωτικό ή μήπως ο δίσκος γαμάει;Έχω φάει κόλλημα στα όρια της ασυνειδησίας.Πως είναι όταν κάποιος σου λέει:''ρε ξέρεις, πειράζεις τα μαλλιά σου συνεχώς'' και απαντάς:''Σοβαρά;Το κάνω εγώ αυτό συνέχεια;''. Δεν είχα καταλάβει πως ακούω το Skin Collision Past συνέχεια, παίζει χαλάκι κάθε φορά που κάνω οτιδήποτε στο pc μου.Ξέχωρα από την ευχάριστη ατμόσφαιρα που μου προσθέτει, την πανέμορφη pop αισθητική που αποπνέει, τον προσωπικό χαρακτήρα, κρατώντας κλασσικές μελωδίες από τα παλιά, πετώντας τα περιττά στα σκουπίδια, η κυκλοφορία με κάνει να θέλω να γράψω για αυτό και μόνο...

Gorillaz - Plastic Beach

Κατέφθασε και το πολυαναμενόμενο για πολλούς νέο άλμπουμ των Gorillaz . Το follow up του πολύ καλού Demon Days , περιέχει ενδιαφέρουσες συνεργασίες , οπτικά τουλάχιστον , με μεγάλα ονόματα όπως οι Snoop Dogg, Kano, Mos Def,Νational Orchestra For Arabic Music, De La Soul, Gruff Rhys, Hypnotic Brass Ensemble, Mark E. Smith (Fall), Little Dragon, Lou Reed, Bobby Womack, Mick Jones (Clash)και Paul Simonon. Κατά πόσο όμως , θα δικαιώσει την προσμονή των οπαδών τους;

Αρχικά θα σταθώ αποκλειστικά στο ηχητικό περιεχόμενο , γιατί πέρα από το ότι είναι αυτό που προέχει , ουδέποτε κιόλας με ενδιέφεραν τα κινούμενα σχέδια στη μουσική. Σε αυτό το άλμπουμ οι Gorillaz έβαλαν στην άκρη εν μέρη τις ελκυστικές πιασάρικες μελωδίες που τους χαρακτήριζαν στα προηγούμενα δύο άλμπουμ τους και ουσιαστικά έφεραν μπροστά τα beats , drum machines, synths και σε κάποιες περιπτώσεις τα πνευστά.

Corinne Bailey Rae - The Sea

H τριαντάχρονη πλέον Corinne Bailey Rae , κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ της "The Sea" μετά το άκρως επιτυχημένο ,ομότιτλο ντεπούτο της του 2006 , χάρη στο οποίο είχε προταθεί ως υποψήφια στα Grammy και Brit awards.

Το "The Sea" είναι ένα άλμπουμ βαθιά επηρεασμένο από το θάνατο του αντρός της ,ένας θάνατος o οποίος συνέβει συμπτωματικά , εξαιτίας υπερβολικής δόσης ενός μείγματος μεθαδόνης και αλκοόλ. Το "Are you Here" , αναφέρεται ακριβώς πάνω σε αυτό, με στίχους όπως "Are you here ,Are you here ,Are you here, cause my heart recalls that It all seems the same ,It all feels the same ,Pick me up" , χωρίς όμως να ακούγεται τόσο σπαρακτικό ,ερμηνευτικά και μουσικά, αλλά με ένα τρόπο , ανάλαφρο ,χαρμόσυνο , soul . To "I'd Do It All Again" κινείται ακριβώς στο ίδιο στυλ ,όπου η Corinne συνδιάζει της soul και pop καταβολές της , με τη μοναδική αιθέρια φωνή που τη χαρακτηρίζει.

BROKEN BELLS-BROKEN BELLS

Κάργα κοριτσίστικο,τελείως για να παίζεις με κούκλες,σχεδόν με καψούρεψε.Τι σχεδόν δηλαδή, το 'Vaporize' μετράει αισίως σαράντα plays στο pc του σπιτιού μου, συν καμιά εκατοσταριά στο mp3, συν καμιά εικοσαριά στο γραφείο , συν δύο που το άκουσα τώρα.Έχω κάνει πολύτιμες προσπάθειες ,τον τελευταίο χρόνο ,να μην πέφτω όλο και πιο βαθειά στη φλωριά αλλά αυτό δεν είναι φλώρικο,είναι κοριτσίστικο...Το εξώφυλλο απλά ταιριάζει όχι γάντι,γαντάρα,από αυτά τα μακριά βελούδινα που φοράνε αυτές οι αριστοκρατικές τύπισσες,αυτές που καπνίζουν αυτά τα μακριά τσιγάρα,φορώντας τα τέλεια μάξι φορέματα με τα μακριά σκισίματα από πίσω.Ξέφυγα και ο δίσκος καμία σχέση με αυτά που λέω.Τραγουδάει ο Mercer των Shins και συνεργάζεται άψογα με τον Danger Mouse.Δεν την βλέπατε την επιτυχία από χιλιόμετρα?Ο Danger Mouse από κοντά είναι περίεργη φιγούρα,ένα φεγγάρι,έμεινα με ανοιχτό το στόμα,απομονώνοντας αυτόν σε μια σκηνή με δώδεκα,δεκατέσσερα άτομα,δε θυμάμαι ακριβώς,εκείνος είχε μόνο τα μαλλιά και το ύφος,οι άλλοι την κίνηση,όλοι μεταξύ τους διαφορετικοί και τόσο μα τόσο ταιριαστοί.Ο Danger Mouse ξεχώριζε και ενώ ποτέ δεν είχε κερδίσει την εκτίμησή μου,πριν λίγες μέρες το κατάφερε.Έδωσε πίσω στην καψούρα μου το κοριτσάκι,το φόρεματάκι με τα φρου φρου,τις μπούκλες,τις τσιχλόφουσκες.Οι συγκεκριμένες indie-pop μελωδίες πέρα από γλυκές,κάποιες στιγμές μελαγχολικές,άλλες πάλι σπαραχτικές,και πολλές φορές φωτεινές .....ξέχασα τι ήθελα να πω.Έχασα κάπου το ένα μου γάντι.....'ανάψτε με κύριε,σταματήστε να κυττάζετε τον κώλο μου,το σκίσιμο δεν πρόκειται να ανέβει παραπάνω...'

8,3/10

PORTRAIT PAINTER(S)-Βefore Τhe Βeginning (EP)

‘Άκουσα την ίδια μου την ηχώ , τρόμαξα , η φωνή μου είναι η χειρότερη που υπάρχει .Έπεσα κάτω , χτύπησα τα γόνατά μου αλλά δε με νοιάζει , είμαι τόσο μεθυσμένη που συνεχίζω και γουστάρω .Γιατί βρίσκομαι στη Σουηδία.Επιτέλους μια ευρωπαική πόλη που δεν έχω επισκεφθεί . Μόνο για 5 μέρες ήρθα και ήδη κάποιος ζωγράφος σχεδίασε το πορτραίτο μου . Στο λέω αυτό για να ζηλέψεις , όμως , στην πραγματικότητα , κάποιος από τους κλασσικούς αυτούς τύπους στο δρόμο το έκανε , επειδή το ζήτησα εγώ και φυσικά τον πλήρωσα κιόλας . Γέλα ρε. Θα ήθελα το δικό σου πορτραίτο αντί για το δικό μου αλλά , δυστυχώς ,  δεν ήρθες μαζί μου αυτή τη φορά . Η δουλειά σου είναι χειρότερη από τη φωνή μου.Σε κράτησε εκεί αλλά δε πειράζει βρε και με την Κατερίνα καλά περνάω.Σου στέλνω αυτή την κάρτα για να σου δείξω πως και εδώ σε σκέφτομαι , όσο υπεράνω και να το παίζω και επειδή θα έχεις αγωνία , σου αγόρασα ένα EP μόνο μέχρι στιγμής . Είναι παραγωγή της χώρας και αυτοί . Δεν ξέρω καν αν είναι ωραίο , στο πήρα γιατί κάποιος στο δισκάδικο μου είπε πως άρεσε πολύ στην αδερφή του και τα γυναικεία εσένα συνήθως σου αρέσουνε.Εντάξει...έπαιζε και μέσα στο μαγαζί και άκουσα 2,5 κομμάτια , για να μη βρίσεις όσο διαβάζεις . Είναι από αυτά τα γεμάτα πάθος φλώρικα , ξέρω γω μωρέ , θα σου άρέσει , ελπίζω . Καλά ,ναι, θα σου πάρω και άλλα δώρα μην απογοητεύεσαι. Τα λέμε , φιλάκια πολλά ζουζούναρε.’

p.s:Ελπίζω να ποτίζεις τα λουλούδια όσο λείπω!

7/10

SPOON - Transference

Is Love Forever?

Ο νέος δίσκος των Spoon αντικειμενικά>Είναι πολύ καλύτερος του προηγούμενου ,Ga ,Ga , Ga , Ga , Ga .
Ο νέος δίσκος των Spoon υποκειμενικά>Είναι γαμιστερός ,υπερδισκάρα .
Ο νέος δίσκος των Spoon αντικειμενικά>Είναι ένας δίσκος διαφορετικός από τους άλλους , πιο ‘εύκολος’ .
Ο νέος δίσκος των Spoon υποκειμενικά>Είναι τόσο κολληματικός που δεν τον βγάζω με τίποτα από το repeat , θα τον ακούω σερί για καμμιά εβδομάδα ..ίσως και μήνα , βασικά... όλο το χρόνο .
Ο νέος δίσκος των Spoon αντικειμενικά>Είναι ένας δίσκος που τον ακους ευχάριστα , παντού , σε οποιαδήποτε φάση .
Ο νέος δίσκος των Spoon υποκειμενικά>Με αρρώστησε  .

ZOLA JESUS-The Spoils

Πανεύκολο είναι για μια γυναίκα να χαρακτηριστεί πουτάνα . Είναι , σας το λέω εγώ . Διάλεξα και το κατάλληλο όνομα για την μπάντα που θέλω να παρουσιάσω και τυχαίνει να έχω δει , σήμερα , και την κατάλληλη ταινία για να αποκτήσω και τον κατάλληλο οίστρο . Η ταινία είναι το 500 Days Of Summer , αν δεν την έχετε δει και είστε ευαίσθητοι μην τη δείτε . Τα τελευταία δύο λεπτά πραγματικά αξίζουνε γιατί ...ναι...Όλα σε αυτή τη γαμημένη ζωή είναι μια σύμπτωση . Αυτό το ήξερα από τότε που γεννήθηκα . Συμπτωματικά γεννήθηκα άλλωστε . Η συλληψή μου είναι αποτέλεσμα μιας εξίσου γαμημένης σύμπτωσης . Και το 'The Spoils' συμπτωματικά το άκουσα , έπεσα πάνω του πριν βάλω την ταινία , μετά το τέλος της κόλλαγε απίστευτα . Ξεκινώντας πίστευα πως θα βρεθώ απέναντι σε εικόνες πραγματικά όμορφες , έτσι ήθελα να πιστεύω  δηλαδή ..Γιατί ? Γιατί απλά ήθελα να το πιστεύω , το είχα ανάγκη . Πάντα είχα μια αδυναμία στα love stories αλλά τα βαριά , τις ταινίες που σου κολλάγανε στο στομάχι , τους δύσκολους και δυσεύρετους έρωτες . Την σκηνοθεσία την έχω αναλύσει παλιότερα οπότε δεν θα ήθελα να πω κάτι για αυτό . Τι έλεγα? Α , ναι η Nika Roza Danilova είναι η φωνή των Ζοla Jesus , μια τύπισσα που είναι άσχημη , με φωνάρα  , μια goth , pop , noise κυρία με πολύ ωραία μαλλιά όμως , σαν της Summer . Η Summer είναι η πρωταγωνίστρια της ταινίας , αυτή η σκύλα .Και η σκύλα είναι σίγουρα μια τύπισσα που θα ήθελα να ταυτιστώ . Ξεκινώντας το The Spoils είναι βρώμικο , είναι noise , είναι και γαμώ , έτσι και οι πρώτες μέρες του καλοκαιριού , μέχρι τον Αύγουστο που κορυφώνεται και τον Σεπτέμβριο αρχίζει η κατρακύλα..Καλά δεν τα λέω summer guys ? Απογοητεύοντας τον ίδιο μου τον εαυτό πρέπει σε αυτό το σημείο να εξομολογηθώ κάτι σε εκείνους που έχουν δει την ταινία .

CAMERA OBSCURA-My Maudlin Career

Προλαβαίνω??? Προλαβαίνω να γράψω για ένα δίσκο που πέρασε , δεν έγραψα ποτέ και δεν έχει περάσει ο χρόνος ακόμα οπότε θεωρητικά είναι ακόμα καινούριος? Προλαβαίνω να φτιάξω τα πράγματα μου για να γυρίσω Αθήνα ? Προλαβαίνω να ακούσω άλλη μια φορά αυτό το αριστούργημα? Ναι ...Δεν ξέρω γιατί δεν έγραψα ποτέ όλη τη χρονιά για αυτόν το album . Τώρα που είμαι στο Λονδίνο το συνειδητοποίησα το πόσο κοριτσάκι με κάνει να νιώθω . Μπορώ να κυττάζω τα σκιουράκια έξω από το παράθυρο και απλά να μου φτάνει . Μπορώ να καπνίζω στους -10 (υπερβολική όπως πάντα) και απλά να μη με νοιάζει . Να είμαι εδώ μέσα και απλά να μου αρέσει . Γιατί κακά τα ψέμματα αυτό που ακούω είναι πολύ καλύτερο από την πόλη που βλέπω , ακόμα και από τα φορέματα που ψώνισα είναι πολύ καλύτερο . Και μάλλον είναι και ο λόγος που ψώνισα μόνο φορέματα . Τόσο ροζ όσο δεν πάει , μέσα στις καλύτερες κυκλοφορίες τις χρονιάς , ένα album που καθώς προχωράμε στα Χριστούγεννα θα ταίριαζε γάντι δίπλα στο τζάκι με λίγο κρασί .

The Happy Hollows - Spells

Δε με νοιάζει που το σπίτι θυμίζει σαν εκείνα των βομβαρδισμένων οικογενειών στο Ιρακ, δε με νοιάζει που ξαφνικά η στίβα με τα άδεια μπουκάλια μπύρας γέμισε απειλητικά πάλι το χώρο που τους έχω παραχωρήσει, δε με νοιάζει που εμφανίστηκαν και άδεια μπουκάλια ρετσίνας... τι στο καλό, έχω να πιω ρετσίνα από τότε που έβλεπα live τους Karma to Burn σε μία ξεχασμένη παραλία της Σαρδηνίας ή μόνο αυτό μπόρεσα να θυμάμαι τις τελευταίες μέρες..?Δε με νοιάζει που οι γόπες και η σταχτη από τα τσιγάρα είναι λες και ένα μικρό ηφαίστειο έκανε έκρηξη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και έφτυσε άπειρες ποσότητες υποπροιόντων καπνίσματος.Η τουαλέτα πηγή μόλυνσης και ο νεροχύτης δε ΄ξέρω, φοβάμαι να πλησιάσω μήπως και κάτι πεταχτεί και με δαγώσει από εκεί μέσα.Χρησιμοποιώ ένα και μοναδικό ποτήρι το τελευταίο καιρό, το ποτήρι mixed flavour cocktail όπως το βάφτησα μιας και από εκεί μέσα έχουν περάσει τα πάντα και έχουν αφήσει τη μυρωδιά τους τα πάντα και μετά από εκεί όλα αυτα μέσα μου. Πήρα ένα δώρο σήμερα σημαντικό και ασήμαντο συγχρόνως, θα το επιστρέψω όμως γιατί δε μου ανήκει, θα κρατήσω μόνο κάτι που συνόδευε το δώρο μου.Έρχεται σαββατοκύριακο ξανά για 47η φορά αυτό το χρόνο και τι κάνουν οι φυσιολογικοί ανθρώποι τα σαββατοκύριακα...ξεκουράζονται, γεμίζουν τις μπαταρίες τους κτλπ.

THE XX-The XX

Πως είναι άραγε η αίσθηση να φιλάς κάποιον ώρες ολόκληρες? Ίσως μπορώ να φανταστώ , τα πράγματα που μας αρέσουν πάρα πολύ θα θέλαμε να διαρκούν ώρες ατελείωτες , να διαρκούν μέρες , να διαρκούν για πάντα . Μετά σκέφτομαι πως να είναι άραγε η αίσθηση να τα κάνεις όλα όσα σου αρέσουν και σε slow motion . Αυτό σίγουρα θα έδινε μεγαλύτερη διάρκεια σε αυτά που θα ήθελες να κάνεις για ώρες ατελείωτες . Αυτή είναι η αίσθηση του ΧΧ . Η παρανοικά αργόστροφη μελωδία του δίσκου ποτίζει τα τύμπανα ευχάριστα ρίχνοντας σε λήθαργο τις αισθήσεις . Κύττα να δεις τα πιτσιρίκια απο την Αγγλία τι μου κάνανε απόψε . Νομίζω το παράδειγμα με το φιλί είναι αρκετά εύστοχο . Με το πρώτο άκουσμα θα έλεγα προκαλεί λίγα χασμουρητά , ίσως και κάποιος να το χαρακτηρίσει βαρετό , σε δεύτερο άκουσμα όμως προκαλεί ενδιαφέρον και αν το 'γνωρίσεις' καλά σε βάζει σε λούπα . Τρελλή λούπα . Αίσθανεσαι τον αέρα , πολύ απλά , απαλά , όλα είναι τόσο easy σε αυτό το δισκάκι που απλά περνάνε δίπλα σου και τα παρατηρείς τόσο αργά . Σα να περιγράφω ναρκωτικά μου μοιάζει αλλά η φωνή της Romy Madley Croft είναι το ίδιο το ναρκωτικό . Βackground η μελωδία ακολουθεί τη φωνή της τόσο ταιριαστά που στο 'Islands' το τέταρτο κατά σειρά track πίστεψα και εγώ πως είμαι δική της.. 'I am yours now, so now I never have to leave/I’ve been found out, so I’ll never explore' . Ακολουθούν μετά τα φωνητικά του Oliver Sim , και λέω ακολουθουν γιατί όντως είναι σα να την ακολουθούν . Ο ήχος τους είναι σαν παρθένα pop με ένα beat που επίσης ταιριάζει απόλυτα . Τελικά μήπως δεν είναι και τόσο απλή όσο φαίνεται η δουλειά τους ? Εμένα μου άρεσε αρκετά . Kαι το όνομα τους μου άρεσε και το όνομα του δίσκου μου άρεσε και το πολύ απλό εξώφυλλο με το Χ μου άρεσε . Και το 'Basic Space' με έκανε να νιώσω κοριτσάκι και το 'Stars' με πήγε στα αστέρια . Και όχι με την καμμένη έννοια . Εντελώς φυσικά σα να γλύστρισε απλά μέσα μου το ΧΧ . Δε χρειάστηκε προσπάθεια και δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από ακουστικά . Κάτι μου συμβαίνει , ελπίζω να είναι σοβαρό . Ελπίζω να είναι 'Infinity' .... Βαζω να ακούσω το 'Islands' ξανά και ξανά και ξανά ....

7.8/10

FLORENCE + THE MACHINE - Lungs

Βουτάω σε μια θάλασσα φουρτουνιασμένη . Αναρωτιέμαι αν πραγματικά το ήθελα . Γεύομαι το αλάτι που πότισε τα χείλη μου . Γεύση τόσο μακρινή που με γυρνάει πίσω στο χρόνο και το τοπίο γύρω μου αλλάζει . Ένας δυνατός αέρας με γεμίζει άμμο και το φως του ήλιου μου καίει τα μάτια . Λίγο κρασί και ένα τσιγάρο είναι οι μόνες λεπτομέρειες που χρειάζομαι για να ολοκληρώσω την καλοκαιρινή μου απόλαυση και όχι δεν ψάχνω για μουσικό ' χαλάκι' . Η Florence ήρθε πριν από όλο αυτό τον πρόλογο , όπως λέει και η ίδια , ανάμεσα στο υπέροχα παραμυθένιο Rabbit Heart ( Raise It Up) , this is a gift . Το 'Lungs' είναι δώρο , είναι το καλοκαιρινό μουσικό μου δώρο . Όποια στιγμή και να το άκουγα θα μύριζε καλοκαίρι .'The Dog Days Are Over' και κλείνω τα μάτια για να ταξιδέψω για άλλη μια φορά . Και λέω για άλλη μια φορά γιατί οι φορές που άκουσα το 'Lungs' είναι πραγματικά αμέτρητες σαν τους κόκκους της άμμου . Η φωνή της Florence Welch είναι από τις φωνές που αποκαλούμε με άνεση φωνάρα και η μηχανή της είναι άκρως εθιστική . Μια μηχανή που όχι μόνο παράγει και πιστοποιεί μια άριστη pop , alternative , ώριμη και ευφιέστατη δουλειά αλλά παράγει εικόνες και πάνω από όλα μυρωδιά . Πολλά τα λόγια για να πω πως ερωτεύθηκα . 'Drumming' σε όλο μου το κορμί και λίγο με ενδιαφέρει αν θα μου αφήσει σημάδια γιατί το μυαλό μου δεν ορίζει πια την λογική , γιατί αυτό το debut album είναι παράλογα καλό από όποια άποψη και να το δεις . Δυστυχως στη μουσική εγώ τα βλέπω όλα συναισθηματικά και το 'Lungs' μου έκανε ζημιά . Πως να το πω απλά ? Με μεθάει , 'Hurricane Drunk' και παραπατάω . Κλείνω το μάτι στη φαντασία και γίνομαι εγώ το 'Girl With One Eye'. Δεν ξέρω τί άλλο να γράψω , απλά αναρωτιέμαι πολύ σοβαρά . Μπας και μου αρέσει τελικά το καλοκαίρι ?

8.2/10

LA ROUX - La Roux

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα album έκφυλο? Η παρουσία της κοκκινομάλλας που δεν ξέρεις ακριβώς αν η φωνή της είναι ενός μικρού αγοριού ή μιας κοπέλας-ψιψίνας . Εμένα στο μυαλό μου έρχεται η barbie , έχει την ιδανική φωνή για μια πλαστική κούκλα . La Roux , είναι κούρεμα μόλις βγήκα από μια πλαστική εικόνα , digital baby , cyborg της ονείρωξης που είχες χθες , είμαι η 'μπάντα' που ακούς και σου ξενίζει , αλλά είμαι τόσο ελκυστική που και ο ίδιος παραξενέυεσαι . Ναι εσύ όσο και αν δε με αποδέχεσαι θα είμαι πάντα για εσένα ένα έκφυλο φετίχ . Μια ζωντανή ψηφιακίλα . Αναμφισβήτητα κάτι τόσο καλοκαιρινό όσο τα malibu που πίνω και τόσο κοριτσίστικα κόκκινο όσο η αρχή του ομότιτλου album τους . 'In For The Kill' και γρανίτα φράουλα σε μια πισίνα , ακόμα και μπάνιο θα έκανα , που λέει ο λόγος . Σιγά σιγά σε ξεσηκώνει ύπουλα που σχεδόν ντρέπεσαι να κουνηθείς και όμως το 'Trigerlilly' με κάνει να κουνιέμαι από την πολυθρόνα μου , την πολύχρωμη πολυθρόνα που ξαφνικά με κάνει να τη λατρέψω , γιατί είναι και αυτή μέρος της electropop ψηφιακίλας που έχω μπεί . Αλλάζω σελίδες και μπαίνω σε άλλες τροχιές , έγινα η cyborg Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων . Φέρτε μου μια φράουλα δεν την παλεύω να πάω ξανά για ύπνο έτσι . 'Quicksand' για να ηρεμήσω λίγο και 'Bulletproof' για να ξυπνήσω την αγορίστικη πλευρά μου τώρα ! To album είναι μια μπούρδα , μια βλακεία που δε βρίσκω νόημα να ακούω , μια παιδική αναγούλα , και αυτό το ηλίθιο κομμάτι που παίζει , το 'Colourless Colour' ποιός το ονόμασε μουσική ακριβώς ? 'Ιm not Your Toy' δηλαδή με κάνει σχεδόν να θέλω να................ χορέψω. Διχάστικα στις 3.30 το πρωί , κόπηκα στα δύο για ένα album ? Μα όλα αυτά για ένα album ? Δεν ξέρω αν μου αρέσει όμως η φωνή μου έγινε γλυκιά και συνεχίζω να ακούω μέχρι τελικής πτώσεως αυτή την παρανοική τύπισσα να τραγουδάει και σκέφτομαι τον εαυτό μου με τέτοιο λούκ και αποκτάει cool διάσταση η φάση που βρίσκομαι τώρα , ναι μωρή αρρώστεια 'Cover My Eyes' , μαζί σου και εγώ μέχρι το τέλος . ' My reflections are protections , they will keep me from destruction , my directions are distractions , when you're ready come into the light ' . Έλα κοιμησέ με τώρα με τα τελευταία κομμάτια ' Armour Love ' και 'Growing Pains' .
-Καληνύχτα μαμά!
-Καληνύχτα Παρασκευούλα!

6.6/10 ?

GHINZU - Mirror Mirror

Οι Ghinzu είναι μια alternative μπάντα από το Βέλγιο για του οποίους ο κύριος Iggy Pop έχει πει τα καλύτερα λόγια (όταν άνοιγαν τις συναυλίες του με τους Stooges). Τρίτο τους άλμπουμ και θα συμφωνήσω με τον Iggy αν και δεν έχω ακούσει τα δύο προηγούμενά τους.
Είναι όντως πολύ καλοί. Είναι τα πάντα όλα. Electro, rock, garage punk, pop, experimental, σου αφήνουν και μια Avant-Garde αίσθηση. Είναι πότε χαρούμενοι, πότε μελαγχολικοί, πότε σκοτεινοί, πότε αγριεμένοι, με μεγάλο τους πάντα ατού την φοβερή φωνή του John Stargasm. Η μουσική τους θυμίζει διάφορα αλλά δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη εικόνα. Έχουν το δικό τους στιλάκι. Θα μπορούσα να πω ότι θυμίζουν κάτι μεταξύ Madrugada στο πιο electro τους και Disillusion στο πιo post-punk τους. Γενικώς κινούνται από εδώ και από εκεί, σε διάφορα μουσικά κατατόπια και θα χρειαστεί να τους ακολουθήσετε σε κάθε ένα από αυτά χωριστά - ελεύθερα και χαλαρά - δίχως να προσπαθήσετε να τους κολλήσετε κάποια συγκεκριμένη ταμπέλα (είπαμε,… έχουν πολλές).
Μπορεί ορισμένοι να μην πετάξετε την σκούφια σας με το "Mirror Mirror", πάντως το σίγουρο είναι ότι θα σας «διασκεδάσει». Μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι και διασκέδαση (πάνω από όλα).

Βαθμολογία: 8/10

LACUNA COIL ''Shallow Life''

Καινούργιο album για τους Ιταλούς που μετράνε ήδη μια δεκαετία στην μουσική σκηνή. Με μια ανοδική πορεία όλα αυτά τα χρόνια και μετά τα πολύ καλά ''Karmacode'' και ''Comalies'' το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει το άνοιγμα σε μεγαλύτερο κοινό. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι απομακρύνονται από τα στενά όρια του metal και απευθύνονται σε ένα mainstream κοινό. Η επιλογή του Don Gilmore (Linkin Park,Avril Lavigne,Duran Duran) ως παραγωγού δεν αφήνει καμμία αμφιβολία ότι ο στόχος είναι η εμπορική επιτυχία στην μεγάλη αγορά των ΗΠΑ.
Στην πυρά λοιπόν το Shallow Life: Κατηγορηματικά όχι! Ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταμπέλες και οι αφορισμοί. Εξάλλου οι ίδιοι οι μουσικοί τελικά θα ''εισπράξουν'' την οποιαδήποτε επιτυχία/αποτυχία των μουσικών επιλογών τους.
Πιασάρικα ρεφρέν που σου μένουν στο μυαλό, εναλλαγές στα φωνητικά μεταξύ την Cristina και του Andrea Ferro, ατμοσφαιρικές συνθέσεις, κιθάρες που δίνουν όγκο στα κομμάτια είναι τα ατού του album. 12 τραγούδια έτοιμα να κατακτήσουν τα αμερικάνικα airplay.
Αν σας αρέσουν οι όψιμοι Paradise Lost ή ακόμα οι Evanescence επενδύστε άφοβα.
Αν σας εκνευρίζει το ανιψάκι που είναι κολλημένο με τις Βισσοβανδήδες, βρήκατε το κατάλληλο δωράκι για να του αλλάξετε μυαλά!

Βαθμολογία: Rosemarie's Baby

STARSAILOR - All The Plans

Το απόλυτο hitάκι της άνοιξης λέγεται "Tell Me it’s not Over" και ανοίγει το νέο δίσκο των STARSAILOR, "All The Plans". Ελπίζω να μην το αρπάξουν όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί (σιγά μην δεν το κάνουν, αλλά λέμε τώρα) και το βάλουν στην play-list τους παίζοντάς το 100 φορές από το πρωί μέχρι το βραδύ μέχρι να το σιχαθούμε. Ελπίζω να ακούγεται ευχάριστα και το καλοκαίρι (πάλι καλά που δεν είμαι και πολύ του ραδιοφώνου). Όσο για τα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ κινούνται σε τελείως διαφορετικό στιλ από το προαναφερόμενο (χωρίς αυτό να το λέω για κακό).
Οι Starsailor επέστρεψαν με ένα άλμπουμ που μπορεί να μην είναι το καλύτερο τους, ούτε καμία τρελή δισκάρα, αλλά είναι σίγουρα όμορφο και μελαγχολικό. Δεν έκαναν κάτι καινούργιο, αλλά σίγουρα έβγαλαν ένα αξιοπρεπέστατο δίσκο.
Γενικώς δεν τα πάω και πολύ καλά με την Brit-Pop/Indie σκηνή, αλλά τους Starsailor τους είχα πάντα σε εκτίμηση και συνεχίζω να τους έχω και μετά την ακρόαση του "All the Plans".

Βαθμολογία: 6,5/10

wrong-depeche mode

Καλώστα τα παιδιά καλώς τα 3-0 που λέει κι ο μεγαλέφαντος. Τι γίνεται μάγκες; Εώς πότε θα κλάιτε και το κλάμα θα πουλάει; Ναι καλά καταλάβατε αναφέρομαι στο νέο, δακρύβρεχτο, ποτισμένο με αίμα ,που ούτε το πλυντήριο του ζακ δεν το καθαρίζει, cd-single των -wanna be u2- Depeche Mode. "Wrong" ο τίτλος του και απλά ..σπέρνει.. πολύ καλό, μου κάνει για επιτυχία της άνοιξης, τόσο άλλωστε δεν κρατάει και ένα χιτάκι της Βανδή; Ας μην ξεχάσουμε και το κοινό που τους τιμά κάθε φορά που έρχονται, όλη η παραλιακή με τις γόβες και τις γκόμενες (καλό αυτό)... και μοιραζόμαστε το αίσθημα της ερωτικής απόγνωσης, που ο συγκλονιστικός κάθε φορά Γκάχαν, φροντίζει να υπαρχει διάχυτο στον αέρα της Αθήνας.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
1.Προτείνω: Τον Μάιο τα κοριτσούδια να πετάνε και τα βρακάκια τους εκτός από τα σουτιέν...
2.Ξέφυγα; Δεν θα το έλεγα, μόλις διαβάσατε τις σκέψεις κάποιου που γούσταρε τους dm για την αυθεντικότητά τους...ξεχωρίστε τους αυθεντικούς υποκριτές.
3. βαθμολογία 8/10

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:
1. Στο προηγούμενο πόστ άλλαξε η βαθμολογία...τσεκάρετε το!
2. coming up next...eraserehead...

LATE OF THE PIER - Fantasy Black Channel

Το video clip από το singlάκι τους 'Heartbeat' όπου ο τραγουδιστής τους Samuel Eastgate πέφτει και ξαφνικά βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία συνεχώς είναι ολόκληρο το album αν θα ήθελε να το περιγράψει κανείς με μία εικόνα . Εκεί που νομίζεις πως είσαι κάπου, βρίσκεσαι , χωρίς να το περιμένεις , κάπου αλλού . Δεν μου αρέσει και τόσο το σημείο που πρέπει να δώσω μια ταμπέλα στον ήχο όταν αναφέρομαι σε τέτοιου τύπου μπάντες . Μπάντες όπως οι Klaxons του 2007 , με χαρακτηρισμούς όπως 'nu rave' , indie electronic , 'alternative electro pop' και επίσης ανατριχιάζω με τις συγκρίσεις . 'Ομως οι Late Of The Pier δεν μπορούν να συγκριθούν με καμμία άλλη μπάντα παρά μόνο με τους Klaxons . Πως άλλωστε να μη συγκριθούν αφού την παραγωγή έχει κάνει ο Erol Alkan . Όμως αυτό δε συμβαίνει μόνο γιαυτόν τον λόγο αλλά και γιατί τους ενώνουν οι μουσικές ταμπέλες και αυτό γιατί πρίν τους Klaxons δεν υπήρχε η έννοια 'nu rave' . Με το πρώτο άκουσμα του Fantasy Black Channel κατάλαβα 3 πράγματα . Ο τραγουδιστής είναι Άγγλος . Ναι , είναι , καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και συγκεκριμένα από το Castle Donington . Ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστος και ήμουν σίγουρη πως θα είχαν πάρει και πολύ καλές κριτικές . Όντως απέσπασε πολύ καλές κριτικές και τις αξίζει . Κρίμα που δεν μπορούμε , εδώ στην Ελλάδα , να απολαύσουμε τα κομμάτια που ξεπήδησαν ως singlάκια ( και όχι μόνο) από τον δίσκο σε κανένα μαγαζί , όπως τον Μάρτη σε ένα υπόγειο indie rock πάρτυ στο Βερολίνο που πήρανε τα πόδια μου φωτιά στο άκουσμα του 'Heartbeat' . Από τα πιο πιασιάρικα track που κυκλοφόρησε ως singlάκι τον Αύγουστο του 2008 . Ακούγοντάς το πραγματικά ξαφνικά βρίσκεσαι αλλού . Οι εναλαγγές στη μουσική τους είναι αστραπιαίες . To πρώτο τους single ήταν το 'Space & The Woods' που κυκλοφόρησε το 2007 . Και φαίνεται πως τα υπόλοιπα κομμάτια μάλλον τα γράψανε αργότερα . Κυκλοφόρησε σε 500 μόνο αντίτυπα 7'' στην Αγγλία . Είναι το πιο 'εύκολο' κομμάτι από όλα και θα μπορούσε να βρίσκεται σε δίσκους των Bloc Party ακόμα και των Franz Ferdinand . Έπειτα από μερικούς μήνες κυκλοφόρησαν το 'Bathroom Gurgle' , κομμάτι που κλείνει το Fantasy Black Channel και αποτελεί ένα από τα πιο περίπλοκα μουσικά σημεία τους . Ουσιαστικά είναι δύο διαφορετικά κομμάτια σε ένα γιατί εμπεριέχει και ένα hidden track με μεταλόφωνο .Έτσι από τους speedάτους ήχους πέφτεις στη ηρεμία και πάλι ξαφνικά . Μαζί με τo 'Bathroom Gurgle' είχε κυκλοφορήσει και έναι b-side με τίτλο 'VW' που βρίσκεται και αυτό στο album και είναι το λιγότερο ενδιαφέρον . Στο άκουσμα των Late Of The Pier πολλές φορές έχω την αίσθηση πως θα ήταν η καλύτερη επιλογή για ένα video game . Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το 'Τhe Birds Are Coming' που σίγουρα ακουσμένη θα γέλαγα σα ζώο . Αν ήταν χρώμα ο δίσκος θα ήταν όλα τα χρωματα μαζί , είναι παιχνιδιάρικος , είναι άρρωστος , τρελλαμένος , χαρούμενος , καραμελένιος , μεθυσμένος ... Έχει τόσους πολλόυς χαρακτηρισμούς και τόσους πολλούς χαρακτήρες το κάθε κομμάτι που απλά βαρέθηκα να γράφω τόσα...ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ.... Αυτό είναι το debut album των Late Of The Pier με επίσημες κυκλοφορίες το 2008 στους Αγγλάρες και πριν περίπου ένα δίμηνο στην Αμερική . Μια μπάντα που δεν φοβάται , που τολμήσε , που αγαπιέται εύκολα...

8/10

THE PAINS OF BEING PURE AT HEART-The Pains Of Being Pure At Heart

Η ολοκαίνουρια κυκλοφορία και debut album των Νεο'υ'ορκέζων Pains Of Being Pure At Heart απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από πάρα πολλούς δισκοκριτικούς , όμως ποιός είναι ο λόγος αυτού του άκρατου ενθουσιασμού ? Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση . Η μπάντα θα μπορούσε εύκολα να είναι επιτυχημένη στα 80's ίσως και στις αρχές των 90's . O ήχος τους Indie/Pop . H μουσική τους είναι σα να ακούς Smiths στον γενικότερο ήχο και Cure κάποιες φορές στο κιθαριστικό κομμάτι - σε κάποια riffάκια . Αυτές οι δύο μπάντες μαζί , με μπόλικη fuzzίλα στην κιθάρα , εάν μπορούσαν να γίνουν ένα θα ήταν οι Pains Of Being Pure At Heart . Eυδιάκριτες είναι οι επιρροές τους από Ride , Wedding Present και Field Mices . Ήχος που ίσως θα προκαλούσε αίσθηση σε κάποιον με αυτά τα ακούσματα , αλλά μήπως αυτός ο κάποιος θα είχε μείνει λίγο πίσω μουσικά ? Ακόμα και ο Morrissey φέτος απέκτησε τον πιο rock ήχο που είχε ποτέ του.....Όλα τα κομμάτια ακούγονται το ίδιο και δεν μπορώ δυστυχώς να ξεχωρίσω κάποιο . Ακόμα και τώρα τον ακούω για 6η φορά μήπως και διακρίνω κάτι απρόσμενο , ακούσω κάποιο κομμάτι , ένα riffάκι , οτιδήποτε που δεν πρόσεξα , να πω έστω μια καλή κουβέντα για αυτούς . Ανάμεσα σε όλα αυτά θετικό είναι πως ο δίσκος έχει πολύ καλή παραγωγή , παραγωγάρα θα έλεγα και είναι ποιοτικά τέλειος - που να μην είχαν δηλαδή....Άλλο ένα θετικό που θα μπορούσα να αναφέρω είναι πως οι εισαγωγές τους είναι πολύ ενδιαφέρουσες , σε κάνουν να περιμένεις κάτι δυνατό που όμως ποτέ δεν έρχεται . Κάνουν την είσοδό τους τα φωνητικά του Kim Berman , frontman της μπάντας , και αυτές οι παλιομοδίτικες κιθάρες (τίγκα fuzz) σε λιγάκι πιο σκληρό ήχο , και το 'Contender' , που είναι και το πρώτο track του δίσκου , δεν αφήνει καμμία εντύπωση . Θα δανειστώ μια έκφραση από το Hedwig & The Angry Inch όπου ο τραγουδιστής-τραβέλι της μπάντας περιγράφει τον εαυτό του ως 'girly boy who became the internationally ignored song stylist ...' για να περιγράψω την φωνή του κυρίου Berman . Προχωρόντας στα επόμενα κομμάτια 'Come Saturday' , 'Young Adult Friction' , 'This Love Is Fucking Right!' συνειδητοποιείς πως ο δίσκος είναι τελείως μονότονος . Καμμία σχέση με το πολύ ποιητικό όνομά τους που σε παραπέμπει σε χρόνια αθωότητας και αγαπησιάρικα συναισθήματα , που καλά έκαναν και τον επέλεξαν και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως και να ταιριάζει απόλυτα με τον ήχο τους . Είναι back in time . Αν κάποιος μου έβαζε αυτό το δίσκο χωρίς να μου πει τι ακούω θα ρώταγα σε ποια δεκαετία βρισκόμαστε?????Συνεχίζει ο δίσκος με τα 'The Tenure Inch' , 'Stay Alive' , 'Everything With You' , 'A Teenager In Love' ... ακόμα το ίδιο . Τι ? Αλλάξαμε κομμάτι ? Πότε φτάσαμε στο 8ο track ? Να αναφέρω πως στα vocals συμμετέχει και η Peggy Wang , η οποία έχει αναλάβει τα keyboards στη μπάντα . Γεγονός πάντως αποτελεί πως και τα keyboards και τα φωνητικά της προσθέτουν στην μπάντα παραπάνω παιδικότητα . Ας μην επεκταθώ και αναλύσω το πόσο πολύ δεν ταιριάζει , σε ορισμένα κομμάτια , η φωνή της με του Berman . Το album τερματίζει με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και δεν κρύβω πως στο τελευταίο track πήρα μια τζούρα από το 'Psycho Candy' των Jesus & Mary Chain αλλά είναι τόσο μικρή η τζούρα που.....hey mon!....... Στρίψε άλλο ένα....

3.2/10

PONI HOAX-Images Of Sigrid

Δε θα παρουσιάσω νέα κυκλοφορία αλλά μια του 2008 που ανακάλυψα λίγες μέρες πριν και ειλικρινά λυπάμαι πολύ γιαυτό.Κύριος λόγος γιατί η μπάντα ήρθε πριν μερικούς μήνες στο Fuzz και από ότι άκουσα είχαν πολύ περιορισμένο κοινό.
Δεύτερος λόγος γιατί σίγουρα θα το έβαζα στα καλύτερα album που άκουσα το 2008 . Συνολικά ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός.
Μελαγχολικός σε κάποια κομμάτια γεμάτος ηλεκτρονικά στοιχεία , με κέρδισε από την πρώτη κιόλας στιγμή και από τότε δεν έχει περάσει μέρα που να μην τον ακούσω. Μελωδίες που για να πω την αλήθεια δεν αποτελούν πρωτοτυπία , ακούγοντας τον μπορώ να ξεθάψω όλο το φάσμα της rock / pop σκηνής του 2000. Η μπάντα μας έρχεται από τη Γαλλία και είναι η δεύτερη κυκλοφορία της μετά το 2006 με το ομώνυμο debut album τους . Ο δισκος ξεκινάει με ένα υπέρτατα μελαγχολικό κομμάτι με ηλεκτρονικό 'περιτύλιγμα' το 'Τhe Paper Bride' -κομμάτι πλυντήριο για όσους ξέρουν την έκφραση , για όσους δεν την ξέρουν ελπίζω να μην έχετε περάσει καμμία πρόσφατη ερωτική απογοήτευση γιατί δεν συνίσταται για εσάς. Ή μάλλον για εσάς συνιστάται πολύ περισσότερο.... Δημιουργεί ατμόσφαιρα από την πρώτη νότα . Εμένα προσωπικά με γέμισε συναισθήματα και ξύπνησε τον άλλο μου εαυτό . Ο δίσκος ακούγεται από την αρχή ως το τέλος , δεν βρήκα βαρετό σχεδόν κανένα κομμάτι . Το 'Pretty tall girls' είναι αξιοπρόσεχτο με πολύ δυνατές κιθάρες αλλά τα φωνητικά πάντα σε σκοτεινό ύφος. Η μπάσα φωνή του Νikolas Ker δε συγκαταλέγεται στις φωνές που θα λέγαμε xαρακτηριστικές όμως είναι από τα επιβλητικά φωνητικά που σε εθίζουν έτσι ώστε να μείνεις μέχρι να τελείωσει ο δίσκος . Το 'Antibodies' είναι επίσης από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν με εισαγωγή ηλεκτρονική και σιγα σιγά εισβάλλουν τα φωνητικά και μετά η κιθάρα και τα drums , 'the world is an antiplace , alone with you...so i will forget your face,this time we're through.....' . Ακολουθεί το 'Ιmages Of Sigrid' το κομμάτι που χάρισε το όνομά του στο album με απαλές μελωδίες , ακούγεται ευχάριστα όμως στερείται της δυναμικής των υπολοίπων . Επόμενο track είναι το 'You're gonna miss my love' που αν δεν είχε αυτά τα φωνητικά θα μπορούσε άνετα να ήταν σε κάποιο δίσκο των 'Killers' . Κομμάτι που ξεχωρίζει γιατί κάνει τη διαφορά στον ήχο από το σύνολο . Υπάρχει και η συμμετοχή μιας Ελληνίδας ,της Όλγας Κουκλάκη, άλλο ένα στοιχείο που κάνει το δίσκο ενδιαφέρον .Στο 'Τhe soundtrack of your fears' η υπέροχη φωνή της κυριαρχεί υποτονικά και ταυτόχρονα πολύ γλυκά . Τα επόμενα tracks που ακολουθούν είναι επίσης όμορφα και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί βρίσκω αυτόν τον δίσκο πολύ όμορφο και όχι δισκάρα . Το album κλείνει με το 'Faces in The Water' , το μοναδικό που δεν τράβηξε την προσοχή στα αυτιά μου .Έχει διάρκεια 13.37' , το οποίο σταματάει ξαφνικά κάπου στα 3.20' και ξαναξεκινάει για να παρατίνουν τη διάρκειά του με έναν μονότονο ήχο χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης . Θέλω να γυρίσω πίσω το χρόνο και να πάω στο Fuzz , δυστυχώς ο χρόνος γυρνάει μόνο στο lost ....

8,9/10

ANIMAL COLLECTIVE - Μerriweather Post Pavilion

Δεν χρειάζονται συστάσεις εδώ.Αν ξέρεις το όνομα τους το πιθανότερο έιναι να τους έχεις αγαπήσει. Μιλάμε για μια μπάντα των άκρων γιατί δεν αναφέρεται σε κοινό που αρέσκεται σε εύηχους δίσκους.Η καλύτερη δουλεία τους από το 2000 μας ήρθε πριν μερικές μέρες και το όνομα αυτής Merriweather Post Pavilion.Πρόκειται για πειραματική μουσική όπως είναι άλλωστε και όλοι οι δίσκοι των animal collective.Όσοι τους γνωρίζουν καταλαβαίνουν απόλυτα τον ήχο που περιγράφω.Ένα μείγμα από rock,pop,electro,teckno, ακόμα και αφρικάνικους ρυθμούς σε συνδιασμό με το τέλειο ζευγάρι στα φωνητικά Avey Tare και Panta Bear.Ένας δίσκος που δύσκολα θα παιχτεί στο ραδιόφωνο και θα ακουστεί σε κάποιο μαγαζί.Ένας δίσκος που απαιτεί προσοχή και ακουστικά.Ο δίσκος ξεκινάει με το 'In the flowers' ένα κομμάτι που περιμένεις να έχει τρελλό ξέπασμα και τελικά το αποτέλεσμα σε δικαιώνει...Συνεχίζει με το καλύτερο κομμάτι του album 'My girls' , από τους πιο όμορφους ήχους που έχω ακούσει να βγαίνουν από ένα synth , τρελλαμένο μπάσο,κολληματικό όσο δεν πάει...Γενικότερα οι loopες των animal collective είναι το δυνατό τους σημείο.Δυνατή στιγμή του album είναι και το 'summertime clothes' , θέλεις απλά να σηκωθείς και να χορέψεις...Εντελώς τρελλό είναι το κομμάτι που ακολουθεί , το 'daily routine' και σε συνέχεια το 'Bluish' είναι ένα love song του Avey με ψυχεδελικά synths ..το υπόλοιπο μισό του δίσκου δε με ενθουσίασε και τόσο αλλά για τα παραπάνω και μόνο κομμάτια χαίρομαι που αγόρασα αυτό το album...και ανέβηκαν οι animal collective ένα σκαλί παραπάνω στη μουσική μου εκτίμηση....

Βαθμολογία : 7.4/10