MY UNCLE THE WOLF - Flush

 

Όνομα: MY UNCLE THE WOLF

Άλμπουμ: Flush (2010)

Χώρα: U.S.A. (Brooklyn, N.Y.)

Είδος: Experimental / Stoner Rock / Post-Grunge / Sludge / Metal

Samples: "Barstow 66" / "Big Darkness, Soon Come" / "The Garden"

Website: http://www.myunclethewolf.com

Ένας πρωτοφανής συνδυασμός Southern Sludge, Desert / Stoner Rock, Post-Grunge, Industrial, Avant-Garde Metal. Μέγα μου λάθος που δεν το συμπεριέλαβα στην 20άδα με τα καλύτερα της χρονιάς που πέρασε.

Βαθμολογία: 8,5/10

MY UNCLE THE WOLF - The King's Ransom (EP)

 

Όνομα: MY UNCLE THE WOLF

Άλμπουμ (EP): The King's Ransom (2009)

Χώρα: U.S.A. (Brooklyn, N.Y.)

Είδος: Experimental / Stoner Rock / Post-Grunge / Metal

Samples: "Astrum" / "Pink Handcuffs"

Website: http://www.myunclethewolf.com

"Save yourselves for the stars"

Βαθμολογία: 9/10

CRIPPLED BLACK PHOENIX - I, Vigilante

Ακόμα ηχούν φρέσκες οι περσινές μελωδίες των Crippled Black Phoenix και αυτοί τολμούν και μας φορτώνουν στα καπάκια, με νέες ολόφρεσκες. Ούτε ένας χρόνος δεν πέρασε καλά καλά από την τελευταία τους δουλειά και επέστρεψαν φέτος με ακόμα ένα αριστούργημα. Ένα αριστούργημα που αν και δεν φτάνει σε διάρκεια το περσινό (διπλό) άλμπουμ τους "The Resurrectionists / Night Raider" (ή ακόμα και το 77λεπτο ρεζουμέ των δυό τους, στο  επίσης αριστουργηματικό "200 Tons of Bad Luck"), καταφέρνει με τα 5 του μόλις κομμάτια (αν εξαιρέσουμε το hidden track) και διατηρεί την αίγλη του στα ίδια επίπεδα. Μελωδικό, ψυχεδελικό, νωχελικό, καταπληκτικό. Αν και παίζει να ακουστεί σε κάποιους κάπως πιο εμπορικό και πιο βατό (μιας και η διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 45 λεπτά), παρόλα αυτά δεν πρόκειται να  τους ξενίσει, γιατί στην ουσία παραμένει 100% αυθεντικό C.B.P.. Σε όλα του. Από την αρχή μέχρι το τέλος (άντε, αυτή τη φορά βάζω και το hidden track μέσα).
Πάρα, μα πάρα, πολύ δύσκολο να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Σίγουρα μέσα στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Βαθμολογία: 8,5/10

FORNAX CHEMICA - Chemical Furnace

Οι Fornax Chemica είναι από την Νέα Ζηλανδία και ειδικεύονται στο instrumental. Κάνει μπάμ ότι η αγαπημένη τους μπάντα είναι οι TOOL. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι διάλεξαν την Sylvia Massy ("Opiate", "Undertow") για να σμιλέψει τον ήχο τους στο "Chemical Furnace". Τα Post / Progressive μοτίβα που ακολουθούν, συμβαδίζουν (εκτός με αυτά των Tool) με αυτά των Pelican και Russian Circles. Δεν στέκονται όμως μονάχα εκεί. Πειραματίζονται τόσο, όσο χρειάζεται για να δώσουν το δικό τους χρώμα και σχήμα στις συνθέσεις, καταφέρνοντας έτσι να παρουσιάσουν μια διαφορετική Prog / Post φόρμουλα. 

Δεν χρειάζεται να τους αναλύσω περισσότερο. Αφήνω την μουσική τους να μιλήσει από μόνη της.

Βαθμολογία: 8/10

KRUGER - For Death, Glory And The End Of The World

Πάρτε το Prog-Sludge Metal των Mastodon, το σκοτεινό Avant-Garde Metal των Neurosis, το απόκοσμο Techno-Thrash των Meshuggah και την χαοτική Death ατμόσφαιρα των Gojira και έχετε τους KRUGER. Μια μπαντάρα από την Ελβετία η οποία φιλτράρει τον ακραίο ήχο περνώντας τον μέσα από ποικίλες διαστάσεις του μουσικού μορφογενετικού πεδίου. Οι Kruger δεν είναι από αυτές τις μπάντες που διαλέγουν τον εύκολο δρόμο. Η μουσική που δημιουργούν δεν είναι για χαζολογήματα. Αντιθέτως, φτιάχτηκε για να κρατάει σε εγρήγορση και το τελευταίο εγκεφαλικό κύτταρο. Όποιος τολμήσει να διασχίσει τα δύσβατα μουσικά μονοπάτια τους, πρέπει να ειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι αν δεν είναι μυημένος, έχει ελάχιστες ελπίδες να βγει από εκεί μέσα αλώβητος. Το "τέλος του κόσμου" - έτσι όπως περιγράφεται από τους παλμούς των χορδών τους (μπασο-κιθαριστικών και φωνητικών) και τους καταιγιστικούς ρυθμούς των ντραμς - δεν υπήρξε ποτέ πιο χαοτικό και μυστηριακό. Η λέξη «λύτρωση» φαντάζει γελοία ως έννοια στο σύμπαν του "For Death, Glory And The End Of The World".

Στο νέο τους αυτό δημιούργημα (τέταρτο κατά σειρά) συνεργάζονται με δύο σημαντικά ονόματα του σύγχρονου, ακραίου ήχου. Τον Kurt Ballou (κιθαρίστα των Converge), ως παραγωγό (έχει εκτελέσει επίσης χρέη παραγωγού στους Doomriders, Genghis Tron, Cave In, Converge, Torche) και τον Joe Duplantier των Gojira, ως guest-vocalist στο κομμάτι "Muscle". Το αποτέλεσμα δικαιώνει πανηγυρικά αυτήν την προσπάθεια: Την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν στις μάζες, την νέα εκδοχή του "θανάτου", της "αιωνιότητας" και του "τέλους του κόσμου". Και το καταφέρνουν μια χαρά με αυτόν τον συγκλονιστικό δίσκο, που κερδίζει επάξια μια θέση στο πάνθεον των σημαντικότερων κυκλοφοριών της (δύσκολης) χρονιάς που διανύουμε.

Βαθμολογία: 8,5/10

CΑRONTTE - As Grey As They Said

Οι Carontte είναι μια πειραματική Post-Metal μπάντα από την Ισπανία (Βαρκελώνη) και θεωρείται μια από της καλύτερες Ευρωπαϊκές μπάντες του είδους. Το "As Grey As They Said" είναι το δεύτερο κατά σειρά πόνημά τους και ταυτόχρονα το καλύτερό τους. Είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που θα κάνουν μεγάλη αίσθηση μέσα στο 2010. Έχει όλα αυτά που θα ζήταγε κάποιος από μια Post-Metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της. Ο ήχος τους είναι γεμάτος και καλοδουλεμένος, με όλες τις αποχρώσεις του γκρι (που σωστά αναφέρεται  και στον τίτλο) να χρωματίζουν τις συνθέσεις.  Πρόκειται για ένα κολάζ από δυνατά riffs και γλυκόπικρες μελωδίες που δημιουργούν ποικίλα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. 
Παντρεύουν περίτεχνα το Post-Metal με το Post-Rock και δεν διστάζουν να πειραματιστούν τόσο ώστε να πετύχουν την ιδανική δραματική ατμόσφαιρα. Συνδυάζουν με άριστο τρόπο τον σκληρό metal ήχο με τον αιθέρια μελωδικό, τα metal-core φωνητικά με τα υποχθόνια riffs, καθώς και το γλυκό με το πικρό, το σκοτάδι με το λυκαυγές, τo ατμοσφαιρικό με το ακραίο. Φανταστείτε τους Isis και τους This Will Destroy You να ανακατεύονται μεταξύ τους σε ένα μίξερ μαζί με τους Pelican και τους Mogwai.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους του Post-Metal (και όχι μόνο), μιας και πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ του είδους για φέτος. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον.

Βαθμολογία: 8,5/10

Past Lives - Tapestry Of Webs

Μετά την διάλυση της hardcore μπάντας των Blood Brothers που είχαν σαν βάση τους το Seattle, τα μέλη της μπάντας ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους , ουσιαστικά χωρίστηκαν σε δύο διαφορετιές μπάντες , τους Past Lives και τους Jaguar Love. Οι Past Lives σχηματίστηκαν από τους Jordan Billie (φωνητικά) ,Mark Gadjabar (ντράμερ), Morgan Henderson (μπασίστα) και τον David Welch (κιθάρες) ο οποίος επίσης για ένα χρονικό διάστημα έπαιζε στους Blood Brothers. Αφού κυκλοφόρησαν τα EP , "Strange Symmetry" και "Τhe Journal Of Popular Noise" , εξέδωσαν το πρώτο τους full length άλμπουμ , με τον τίτλο "Tapestry Of Webs".

THESE MONSTERS - Call Me Dragon

Η πρώτη έκπληξη της χρονιάς μας έρχεται από από το Leeds της Αγγλίας και συγκεκριμένα από τον χώρο του underground. Ονομάζονται These Monsters και παίζουν ένα μοναδικό Progressive  το οποίο αμφιταλαντεύεται μεταξύ Post-Rock και Post-Metal. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Call Me Dragon" κυκλοφόρησε πριν μερικές μέρες κάνοντάς μου ιδιαίτερη εντύπωση, όπως επίσης και το εξώφυλλό του, το οποίο είναι ο τέλειος αντικατοπτρισμός της μουσικής αυτών των τεράτων. Αν και υπάρχουν φωνητικά έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ τον κύριο ρόλο κατέχει η μουσική. Άρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται περισσότερο για ένα instrumental project. Ένα project που είχα πραγματικά την ανάγκη να ακούσω. Η μουσική τους είναι prog, δυνατή, πολύπλοκη, ταξιδιάρικη και πειραματική όσο πρέπει. Όλοι οι μουσικοί είναι άρτια δεμένοι μεταξύ τους, με τον σαξοφωνίστα να κλέβει την παράσταση. Αυτό το σαξόφωνο είναι που τους κάνει τόσο ιδιαίτερους. Ένα σαξόφωνο που ευθύνεται κατά πολύ στην δημιουργία της ατμόσφαιρας που αναδύουν αυτά τα τέρατα.

MONO Live 27/2/10 @ Μύγα Club

VULTURUM - Vineta

Τελικά είναι "τρελοί" αυτοί οι Ιταλοί. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει πολύ μουσικά και συνεχίζουν να ανεβαίνουν ακάθεκτοι. Έχουμε λοιπόν ακόμα μια έκπληξη από Ιταλία και συγκεκριμένα από το Μιλάνο. Ονομάζονται Vulturum και ειδικεύονται στο Post Doom Sludge-core. Απαρτίζονται από τρία άτομα, εκ'των οποίων οι δύο είναι ντράμερ. Πίσω από τα φωνητικά και τα έγχορδα βρίσκεται ο Nicola Ferloni, ενώ πίσω από τα δύο ντραμς ο Alessio Leone και ο Luca "Yety" Battaglia. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Vineta" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που άφησαν υπογείως το στίγμα τους μέσα στο 2009. Αν το είχα πάρει χαμπάρι νωρίτερα θα το είχα συμπεριλάβει σίγουρα στην λίστα μου με τα Top 20 της χρονιάς που μόλις μας πέρασε.

EVERYTHING IS MADE IN CHINA-Automatic Movements

Η Ασία είναι όνειρο ζωής...Κίνα , Ιαπωνία , Κορέα , με κολλάνε απίστευτα . Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά το ξέρουν αυτό .  Δε θα κρύψω λοιπόν πως εξαιτίας αυτού του κολλήματος άκουσα αυτόν εδώ τον δίσκο . Αν και όσοι με γνωρίζουν προσωπικά , και πάλι , θα ήταν σίγουροι πως δε θα μου άρεσε . Το αιώνιο μίσος που τρέφω για τους Radiohead εμπόδιζε για χρόνια ανάλογες μελωδίες , μελαγχολικές κατά μια έννοια , αλλά με το στυλ των Radiohead .  Όλα όμως έχουν τον τρόπο τους . Και πολλά πράγματα πρέπει να γίνονται με τρόπο και ο τρόπος πολλές φορές επιρρεάζει το αποτέλεσμα . Νιώθω ευάλωτη τελευταία και το ύπουλο σχέδιο τους κρίθηκε απόλυτα επιτυχημένο . Με κερδίσανε , σχεδόν αμέσως . Μου βάλανε και στο κεφάλι περισσότερο την Ασία τώρα . Δε το θεωρώ δισκάρα και είναι δίσκος που δε θα ακούσω αμέτρητες φορές . Για τώρα όμως μου φαίνεται ιδανικός . Σήμερα γύρισα σπίτι μούσκεμα . Το επιδίωκα μήνες αυτό . Και αυτή η λεπτομέρεια φαίνεται να κολλάει τώρα . Αυτή η μουσική φαίνεται να κολλάει στην εικόνα . Σε αυτή τη σκηνή , λοιπόν , της ταινίας θα επέλεγα κάποιο από τα 10 κομμάτια του album . Σαν αυτές τις ταινίες που ξέρουν μόνο οι Κορεάτες να σκηνοθετούν . Εκεί που η λεπτομέρεια αποκτάει το μεγαλύτερο νόημα . Όπως τις στιγμές που με εκστασιάζουν και πατάω pause στην οθόνη για να θαυμάσω την τέλεια φωτογραφία ενός τέτοιου σκηνοθέτη . Για κάτι τέτοιες στιγμές δίνω και τη ζωή μου ακόμα . Αυτό το κάνω και στην πραγματική ζωή .

Adolf Plays The Jazz - Dirty Waters

Οι Adolf Plays The Jazz είναι ένα καλά κρυμμένο όνομα , της ελληνικής progressive , experimental , shoegaze , σκηνής . Σε τούτο δε το άλμπουμ τους με τίτλο "Dirty Waters" , γίνονται αισθητές οι επιρροές τους , από ambient , post - metal ηχοχρώματα . Προσωπικά , ανέκαθεν , μου θύμιζαν κάτι από Jesu . Η μπάντα αρνείται να προωθήσει τη μουσική της μέσω κάποιου label και δίνει όλα τα άλμπουμ της δωρεάν από την προσωπική τους ιστοσελίδα.

Περιμένοντας να κυκλοφορήσει αυτό το νέο τους άλμπουμ , δεν περίμενα κάτι λιγότερο εκτελεστικά , ποιοτικά . Πάντα πίστευα , ότι η μπάντα μπορεί να ανταγωνιστεί άνετα μπάντες παρόμοιου είδους , ύφους , ακόμη και αυτές του εξωτερικού . Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραγωγές της μπάντας αν και είναι "do it yourself" είναι εξαιρετικές!! Επίσης , το 2006 μία συλλογή παλαιότερων κομματιών τους με τίτλο "Another Slice?" μοιράστηκε δωρεάν στο live των Red Sparrows το ίδιο έτος. Ακόμη σήμα κατατεθέν των APTJ είναι η χρήση samples και διαλόγων από ταινίες.

Από το μίας ώρας και ενός τετάρτου Dirty Waters σίγουρα ξεχωρίζουν το ιδιόμορφο opening track και ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ και τα Blag Flags , Lush (κομματάρα!) , Ungdomshuset αν και όλο το άλμπουμ ρέει ευχάριστα. Αφιερώστε λίγο χρόνο από τη ζωή σας και δώστε την ευκαιρία στον εαυτό σας ,να ανακαλύψει τους Adolf Plays The Jazz ,δεν έχετε τίποτα να χάσετε , κάθε άλλο!

8.5/10

Περιμένω απαραιτήτως τα σχόλιά σας

Adolf Plays The Jazz WebSite : http://adolfplaysthejazz.tripod.com/

Dirty Waters Link : http://intaktnetlabel.bandcamp.com/

Adolf Plays The Jazz Myspace : http://www.myspace.com/adolfplaysthejazzz

PELICAN - What We All Come to Need

Τα "Australasia" και "City of Echoes" είναι ότι καλύτερο έχουν προσφέρει οι Pelican στον θαυμαστό χώρο της μουσικής. Συγκεκριμένα το "Australasia" δεν περίμενα να το ξεπεράσουν ποτέ. Και όμως βγήκα λάθος. Ο λόγος, το νέο τους δημιούργημα "What We All Come to Need" . Ποτέ δεν περίμενα ότι θα κόλλαγα τόσο πολύ με κάποιο δίσκο των Pelican. Δεν μπορώ να πω ότι έκοβα και φλέβα για πάρτη τους (μου αρέσουν αρκετά, αλλά μέχρι εκεί) τώρα όμως τους βλέπω να φέρουν ένα νέο προσωπείο, πιο φρέσκο από ποτέ, που προσωπικά το προτιμώ από αυτά που χρησιμοποιούσαν κατά καιρούς στο παρελθόν.
To rhythm-section είναι εξαίρετο και η παραγωγή κρυστάλλινη. Τα riffs είναι απίστευτα και η ευφυΐα στην σύνθεση / ενορχήστρωση είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη. 8 κομμάτια έτοιμα να ξεχυθούν από τα ηχεία και να πλημυρίσουν τον χώρο αλλάζοντάς τον σε κάτι που θυμίζει το artwork από το εξώφυλλό τους. Η postίλα που είχαν παλιότερα χάνει έδαφος, δίνοντας χώρο σε νέα riffs (stoner / metal / sludge) και μελωδίες που σου κάνουν το «κλικ» με την μία (όχι ότι δεν το είχαν και παλιότερα αυτό το προσόν αλλά εδώ το απογειώνουν). Τόλμησαν ακόμα περισσότερο να φρεσκάρουν τον ήχο τους καλώντας να συμμετάσχουν μαζί τους διάφοροι guest μουσικοί, όπως οι Greg Anderson, των Sunn O))) και Aaron Turner, των Isis.
Πολύ καλό άνοιγμα για το άλμπουμ με το "Glimmer" αν και δεν προετοιμάζει κατάλληλα τον ακροατή για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Τυπικό post, δουλεμένο με την γνωστή "Pelican" συνταγή. Μπορεί να μην εκπλήσσει αλλά είναι ότι πρέπει για εισαγωγή (μπαίνει γαμάτα). Και ο καταιγισμός τον riffs ξεκινάει, πρώτα με το "The Creeper". Κολληματικά stoner-rock riffs και αρχίζεις να καταλαβαίνεις την φρεσκάδα των νέων Pelican. Το έδαφος προετοιμάστηκε για το "Ephemeral" που με την ποικιλία των καθηλωτικών του riffs, την φευγάτη μπασογραμμή και τις εκπληκτικές του μελωδίες, σε κάνει να φωνάζεις: «Τι κομματάρα είναι αυτή!!!». Το σφυροκόπημα συνεχίζεται με τις τρελές μπασιές και κιθαριές του "Specks of Light", για να ηρεμίσει από την μέση και μετά, χαρίζοντας μας μια post μελαγχολία μέχρι τέλους. Είναι σχεδόν αδύνατον να αντισταθείς στο επερχόμενο σήκωμα της τρίχας. Ακολουθεί το ρυθμικό (και κάπως πιο πιασάρικο) "Strung Up from the Sky". Οι εναλλαγές των μελωδιών με τα ηλεκτρισμένα riffs δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της ποιότητάς του. Τα επόμενα 2 κομμάτια (το δυνατό "An Inch Above Sand" και το πιο post "What We All Come To Need") συνεχίζουν πιο κοντά στο κλασικό στιλ των Pelican και μας ταξιδεύουν για λίγο πίσω στις ρίζες τους (πράγμα που δεν με χαλάει καθόλου). Και παίρνουμε την τελευταία μας ανάσα με το "Final Breath". Αργόσυρτο και μελωδικό, κινείται σε πιο mid-tempo ρυθμούς και ακούγονται για πρώτη φορά φωνητικά (ναι καλά ακούσατε). Το πρώτο κομμάτι των Pelican με φωνητικά είναι ότι πρέπει για το κλείσιμο αυτού του άλμπουμ (αν και δεν έχει αυτό το «κάτι»). Εμένα πάντως κάτι μου θυμίζει αυτή η φωνή. Ρε τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει;

Βαθμολογία: 8,5/10

THE PSYKE PROJECT - Dead Storm

Κάποιες φορές μπλοκάρει ο εγκέφαλος και αγωνιάς να καταλάβεις αν είσαι πραγματικός ή αν είσαι ένα εμφύτευμα που προγραμμάτισε ο Topher Brink. Ακούγοντας αυτό το μουσικό «εμφύτευμα» μάλλον θα καταλήξεις "in the attic" (όσο και αν θα ήθελες να ήσουν η Echo ή ο Victor). Για όλο αυτόν τον πανικό υπεύθυνοι είναι οι Psyke Project. Κατάφεραν για ακόμα μια φορά να ασελγήσουν στον εγκεφαλικό μας φλοιό και η φάση είναι ότι δεν έχουν τύψεις για αυτό. Πατήστε το play (ή καλύτερα το enter) και αφεθείτε στο παρανοϊκό τους metal-core / hardcore / avant-garde "imprint" (underground όσο πιο βαθιά γίνεται).
Μετά από αυτό το άκουσμα δεν θα με χάλαγε μια «θεραπεία» για να θυμηθώ ποιος είμαι. Ξαπλώνω στην καρέκλα. Ανοίγω τα μάτια και ακούω την φωνή του Topher να μου λέει:

Topher: Hello.How are you feeling?
Me: Did I fall asleep?
Topher: For a little while.
Me: Shall I go now?
Topher: If you like.

Ξεκινάω για την πιο συναρπαστική μου στιγμή ως "active": Να βαθμολογήσω αυτό το άλμπουμ.

Βαθμολογία : 8,5/10

RUSSIAN CIRCLES - Geneva

Δεν προλάβαμε καλά-καλά να «βαρεθούμε» το "Station" και οι Russian Circles επέστρεψαν δυναμικά με το ολοκαίνουργιο "Geneva". Σταθεροί στον ιδιαίτερό τους ήχο που τους έχει καθιερώσει μέχρι σήμερα, συνεχίζουν την καλή δουλειά (αν και δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το "Station"). Οι μελωδίες είναι πιο έντονες και πιο post από κάθε άλλη φορά και αυτό ίσως να αποσκοπεί στο πιο «εμπορικό» του θέματος. Αν και είναι μια πολύ καλή κυκλοφορία και όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι άψογα εκτελεστικά και συνθετικά, λείπει η συναισθηματική ένταση («ένταση» και όχι «φόρτιση»… η φόρτιση είναι παρούσα όπως πάντα) που σου δημιουργούσαν τα "Enter" και "Station". Είναι κάπως περισσότερο υποτονικό από όσο θα έπρεπε αλλά έχει και δυνατές στιγμές που θα μπορούσαν να συγκριθούν και με παλαιότερές τους δουλειές.
Περισσότερο post από ότι progressive, το "Geneva" είναι μια αξιοπρεπέστατη συνέχεια (αν και περίμενα να σηκώσουν ακόμα ψηλότερα τον πήχη).

Βαθμολογία: 7,5/10

OMEGA MASSIF - Geisterstadt

Geisterstadt σημαίνει στα γερμανικά «πόλη φάντασμα». Omega Massif σημαίνει: μια από τις καλύτερες post / sludge metal μπάντες της Ευρώπης. Οι Omega Massif είναι ένα instrumental κουαρτέτο από την Γερμανία που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από μπάντες τύπου Pelican. Το ντεμπούτο τους αυτό το αποδεικνύει περίτρανα. Ο ήχος τους βαρύς, sludgάτος, postάτος με doom, drone και metal-core στοιχεία, αλλά και gloomy, βαθιές μελωδίες που δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Από την αρχή κιόλας, με την εισαγωγή του "In Der Mine", ανυπομονείς για το ξέσπασμα που έρχεται να σου θυμίσει κάτι μεταξύ Pelican και Isis. Καταπληκτικό κομμάτι με έναν drone επίλογο που σου φέρνει στο μυαλό τους Earth. Το μικρότερο κομμάτι του δίσκου (2:27), "Geisterstadt", ακολουθεί σε πιο drone ρυθμούς με μια sludge παραμόρφωση (σαν να πειραματίζονται οι Baroness με τους Earth), για να πάρει την σκυτάλη το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου (10:11), "Nebelwand". Συνεχίζει και αυτό σε mid-tempo drone τύπου Earth μέχρι το πρώτο μισό, με ξαφνικά ξεσπάσματα μελωδικής gloom κιθάρας (σχεδόν σπαρακτικής), για να έρθει το κάπως πιο doom up-tempo δεύτερο μισό (με Pelican / Isis μοτίβα) και να κλείσει τέλος με ένα συνταρακτικό φινάλε. Στο "Unter Null" συνεχίζουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Sludge / Post του κερατά, σαν να προσπαθούν οι Kylesa να μιμηθούν τους Isis. Το "Arcanum" συνεχίζει ακάθεκτο ξεκινώντας doomάτο για να καταλήξει σε παρόμοιο στιλ με το "Unter Null". Τελευταίο κομμάτι το "Exodus", κλείνει με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη δισκάρα. Ξεκινώντας ασφυκτικά μελωδικά για να συνεχίσει με ένα metal-core παραλήρημα που θα ζήλευαν ακόμα και οι Isis.
Οι αναφορές που κάνω στις παραπάνω μπάντες γίνεται μόνο και μόνο για να περιγράψω τον ήχο και το στιλ των Omega Massif. Φυσικά και είναι εμφανέστατες οι επιρροές τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι προσπαθούν να αντιγράψουν, ή κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, έχουν μια μοναδικότητα στον ήχο τους, με σκοτεινές αλλά και αιθέριες μελωδίες, βουτηγμένες μέσα σε ένα sludge / post-metal χαρμάνι, που μένει η «γεύση» του στον ουρανίσκο για πολλές ώρες.
Οι Omega Massif (όπως ανέφερα και παραπάνω) δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλους ομοϊδεάτες τους και είναι κρίμα που δεν έχουν γίνει ακόμα ευρέως γνωστοί. Ακριβώς και για αυτό το λόγο τους παρουσιάζω εδώ, αν και ετεροχρονισμένα (το "Geisterstadt" κυκλοφόρησε το 2007). Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψετε αυτήν την μπάντα μέσα από αυτό το εκπληκτικό ντεμπούτο τους (κάλιο αργά, παρά ποτέ).
Οι Omega Massif συμμετείχαν στο περσινό Roadburn Festival, στην Ολλανδία, μαζί με ονόματα όπως Neurosis, Mono, Earth, Baroness, Cathedral, Ufomammut, OM, Church of Misery κ.α.

Βαθμολογία: 9/10

CALLISTO - Providence

Όσοι είχαν αγαπήσει το "Noir" και περίμεναν πάλι κάτι ανάλογο, θα τους ξενίσει το πρώτο άκουσμα του "Providence". Για αυτό ευθύνεται κατά κύριο λόγο ο νέος τραγουδιστής της μπάντας, Jani Ala-Hukkala (ο παλιός παραμένει αποκλειστικά στα κιθαριστικά του καθήκοντα). Τα φωνητικά του Jani είναι καθαρά, μελωδικά, λυρικά και λιγότερο brutal (αν και έχουν αρκετές brutal αναλαμπές). Ο ήχος κινείται σε ακόμα πιο μελαγχολικές μελωδίες και είναι ότι πιο χαλαρό και μελωδικό έχουν τολμήσει. Το αποτέλεσμα δεν θυμίζει και πολύ το αριστουργηματικό τους "Noir" (2006).
Η Ελληνίδα νύμφη Καλλιστώ (CALLISTO) μπορεί μεν να περιπλανιέται στα ίδια σκοτεινά δάση που περιπλανιέται και η Αιγύπτια «συνάδελφός» της (αν και Θεά) Ίσιδα (ISIS), διαλέγει όμως πιο ανάλαφρες διαδρομές.
Το υποτονικό και μελαγχολικό post-metal του "Providence" ίσως να κουράσει κάποιους (αν και έχει αρκετά βαριά ξεσπάσματα). Το σίγουρο πάντως είναι ότι το άλμπουμ είναι καλό. Μπορεί να είναι πιο soft από το κάπως πιο brutal παρελθόν τους, μπορεί τα φωνητικά να γεμίζουν ολόκληρα σχεδόν τα κομμάτια, από ότι στο πιο «instrumental» "Noir" (στο οποίο τα φωνητικά είχαν τον δεύτερο ρόλο ενώ τον πρώτο είχε η μουσική ενορχήστρωση), έχει όμως έναν νέο αέρα και αυτό οφείλεται καθαρά στον Jani.
Προσωπικά είμαι λάτρης του "Noir" και η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να χωνέψω με ευκολία αυτό το νέο τους στιλ. Επειδή όμως δεν μπορούν να συγκριθούν τα δυο αυτά άλμπουμ μεταξύ τους, θα πρέπει να αξιολογήσω το "Providence" σαν ένα τελείως διαφορετικό και ξεχωριστό άλμπουμ. Αν πέσω στην παγίδα να το συγκρίνω με το "Noir" θα πρέπει η βαθμολογία μου να είναι κάπως χαμηλή και ίσως να το αδικήσω. Για αυτό λοιπόν θα το κρίνω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ δίνοντάς του ένα 8-αράκι.

Οι Φιλανδοί θα μας επισκεφτούν στις 22 Νοεμβρίου στην Αθήνα για μια μοναδική βραδιά στο Rodeo Club για να μας ταξιδέψουν στον μελαγχολικά σκοτεινό τους κόσμο. Αξίζει το ταξίδι!

Βαθμολογία: 8/10

YOB - The Great Cessation

4 χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέα από YOB. Άργησαν λίγο αλλά τα κατάφεραν. Έχοντας κουνήσει το μαντίλι του αποχαιρετισμού στην Metal Blade, επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και νέα δισκογραφική (Profound Lore). Καθαρό Doom Metal και έχοντας αντικαταστήσει το Stoner υπόβαθρο του παρελθόντος με Sludge, επέστρεψαν για να στοιχειώσουν τα βράδια μας.
Μηδενιστική διάθεση από έναν ογκόλιθο σκοτεινού Avant-Garde Doom . Αυτό είναι το "The Great Cessation". Ένα άλμπουμ για μυημένους (οι μη μυημένοι ίσως να κουραστούν). Ένα μονολιθικό soundtrack για κολασμένους λουόμενους.
5 κομμάτια όλα κι όλα (μεγάλης διάρκειας) τα οποία καταφέρνουν να ποδοπατήσουν με τον όγκο τους και την ιδιαιτερότητά τους, νόρμες και στερεότυπα. Πατάς το play και από τις πρώτες κιόλας νότες του "Burning the Altar" αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι σε περιμένει (στο περίπου τουλάχιστον). Απόλυτο Doom / Sludge αριστούργημα, τόσο σκοτεινό που κάποιες φορές το βλέπεις να κλίνει το μάτι στους Celtic Frost του "Monotheist". Η συνέχεια ακόμη πιο συναρπαστική. Το "The Lie that is Sin" (ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου) έρχεται να Sludgάρει το μυαλό μας και να παίξει με αυτό με τις εναλλαγές του και τους πειραματισμούς του, φλερτάροντας λιγάκι (όσο πατάει η γάτα) με Neurosis. Το σκοτάδι, σκοτάδι πάντως. 3ο κομμάτι, το χαοτικό και μινιμαλιστικό Drone / Doom "Silence of Heaven", το οποίο φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sunn O))). Το "Breathing from the Shallows" είναι το επόμενο αριστούργημα του άλμπουμ, κάτι μεταξύ "Burning the Altar" και "The Lie that is Sin". Το τέλος έρχεται με το ατμοσφαιρικό "The Great Cessation". 20 λεπτά κομμάτι με το πρώτο του μισό να κινείται σε Post μελωδίες (θυμίζοντας κάτι από Callisto) και το δεύτερο μισό να κλίνει στους γνωστούς τους Doom αναγραμματισμούς.
Τελείωσε, και το μόνο πράγμα που σου έρχεται να κάνεις είναι να το ξαναβάλεις από την αρχή. Για αυτό καλό θα ήταν να έχετε πατήσει την επιλογή "repeat" από πριν.
Τhis is your Doomsday!

Βαθμολογια: 8,5/10

POISON THE WELL - The Tropic Rot

Κλείστε τα μάτια και πάρτε μια βαθιά ανάσα. Γεμίστε τους πνεύμονές σας με την τροπική σαπίλα των POISON THE WELL. Βρίσκεται παντού και μυρίζει υπέροχα άσχημα. Ολοκαίνουργιος δίσκος λοιπόν και μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς και το λέω αυτό γιατί έκπληξη και μόνο έκπληξη ήταν το πρώτο πράγμα που ένιωσα ακούγοντάς τον. Μετά από τα εκπληκτικά "You Come Before You" και "Versions", επέστρεψαν με κάτι διαφορετικό. Η γνωστή επιθετικότητα δηλώνει για ακόμα μια φορά παρών αλλά οι πειραματισμοί τους ακούγονται πρωτόγνωροι σε σχέση με αυτούς που έχουν τολμήσει στο παρελθόν. Οι εναλλαγές των φωνητικών του Jeffrey Moreira σου κόβουν την ανάσα και οι brutal χροιές του προκαλούν παραλήρημα. Η επιθετικότητα και οι ατμοσφαιρικές μελωδίες (που θυμίζουν ακόμα και Cave In) σφιχταγκαλιάζονται εκκρίνοντας μεθυστικά, σάπια αρώματα. Προσωπικά πιστεύω πως κυκλοφόρησαν τον καλύτερό τους δίσκο και έναν από τους κορυφαίους της χρονιάς. Έχει όλα αυτά τα στοιχεία που χρειάζονται για να γίνει κλασικός.

Γράφοντας αυτό το κείμενο αρχικά είχα αρχίσει να αναλύω και να παρουσιάζω ένα-ένα χωριστά τα κομμάτια του άλμπουμ. Στην πορεία όμως άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να μην το κάνω λόγω του ότι και αν έγραφα κατέληγα στο τέλος στην λέξη «κομματάρα». Άρα κρατώ μόνο αυτό (γλιτώνοντάς σας και από άσκοπο διάβασμα). Είναι και τα 11 κομματάρες. Ακατέργαστα διαμάντια που όλα μαζί συνθέτουν το "The Tropic Rot". Ένα Experimental / Post-Hardcore / Avant Garde-Metalcore αριστούργημα που παρόμοιό του έχω να ακούσω από την κυκλοφορία του "Ire Works" των Dillinger Escape Plan.
"…remember to breath"

Βαθμολογία: 9/10

Tides From Nebula – Aura

Οι Tides From Nebula είναι μία μπάντα από το Warsaw της Πολωνίας . Ο ήχος της κινείται στο ύφος του instrumental post – rock ,post – metal συνδιάζοντας παράλληλα ambient ηχοχρώματα . Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη μπάντα είναι μία από αυτές της σκηνής της Πολωνίας που μπορούν να κάνουν περήφανους τους φανς της χώρας , όπως τους κάνουν άλλες πολωνικές μπάντες, όπως οι Riverside και οι Lunatic Soul.

To άλμπουμ Αura είναι το πρώτο των Tides From Nebula και ανοίγει υποδειγματικά με το κομμάτι “Shall We” ξεκινώντας μελωδικά , ίσως θυμίσει αρχικά λίγο Mogwai, αλλά οι ομοιότητες θα μείνουν μέχρι εκεί, καθώς στη συνέχεια θα «πλακώσουν» οι βαριές κιθάρες σήμα κατατεθέν του post – metal . Έτσι δύνατα ξεκινά και το Sleepmonger με διαπλεκόμενα riffs και είναι ένα από τα πιο σκληρά κομμάτια του δίσκου . Ακολουθεί το Higgs Boson όπου εδώ φαίνονται και περισσότερο τα ambient στοιχεία της μπάντας . Ένα από τα highlights του δίσκου το “Tragedy of Joseph Merrick” φαίνεται να είναι το σήμα κατατεθέν της μπάντας , ένα απόλυτα ζαλιστικό κομμάτι όπου ambient ,post-rock,post-metal εναλλάσσονται διακριτικά . Ακολουθεί το αδιάφορο “Purr” για να περάσουμε στην ηλεκτρική καταιγίδα του “It Takes More Than One Telescope To See The Light” και το άλμπουμ κυλά στο τέλος του με ακόμη δύο πολύ καλά κομμάτια .

Γενικώς το άλμπουμ στο σύνολό του ρέει άψογα και είναι ένα πολύ καλό ντεμπούτο για τους Tides From Nebula. Όσοι είστε φανς της συγκεκριμένης σκηνής , προσεγγίστε το!!

Score : 8.2 /10