BLack Pyramid II / Stormbringer EP

Γενικά το χω παρατήσει το παλιομπλόγκ, αλλά όταν ακούς τέτοια έπη πρέπει να το πεις, μπας και υπάρχει και κάποιος που δεν τους ξέρει. Κακό δεν κάνεις. Χωρίς λοιπόν να πω πολλά πολλά :

Όσοι ξέρετε ήδη τους Black Pyramid μέσω του ομώνυμου άλμπουμ πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε τα διαμάντια που έχουν γράψει…αν δεν το έχετε κάνει ήδη.

Όσοι δεν τους ξέρετε, έχετε μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσετε μια κορυφαία stoner/sludge/doom μπάντα…Για να μην πω την κορυφαία.

Δεν θα πλατειάσω με τις κάλτσες που παίζουν. Απλά , ακούστε!!!. 

Από το Mercy's Bane, το Night Queen, το Hidden Kingdom και το Dreams of the dead μεχρι το μεϊντενικό Macedonia και το απόλυτο Illumination του Stormbringer (αδικώ τα υπόλοιπα κομμάτια). Τόσες πενιές και τόσα ριφ μαζεμένα δεν τα 'χω ματακούσει.

Κλαίνε οι σκύλοι και δακρύζουν τα τσιμέντα.

Παρόλα αυτά όμως, η μπάντα αποφάσισε να διαλύσει. Όπως όλοι οι κορυφαίοι… Στο απόγειο της δόξας οι περισσότεροι, στο απόγειο της πώρωσης αυτοί…

THORUN - Thorun (EP)

Όνομα: THORUN

Άλμπουμ (EP): Thorun (2010)

Χώρα: UK (Cardiff, Wales)

Είδος: Stoner / Doom / Instrumental

Sample: "Here Come the Robots"

Website: http://www.myspace.com/thorunmusic

Απλά Γαμάνε!!! \m/

Βαθμολογία: 8,5/10

VØID - Vøid

Άλλο ένα ακατέργαστο διαμαντάκι ξεπρόβαλε φέτος μέσα από τις «λάσπες» του Ιταλικού underground. Ακούνε στο όνομα VØID και ειδικεύονται στο Drone / Doom. Και μιλάμε για Doom τελευταίας σοδειάς. Αναλογικοί ενισχυτές στην τσίτα, κολασμένα πετάλια, βρόμικος sludge ήχος, φωνητικά from beyond, δημιουργούν ένα κενό επιβλητικής, αργόσυρτης και βασανιστικής ατμόσφαιρας. 3 κομμάτια όλα κι όλα - μεγάλης διάρκειας - είναι αρκετά για να γεμίσουν τα 50 λεπτά του "Vøid". 50 λεπτά μονολιθικού Doom, εμπλουτισμένου με απόκοσμες μελωδίες. Ένας ασήκωτος ογκόλιθος που άνετα θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε αντίστοιχους επώνυμους, πάνω στην σκηνή του Roadburn.

Βαθμολογία: 8/10

TRIPTYKON - Eparistera Daimones

Στις 15 - 16 Απριλίου, το Ισλανδικό ηφαίστειο Eyjafjallajokull ξέρασε λάβα και τέφρα (η οποία κάλυψε, σχεδόν, ολόκληρη την Ευρώπη). Στις 16 Απριλίου (την ίδια μέρα) έκαναν οι Triptykon την παρθενική τους live εμφάνιση στο Roadburn. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Σαν ένα ηφαίστειο, που ξερνά μαύρη τέφρα, έκανε την εμφάνισή του το ντεμπούτο άλμπουμ της νεοσύστατης (side-project) μπάντας του Tom (Warrior) Gabriel Fischer, των θρυλικών Celtic Frost. Και μόνο ο τίτλος του ("Eparistera Daimones"), μαζί με το εξώφυλλο (που έχει επιμεληθεί ο τεράστιος H.R. Giger), αρκούν για να φωτογραφίσουν το περιεχόμενό του. Ένα Avant-Garde Doom / Death / Black Metal υβρίδιο, το οποίο συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το αριστουργηματικό "Monotheist" των Celtic Frost. Βαρύ, επιβλητικό, σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, αλλά και aggressive, ξεκλειδώνει τις πύλες του ερέβους και όποιος κολασμένος αντέξει, άντεξε.

Όλα αυτά που έχουν καθιερώσει τον ήχο των νέων, αλλά και παλαιότερων Celtic Frost, είναι διάσπαρτα μέσα στο "Eparistera Daimones". Τα χαρακτηριστικά φωνητικά / riffs του Tom είναι το σήμα κατατεθέν του. Τι άλλο παραπάνω να πω για να περιγράψω αυτό το μαύρο έπος; Απλά πατήστε το play και αφήστε τους Δαίμονες (επ' αριστερά) να σας περιπαίξουν.

Βαθμολογία: 8,5 / 10

Solace – A.D.

Εκεί που σχεδόν τους είχαμε ξεχάσει, 7 χρόνια μετά και με μόνο ένα μέτριο E.P. πρόπερσι, μπορούμε μάλλον να μιλήσουμε για το μεγάλο comeback.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να πω πολλά. Βαριά riff και ακατάπαυστα solo. Ανακάτεμα της νέας των Mastodon σχολής με τα παραδοσιακά sabbathικά heavy rock, doom, stoner και metal στοιχεία. Ασταμάτητο και ακούραστο παίξιμο, συνεχείς εναλλαγές ρυθμών. Δισκάρα με τα όλα της.

This is Solace. Όποιος δεν τους γνωρίζει, ιδού η άριστη ευκαρία!

Βαθμολογία: Άρτιον

CATHEDRAL - The Guessing Game

Οι Cathedral επέστρεψαν παρουσιάζοντας ένα νέο πρόσωπο. Ένα πρόσωπο πιο Prog - κάτι που δεν μας είχαν συνηθίσει στο παρελθόν. Ακούγοντας λοιπόν το "The Guessing Game" για πρώτη φορά δεν μπορούσα να καταλάβω που το πάνε. Τίποτα δεν είναι συγκεκριμένο σε αυτό το άλμπουμ. Ένα διπλό άλμπουμ 85 λεπτών που ξετυλίγει μπροστά μας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από Doom - Progressive - Psychedelic - Stoner - Rock - Metal ψηφίδες. Δεν χρειάζονται και πολλές ακροάσεις για να κατανοήσεις τον νέο αυτόν κόσμο των Cathedral και να ενσωματωθείς σε αυτόν. Ο ιδιοφυής Lee Dorrian και η παρέα του τολμούν το ατόλμητο, αποδεικνύοντας πόσο καλοί μουσικοί είναι. Και τα 13 κομμάτια του διπλού αυτού αριστουργήματος καταφέρνουν με μεγάλη ευκολία να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, παρουσιάζοντας - το καθένα από μόνο του - μια μοναδικότητα στο ύφος τους. Κάθε σύνθεση είναι μοναδική. Κάθε κομμάτι και ένα έργο τέχνης. 85 λεπτά αληθινής μουσικής που (αν και μεγάλης διάρκειας) δεν κουράζει καθόλου. Η λέξη «μετριότητα» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του "The Guessing Game".

CHURCH OF MISERY Live 21/4/10 @ An Club (CANCELLED)

UNION OF SLEEP - Union Of Sleep

Οι Γερμανοί έχουν αποδείξει κατά καιρούς , με μπάντες όπως οι Omega Massif, ότι το κατέχουν το άθλημα του Sludge. Με μπάντες σαν τους Union Of Sleep αποδεικνύουν ότι μπορούν να χτυπήσουν ακόμα και πρωτάθλημα. Μέσα από το Ευρωπαϊκό underground ξεπετάγονται συνεχώς απίστευτα διαμαντάκια και οι Union είναι ένα από αυτά. Ένα διαμαντάκι που η λάμψη του συναγωνίζεται αυτές άλλων ομοϊδεατών τους που έχουν καταφέρει να βρίσκονται ήδη στην κορυφή του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Αυτή η μπάντα σέβεται απόλυτα το τρίπτυχο Sludge / Doom / Stoner και πιστεύω ότι με αυτό εδώ το ντεμπούτο τους κατάφεραν να βρίσκονται μέσα στις σημαντικότερες Sludge κυκλοφορίες του 2009. Ένα ντεμπούτο που  κερδίζει άμεσα τον ακροατή του. Και πως να μην γίνει αυτό όταν ξεκινάει με το υπέρτατο doom-o-riff του "Dogs". Τα περιθώρια στενεύουν ακόμα πιο πολύ με κομματάρες (οι οποίες Church Of Misery-άζουν λιγάκι) όπως τα "All Purity", "Mount O", "Self Funeral", "P.N.H." και "Children Of The Earth".

Δοκιμάστε να πάρετε μια γεύση από την βρόμα τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείτε. Αντιθέτως, πιστεύω ότι θα υποκλιθείτε.

Βαθμολογία: 8/10

VULTURUM - Vineta

Τελικά είναι "τρελοί" αυτοί οι Ιταλοί. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει πολύ μουσικά και συνεχίζουν να ανεβαίνουν ακάθεκτοι. Έχουμε λοιπόν ακόμα μια έκπληξη από Ιταλία και συγκεκριμένα από το Μιλάνο. Ονομάζονται Vulturum και ειδικεύονται στο Post Doom Sludge-core. Απαρτίζονται από τρία άτομα, εκ'των οποίων οι δύο είναι ντράμερ. Πίσω από τα φωνητικά και τα έγχορδα βρίσκεται ο Nicola Ferloni, ενώ πίσω από τα δύο ντραμς ο Alessio Leone και ο Luca "Yety" Battaglia. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Vineta" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που άφησαν υπογείως το στίγμα τους μέσα στο 2009. Αν το είχα πάρει χαμπάρι νωρίτερα θα το είχα συμπεριλάβει σίγουρα στην λίστα μου με τα Top 20 της χρονιάς που μόλις μας πέρασε.

SHRINEBUILDER - Shrinebuilder

Η αναμονή έλαβε τέλος (επιτέλους). Η υπερδισκάρα των Shrinebuilder κυκλοφορεί επίσημα από σήμερα και δεν έχω σκοπό να πω πολλά λόγια, μιας και έχω μείνει speechless!
4 θεοί του Αμερικανικού Heavy Rock ένωσαν τις υπερδυνάμεις τους και έφτιαξαν αυτόν τον δίσκο-«Ναό» (σαν καλοί "shrinebuilders" που είναι) για να μπορούμε να τους λατρεύουμε εκεί ελεύθερα.
Τα θεμέλια πολύ βαριά. 5 «τσιμεντοκολόνες» που θα ζήλευε και ο καλύτερος «μηχανικός». 5 αριστουργήματα μεγάλης εμπνεύσεως…

Οι Αρχιτέκτονες / Θεοί:
Wino (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan): κιθάρα / φωνή
Scott Kelly (Neurosis, Tribes of Neurot, Blood and Time): κιθάρα / φωνή
Al Cisneros (Om, Sleep, Asbestosdeath): μπάσο / φωνή
Dale Crover (Melvins, Altamont, Men of Porn): ντραμς

Ο Ναός:
SHRINEBUILDER

Η Εταιρία:
Neurot Recordings

Ο Μηχανικός:
Toshi Kasai (Melvins, Big Business, Tool)

Τα Δομικά Υλικά:
1. Solar Benediction
2. Pyramid Of The Moon
3. Blind For All To See
4. The Architect
5. Science Of Anger

Το Αποτέλεσμα:
Ένα εξαγνισμένο Doom Stoner Αριστούργημα!!!

Σταματάω εδώ και αφήνω την βαθμολογία (και τον Scott Kelly*) να μιλήσει από μόνη της…

Βαθμολογία: 10/10


*(Δείτε στα comments το σχόλιο του Scott Kelly για τους Shrinebuilder)

"SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" Scenes From the American Hard Rock Underground (DVD)

Το "SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" είναι ένα ντοκιμαντέρ για την Underground Heavy Rock σκηνή της Αμερικής και της μετεξέλιξής της, από τα 70’s έως και σήμερα, σε αυτό που ονομάζουμε Stoner, Desert Rock, Doom, Psychedelic Punk Rock κλπ. Πολύ ενδιαφέρον για τους φίλους του συγκεκριμένου είδους όπως επίσης και για όσους θα ήθελαν να το ανακαλύψουν και να μυηθούν σε αυτό μέσα από την ιστορία όλων αυτών των μουσικών που με το πάθος τους και την τρέλα τους κατάφεραν να το φτάσουν ψηλά, εκεί που πραγματικά του αξίζει.
Η σκηνοθεσία είναι των John Srebalus και Jessica Hundley και μας παρουσιάζουν μέσα από αυτήν την ταινία τους, ανθρώπους που έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό το μουσικό κίνημα, όπως οι:
Scott "Wino" Weinrich (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan, The Hidden Hand), Scott Reeder (Kyuss), Matt Pike (High On Fire, Sleep), Al Cisneros και Chris Hakius (OM, Sleep), Tom Davies και Eddie Glass (Nebula), Brant Bjork (Kyuss, Fu Manchu, Che), Mario & Larry Lalli (Fatso Jetson, Yawning Man), Greg Anderson (Sunn O))), Goatsnake), Stephen O'Malley (Sunn O)))), Mark Arm (Mudhoney), Joe Preston (Earth, The Melvins, High on Fire), Bob Pantella και Chris Kosnik (The Atomic Bitchwax), Billy Anderson (μουσικός παραγωγός που έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως: Cormorant, Eyehategod, Mr. Bungle, Red House Painters, Fantomas, Sleep), Jack Endino (από την Sub Pop) και πολοί άλλοι ακόμα , παραγωγοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, Artists & Cover Designers αλλά και μουσικοί από μπάντες όπως: Acid King, Across the River, Bardo Pond, Comets on Fire, Dead Meadow, Earthless, Mammatus, Pearls and Brass, Thrones και Pentagram.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=yhRYmYHJxrc

Buy on line: http://www.suchhawkssuchhounds.com

“…what makes this documentary work is that it was born from within the scene.” - HARP

“…this ain’t no chin-scratching academic text; it’s raw live footage…” - SF Weekly

“The best documentation of our music ever done.” - Wino

“The first time anyone’s gotten the Sleep story right.” - Al Cisneros

OM - God Is Good

Παρ’ όλες τη φήμες περί διαλύσεως, οι ΟΜ είναι ξανά μαζί μας με νέο ντράμερ (Emil Amos). Αν και δεν είναι ότι καλύτερο να ακούς για ανακατατάξεις σε μια μπάντα που τους γούσταρες με το αρχικό τους σχήμα, εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο νέος ντράμερ απλά τα «σπάει». Πιστεύω ότι με το διαφορετικό παίξιμό του συνέβαλε ενεργά σε αυτό το νέο ύφος των ΟΜ. Το "God is Good" είναι διαφορετικό αλλά ταυτόχρονα μοναδικό. 4 κομμάτια απόλυτης Drone / Doom ψυχεδέλειας. Νωχελικό, ταξιδιάρικο, μαγικό. Με τον Steve Albini πίσω από την κονσόλα, να εκτελεί χρέη παραγωγού, και ο εμπλουτισμός από πρωτόγνωρους ήχους που θυμίζουν Θιβετιανές ψαλμωδίες, όπως φλάουτα, σιτάρ, tambura και πιάνο, το νέο πόνημα των ΟΜ αναδύει μια αίσθηση τελετουργικού in musica.
Οι ΟΜ πηγαίνουν το συγκεκριμένο μουσικό είδος ακόμα παραπέρα και αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να έχεις κάνει συμφωνία με τον Διάβολο για να γράψεις τέτοια μουσική. Μπορείς να το κάνεις άνετα και με την βοήθεια της Θείας φώτισης.
Τελικά Ο Θεός είναι καλός.

Βαθμολογία: 8,5/10

SNAIL - Blood

Οι Snail είναι μια μπάντα από το Seattle που ξεκίνησε σαν τρίο πίσω στις αρχές των 90’s. Αφού πρώτα κυκλοφόρησαν το ομότιτλο ντεμπούτο τους και ένα EP, στην συνέχεια διαλύσανε για προσωπικούς τους λόγους. Μετά από αρκετά χρόνια σιωπής επανασυνδέθηκαν προσθέτοντας και τέταρτο μέλος στην σύνθεσή τους (δεύτερο κιθαρίστα) και εν έτη 2009 κυκλοφόρησαν τον δεύτερό τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο"Blood" (κάτω από την στέγη της Meteor City).
Τα περισσότερα κομμάτια που απαρτίζουν το "Blood" ήταν ήδη γραμμένα από τα early 90’s (με αλλά λόγια μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ τους που δεν κυκλοφόρησε εκείνη την εποχή). Ο ήχος της μπάντας είναι ένας συνδυασμός stoner rock με διάσπαρτα στοιχεία από doom, psychedelic και grunge (μιας και είναι από το Seattle φαίνεται λογικό να συμπεριλάβουν και κάποιες πιο grunge συνθέσεις). Παρόλο το ότι είναι, κατά κύριο λόγο, μια stoner μπάντα, δεν έχουν το βάρος που θα άρμοζε κανονικά. Ενώ τα περισσότερα riffs τους είναι stonerίλα, η παραγωγή κινείται σε ποιο grunge μοτίβα. Το αποτέλεσμα πάντως είναι ενδιαφέρον. Θα σας έρθουν διάφορα στο μυαλό ακούγοντάς τους (Queens of the Stone Age, Dozer, Corrosion of Conformity, Black Sabbath, αλλά και Nirvana, Alice in Chains, Melvins, Meat Puppets, ακόμα και Velvet Underground), δίχως όμως να χάνουν το δικό τους ιδιαίτερο στιλ.
Το όνομα Snail σε παραπέμπει σε κάτι αργόσυρτο και όντως έτσι είναι. Αν και έχουν αρκετές groovy στιγμές, οι αργόσυρτες υπερτερούν. Τζαμάρουν αρκετά σε κάποια κομμάτια μεγαλύτερης διάρκειας δίχως να κουράζουν (ιδιαίτερα). Παρόλο το Stoner περιτύλιγμα, από μέσα αναδύεται μια ψυχεδέλεια και μια grunge διάθεση που σε ταξιδεύει πίσω στα παλιά, καλά 90’s.
Ελπίζω να ξανακούσουμε και πάλι στο μέλλον για αυτή την τόσο ιδιαίτερη μπάντα που πραγματικά άξιζε τον κόπο που επέστρεψε μετά από τόσα χρόνια για να κυκλοφορήσει αυτό το άλμπουμ, που διαφορετικά θα χανόταν για πάντα και δεν θα έφτανε ποτέ μέχρι τα αυτιά μας.

Βαθμολογία: 7,5/10

YOB - The Great Cessation

4 χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέα από YOB. Άργησαν λίγο αλλά τα κατάφεραν. Έχοντας κουνήσει το μαντίλι του αποχαιρετισμού στην Metal Blade, επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και νέα δισκογραφική (Profound Lore). Καθαρό Doom Metal και έχοντας αντικαταστήσει το Stoner υπόβαθρο του παρελθόντος με Sludge, επέστρεψαν για να στοιχειώσουν τα βράδια μας.
Μηδενιστική διάθεση από έναν ογκόλιθο σκοτεινού Avant-Garde Doom . Αυτό είναι το "The Great Cessation". Ένα άλμπουμ για μυημένους (οι μη μυημένοι ίσως να κουραστούν). Ένα μονολιθικό soundtrack για κολασμένους λουόμενους.
5 κομμάτια όλα κι όλα (μεγάλης διάρκειας) τα οποία καταφέρνουν να ποδοπατήσουν με τον όγκο τους και την ιδιαιτερότητά τους, νόρμες και στερεότυπα. Πατάς το play και από τις πρώτες κιόλας νότες του "Burning the Altar" αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι σε περιμένει (στο περίπου τουλάχιστον). Απόλυτο Doom / Sludge αριστούργημα, τόσο σκοτεινό που κάποιες φορές το βλέπεις να κλίνει το μάτι στους Celtic Frost του "Monotheist". Η συνέχεια ακόμη πιο συναρπαστική. Το "The Lie that is Sin" (ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου) έρχεται να Sludgάρει το μυαλό μας και να παίξει με αυτό με τις εναλλαγές του και τους πειραματισμούς του, φλερτάροντας λιγάκι (όσο πατάει η γάτα) με Neurosis. Το σκοτάδι, σκοτάδι πάντως. 3ο κομμάτι, το χαοτικό και μινιμαλιστικό Drone / Doom "Silence of Heaven", το οποίο φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sunn O))). Το "Breathing from the Shallows" είναι το επόμενο αριστούργημα του άλμπουμ, κάτι μεταξύ "Burning the Altar" και "The Lie that is Sin". Το τέλος έρχεται με το ατμοσφαιρικό "The Great Cessation". 20 λεπτά κομμάτι με το πρώτο του μισό να κινείται σε Post μελωδίες (θυμίζοντας κάτι από Callisto) και το δεύτερο μισό να κλίνει στους γνωστούς τους Doom αναγραμματισμούς.
Τελείωσε, και το μόνο πράγμα που σου έρχεται να κάνεις είναι να το ξαναβάλεις από την αρχή. Για αυτό καλό θα ήταν να έχετε πατήσει την επιλογή "repeat" από πριν.
Τhis is your Doomsday!

Βαθμολογια: 8,5/10

BLACK PYRAMID - Black Pyramid

Μια φορά και ένα καιρό αποφάσισαν οι Black Sabbath, οι High On Fire, οι Electric Wizard και οι Solace να βρεθούν όλοι μαζί για μπίρες σε μια pub κάπου στην Μασαχουσέτη. Μετά από ένα τρελό μεθύσι κατέληξαν να ξερνούν όλοι μαζί στην τουαλέτα. Ξαφνικά πράσινοι και κόκκινοι καπνοί άρχισαν να αναβλύζουν μέσα από την λεκάνη και μέσα από αυτούς ξεπρόβαλε ένα τέρας. Ένα μεγαθήριο που ακούει στο όνομα BLACK PYRAMID.
Δεν μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο (όσο ανορθόδοξος και αν φαντάζει) για να περιγράψω το φαινόμενο Black Pyramid. O Andy Beresky (πρώην Palace In Thunderland) και η παρέα του, δημιούργησαν ένα απολαυστικά καταστροφικό ντεμπούτο. Ένα μνημειώδες Sludge / Doom / Stoner έπος έτοιμο να γράψει ιστορία. Τα βαριά riffs βγαλμένα κατευθείαν από το έρεβος του μυαλού του Beresky, ανοίγουν πύλες στους δικούς μας εγκεφάλους αφήνοντάς μας να περιπλανηθούμε στην Sludge κόλασή τους.
Καλωσορίστε τον Μέγα Σκώληκα και αφήστε τον να εισχωρήσει βαθιά μέσα στα σωθικά σας.

Βαθμολογια: 9/10

MADDER MORTEM - Eight Ways

Αν δεν τους ξέρετε από τις προηγούμενες δουλειές τους όπως π.χ. το πολύ καλό ''Desiderata'' του 2006, καλά θα κάνετε να αφιερώστε τον πολύτιμο ''μουσικό'' σας χρόνο για να τους μάθετε.
Καταρχήν η μπάντα από το 'Οσλο απευθύνεται σε ακροατές που δεν φορούν παρωπίδες, δεν έχουν κολλήματα και τα αυτιά τους είναι έτοιμα να ακόυσουν κάτι διαφορετικό.
Μετά τα πρώτα ακούσματα το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η φωνή της Agnete Kirkevaag η οποία μας προσφέρει ένα φωνητικό ρεσιτάλ, ακροβατώντας από Lisa Gerrard μέχρι και Diamanda Galas. Καλές οι μπάντες με γυναικεία φωνητικά όπως οι Epica/Lacuna Coil/After Forever/Within Temptation, αλλά εδώ έχουμε το κάτι παραπάνω. Την υπέρβαση από το πολύ καλό στο τέλειο. Στέκεται αντάξιο ενός ''Velvet Darkness They Fear'' ή ενός ''Nighttime Birds'' κατά την ταπεινή μου γνώμη.
12 κομμάτια με ογκώδεις/ακουστικές κιθάρες, με αλλαγές ρυθμών και μελωδιών που έχουν γραφτεί με πραγματικό συναίσθημα και όχι για μια εμπορική αρπαχτή.
Πανέμορφος δίσκος που ακρόαση με την ακρόαση γίνεται ακόμα καλύτερος με ένα πολύπλοκο παίξιμο που συγκρίνεται μόνο με μπάντες όπως οι Tool και οι Opeth.
Μια κορυφαία κυκλοφορία στον προοδευτικό metal ήχο.

Βαθμολογία: Diamonds Are Forever

CHURCH OF MISERY - Houses Of The Unholy

Δεν περίμενα με τίποτα να ακούσω τέτοια δισκάρα με χώρα προέλευσης την Ιαπωνία. Οι Church of Misery είναι μια Stoner / Doom / Sludge μπάντα από το Τόκιο και κλείνουν το μάτι στην Δύση με ένα νέο άλμπουμ που «σπέρνει» (στιχουργικά αναφέρεται σε διάφορους διάσημους serial killers). Ένας «γάμος» μεταξύ Down, Clutch, Black Sabbath, Electric Wizard και High On Fire. Το χαρμάνι έδεσε και άρχισαν τα όργανα να παίζουν…
Πρώτη ακρόαση και έχω μείνει με το στόμα ανοικτό (σαν χάνος) και παθαίνω την πρώτη παράκρουση. Δεύτερη ακρόαση και έχω ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Τρίτη ακρόαση και με πιάνει μια έντονη επιθυμία να πιω μπίρα (Με το τέλος της τρίτης ακροάσεως κάνω ένα 15λεπτο break για να πεταχτώ μέχρι την δέλτα της γειτονιάς να πάρω μπίρες). Τέταρτη ακρόαση και αρχίζω να βλέπω αστεράκια από το head-banging σε συνδυασμό με την μπιροποσία. Πέμπτη ακρόαση και εκεί που έχω αρχίσει να δίνω air-guitar show παθαίνω την δεύτερη παράκρουση. Ξαφνικά το δωμάτιο γεμίζει άμμο και ξεφυτρώνουν κάκτοι από παντού. Τα ράφια και η βιβλιοθήκη γεμίζουν με νεκροκεφαλές. Καταρράκτης κρύας μπίρας ξεχύνεται από την μονάδα του air-condition. Αρχίζουν να βγαίνουν κόκκινοι καπνοί από τα καλοριφέρ. Ανοίγει από μόνη της η TV και δείχνει εξωγήινες, σχιστομάτες, καλλονές με διχαλωτές γλώσσες και κέρατα, να οργιάζουν μέσα σε φλόγες. Τότε είναι που πατάω το stop και όλα χάθηκαν.
Προσοχή λοιπόν με τις δόσεις. Θέλει λίγες και με μέτρο γιατί έχει πολύ δυνατές παρενέργειες.

Βαθμολογία: 8/10


Υ.Γ. Beware uncle Phil, here comes Yoshiaki Negishi

SUNN O))) - Monoliths & Dimensions

Για όσους δεν γνωρίζουν, οι Sunn O))) είναι μια Drone Metal μπάντα από το Seattle αποτελούμενη από δύο κιθαρίστες (τους Stephen O'Malle και Greg Anderson). Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα 7 LPs και 4 EPs. Ο ήχος τους, εκτός από Drone, συνδυάζει και στοιχεία από Noise, Dark Ambient, Doom και Black Metal. Η μουσική τους είναι εκκεντρικότατη και απευθύνεται μόνο σε «παιδευμένα» (και έτοιμα για όλα) αυτιά.
Δύο από τα καλύτερά τους άλμπουμ είναι σίγουρα τα "Black One" και "White 1" και όσοι συμφωνείτε μαζί μου ετοιμαστείτε για το ολοκαίνουργιο (έβδομο) άλμπουμ τους, "Monoliths & Dimensions". Και το λέω αυτό γιατί είναι ίσως ότι καλύτερο και πιο βαρύ έχουν κυκλοφορήσει μαζί με τα δυο παραπάνω. Να μην αμελήσω ωστόσο να αναφέρω ότι το "Monoliths & Dimensions" είναι ότι πιο «μουσικό» και Avant-Garde έχουν κάνει μέχρι σήμερα.
Οι συνεργασίες σε αυτό το άλμπουμ είναι πάρα πολλές. Ας αναφέρω μερικά ονόματα: Ο κιθαρίστας των Earth - Dylan Carlson, ο συνθέτης Eyvind Kang, ο πειραματικός κιθαρίστας Oren Ambarchi, o Jazz τρομπετίστας Julian Priester, ο τρομπονίστας Stuart Dempster, στα φωνητικά ο εκκεντρικός Ούγγρος («σαμάνος») Attila Csihar (Mayhem, Tormentor, κ.α.). Επίσης συμμετέχουν διάφοροι μουσικοί στο πιάνο, στο φλάουτο και σε διάφορα άλλα πνευστά και έγχορδα, καθώς επίσης και Βιενέζικη γυναικεία χορωδία με lead φωνή την Jessika Kenney.
Το "Monoliths & Dimensions" αποτελείται από 4 (μεγάλης διάρκειας) κομμάτια (soundscapes θα τα ονόμαζα καλύτερα). Το πρώτο ονομάζεται "Aghartha" και είναι και το μοναδικό κομμάτι που θυμίζει τους κλασικούς Sunn O))). Droning κιθάρες σε χαμηλό τέμπο και κούρδισμα, και ο μονόλογος του Atilla Csihar να σέρνεται μέσα στο χάος. Ακολουθεί το δραματικό "Big Church" όπου εκκλησιαστικές χορωδίες αναμιγνύονται με «Diabolis In Musica». Στην συνέχεια έρχεται το πιο Doom και πιο βαρύ κομμάτι του δίσκου (για μένα το καλύτερο), "Hunting And Gathering (Cydonia)". Ο συνδυασμός των επιβλητικών και σκοτεινών φωνητικών του Csihar, μαζί με τα αργόσυρτα riffs, αναδύουν μια Darkίλα αλλά Celtic Frost. Για το κλείσιμο έρχεται το "Alice", στο οποίο έχουμε την συμμετοχή έκπληξη του Eyvind Kang στην διεύθυνση αυτού του αφαιρετικού, αλλά ταυτόχρονα και πιο ατμοσφαιρικού, κομματιού (soundscape) του άλμπουμ.
Όπως καταλαβαίνετε έχουμε να κάνουμε με ένα Black / Avant-Garde / Experimental δημιούργημα, ιδανικό για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις (αν και μοιάζει με επικίνδυνο εγχείρημα).

Βαθμολογία: 8/10

Hackman - Enterprises

Αφού λοιπόν όλος ο κόσμος γράφει διθύραμβους και επαίνους, πάρτε και κάτι για να χαλαρώσετε. Δεν είναι και πολύ καινούριο το δισκάκι, αλλά λίγο ενδιαφέρει. Οι Hackman είναι μια κατα βάση instrumental μπάντα που πειραματίζεται με stoner, sludge, hard rock και λίγο doom. Κάποια διάσπαρτα φωνητικά που ακούγονται στο δίσκο απλά διανθίζουν τις συνθέσεις τους και κατέχουν θέση background.
Η αλήθεια είναι πως ένας ορχηστρικός δίσκος και δη stoner είναι πολύ πιθανό να κουράσει καθώς το συγκεκριμένο είδος δεν προσφέρεται και για τρελούς πειραματισμούς. Μη βιαστείτε όμως να το βάλετε στο ράφι και ακούστε το 2-3 φορές. Η επιλογή της σειράς των κομματιών είναι εξαίσια μπορώ να πω. Η καταλληλότερη ώστε να μην κουράζεται το αυτί στο συνεχές instrumental(δεν είναι δα και οι Karma To Burn) και οι εναλλαγές απο stoner σε doom και από hard rock σε sludge άριστες. Έτσι το γενικό σύνολο ξεπερναει πολλές άλλες αντίστοιχες προσπάθειες. Αξίζει!

Βαθμολογία: 7.5/10