NORMA JEAN - Meridional

Όνομα: NORMA JEAN

Άλμπουμ: "Meridional" (2010)

Χώρα: USA (Douglasville, Georgia)

Είδος: Metalcore / Mathcore

Video: "Deathbed Atheist"

Βαθμολογία: 8/10

PRO-PAIN – Absolute Power

Αν και δεν χρειάζονται συστάσεις για μια μπάντα σαν τους Pro-Pain, δεν γινόταν να μην πω λίγα λόγια για το νέο τους άλμπουμ (το 13ο παρακαλώ) - ειδικά μετά από αυτή την super εμφάνισή τους στο Αn club, την περασμένη Παρασκευή. Βασικά και δύο λέξεις μόνο (με μια παύλα στην μέση) να πω, φτάνουν: Pro-Pain... λοιπόν και νέο άλμπουμ. Ένα άλμπουμ σήμα κατατεθέν τους. Αυτή η μπάντα είναι εγγύηση, πως να το κάνουμε τώρα! Μπορεί να μην έχουν ανακαλύψει τον «τροχό», μπορεί να μην πειραματίζονται και να μην προσπαθούν να το παίξουν κάποιοι, όμως αυτό που κάνουν τόσα χρόνια το κάνουν καλά και έχει ψυχή - και το αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά μέσα από το "Absolute Power". Μα φυσικά και παίζουν πάλι «παπάδες». Αυτή είναι η δουλειά τους. Absolute Power, όνομα και πράμα (αλλά και με μελωδικές στιγμές και ας μην το συνηθίζουν γενικότερα). Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Δυναμώστε το volume και ρίξτε το στο head-banging με το μοναδικό Hardcore/Thrash του Gary Meskil και της παρέας του.

Βαθμολογία: 7,5/10

KRUGER - For Death, Glory And The End Of The World

Πάρτε το Prog-Sludge Metal των Mastodon, το σκοτεινό Avant-Garde Metal των Neurosis, το απόκοσμο Techno-Thrash των Meshuggah και την χαοτική Death ατμόσφαιρα των Gojira και έχετε τους KRUGER. Μια μπαντάρα από την Ελβετία η οποία φιλτράρει τον ακραίο ήχο περνώντας τον μέσα από ποικίλες διαστάσεις του μουσικού μορφογενετικού πεδίου. Οι Kruger δεν είναι από αυτές τις μπάντες που διαλέγουν τον εύκολο δρόμο. Η μουσική που δημιουργούν δεν είναι για χαζολογήματα. Αντιθέτως, φτιάχτηκε για να κρατάει σε εγρήγορση και το τελευταίο εγκεφαλικό κύτταρο. Όποιος τολμήσει να διασχίσει τα δύσβατα μουσικά μονοπάτια τους, πρέπει να ειδοποιηθεί εκ των προτέρων ότι αν δεν είναι μυημένος, έχει ελάχιστες ελπίδες να βγει από εκεί μέσα αλώβητος. Το "τέλος του κόσμου" - έτσι όπως περιγράφεται από τους παλμούς των χορδών τους (μπασο-κιθαριστικών και φωνητικών) και τους καταιγιστικούς ρυθμούς των ντραμς - δεν υπήρξε ποτέ πιο χαοτικό και μυστηριακό. Η λέξη «λύτρωση» φαντάζει γελοία ως έννοια στο σύμπαν του "For Death, Glory And The End Of The World".

Στο νέο τους αυτό δημιούργημα (τέταρτο κατά σειρά) συνεργάζονται με δύο σημαντικά ονόματα του σύγχρονου, ακραίου ήχου. Τον Kurt Ballou (κιθαρίστα των Converge), ως παραγωγό (έχει εκτελέσει επίσης χρέη παραγωγού στους Doomriders, Genghis Tron, Cave In, Converge, Torche) και τον Joe Duplantier των Gojira, ως guest-vocalist στο κομμάτι "Muscle". Το αποτέλεσμα δικαιώνει πανηγυρικά αυτήν την προσπάθεια: Την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν στις μάζες, την νέα εκδοχή του "θανάτου", της "αιωνιότητας" και του "τέλους του κόσμου". Και το καταφέρνουν μια χαρά με αυτόν τον συγκλονιστικό δίσκο, που κερδίζει επάξια μια θέση στο πάνθεον των σημαντικότερων κυκλοφοριών της (δύσκολης) χρονιάς που διανύουμε.

Βαθμολογία: 8,5/10

Cancer Bats - Bears, Mayors, Scraps & Bones

Κάτι γίνεται εκεί στον Καναδά . Δεν εξηγείται αλλιώς η παραγωγή τόσο καλής μουσικής από την συγκεκριμένη χώρα και εννοώ ως προς όλα τα είδη . Έτσι και στο χώρο του hardcore , ο Καναδάς έχει βγάλει μπάντες όπως οι Fucked Up ,Propagandhi, AlexisOnFire και έρχονται να προστεθούν στους παραπάνω και οι συμπατριώτες τους Cancer Bats που έχουν σαν βάση τους το Τορόντο.

Το κουαρτέτο των Cancer Bats κυκλοφορεί ένα ακόμη άλμπουμ, το τρίτο κατά σειρά, με τίτλο "Bears, Mayors, Scraps & Bones" και παίζει ανελέητο,ταχύτατο hardcore ,με μέταλ γωνίες, χωρίς να ρίξει την ένταση ούτε για μια στιγμή στο 44λεπτο άλμπουμ τους. Τα riffs του κιθαρίστα τους Scott Middleton χτυπάνε στο ψαχνό και ο χαρισματικός τραγουδιστής τους Liam Cornier, αποδίδει τα μέγιστα τόσο στα brutal μέρη, όσο και στα ελάχιστα καθαρά.Η δύναμη της μπάντας και το σφιχτοδεμένο δέσιμό της είναι αξιοσημείωτα και εμφανή καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ.

Το κερασάκι στην τούρτα , η διασκευή έκπληξη , στο "Sabotage" των Beastie Boys , όπου είναι και το κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ.

Score: 9/10

THE DILLINGER ESCAPE PLAN - Option Paralysis

3 χρόνια μετά το αριστουργηματικό "Ire Works" οι άρχοντες του Math-core επέστρεψαν για να μας υπενθυμίσουν ποιος είναι ο αρχηγός. Η νέα τους δουλεία ονομάζεται "Option Paralysis" και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το "Ire Works", το πιο αμφιλεγόμενο άλμπουμ τους. Ήταν πολλοί αυτοί που το αποθέωσαν (και εγώ μέσα σε αυτούς), αλλά και αυτοί που το έκραξαν. Κατά την γνώμη μου το "Ire Works" τους πήγε ένα βήμα πιο μπροστά και τους εξέλιξε, σε αντίθεση με αυτούς που πιστεύουν ότι ξεπουλήθηκαν - και αυτό γιατί χρησιμοποίησαν νέα στοιχεία στην μουσική τους (πιο "mainstream" κατά τη γνώμη τους). Εγώ πιστεύω ότι απλά πειραματίστηκαν λίγο παραπάνω, όντως μαλακώνοντας κάπως τον ήχο τους. Και τι με αυτό; Από τη στιγμή που κυκλοφορούν μια τέτοια δισκάρα είναι λάθος να κάνεις συγκρίσεις με το πιο brutal / grind "Calculating Infinity" και το πιο παρανοϊκό "Miss Machine". Δεν λέω, δισκάρες και τα 2, αλλά το "Ire Works" είχε αυτό το κάτι διαφορετικό, ασχέτως αν ταυτόχρονα τους έδωσε και την αναγνώριση που τους άξιζε. Καλά τους έκανε στην τελική. Οι Dillinger Escape Plan είναι μια ιδιαίτερη μπάντα που δεν είναι για όλους. Ή θα τους αγαπήσεις, ή θα τους μισήσεις. Αυτό που έκανε το "Ire Works" ήταν να κερδίσει τον σεβασμό εκείνων που τους μισούσαν. Και έρχεται τώρα το "Option Paralysis" για να ενώσει αυτά τα 2 αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Αυτούς δηλαδή που λάτρεψαν το "Ire Works" και αυτούς που το έθαψαν. Το "Option Paralysis" είναι η χρυσή τομή. Έχει απ'όλα και είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει 100% όλους τους φίλους τους. Ίσως και να πρόκειται για τον καλύτερό τους δίσκο μέχρι σήμερα.

EVERY TIME I DIE - New Junk Aesthetic

"New Junk Aesthetic" είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ των Every Time I Die από το Buffalo της Νέας Υόρκης (το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2009 από την Epitaph). Η πετυχημένη Southern - Metalcore συνταγή τους συνεχίζεται για ακόμα μια φορά, κρατώντας την μνήμη των "Gutter Phenomenon"(2005) και "The Big Dirty"(2007) ζωντανή. Πρόκειται για μια φρέσκια επίθεση από ζόρικο metalcore, με southern καταβολές, που μόνο οι Every Time I Die αποδίδουν με τέτοιον τρόπο. Κομμάτια σαν τα "Wanderlust", "The Sweet Life", "Roman Holiday", "For The Record", "Turtles All The Way Down" και "Goddamn Kids These Days", είναι μερικά χαρακτηριστικά δείγματα της ιδιαιτερότητάς τους. Δεν λείπουν επίσης και κάποιες συνεργασίες, με χαρακτηριστικότερες αυτές με τους Greg Puciato των The Dillinger Escape Plan στο "The Marvelous Slut" και Matt Caughthran των The Bronx στο "The Sweet Life".

Converge - Axe To Fall

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες με καρχαρίες. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που ο πατέρας μου γύρισε σπίτι απ’ τη δουλειά με νοικιασμένο το Jaws σε βιντεοκασέτα. «Dum dum dum dum” theme απο John Williams + animatronic καρχαρίας + Roy Scheider = ατέλειωτη ευχαρίστηση.

Καταλαβαίνετε λοιπον πόσο ειχα χαρεί οταν είχε βγει στις αιθουσες το 1999 το Deep Blue Sea. Είχε ολα τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να διαθέτει ενα μοντέρνο μπλοκμπάστερ (εφφέ, αίμα, κώλους, μεταλλαγμένους καρχαρίες, Samuel L. Jackson και soundtrack Trevor Rabin, άμπαλο Ευρωπαίο Michael Bay wannabe σκηνοθέτη).

Ειχα πάει να το δω με τον πατέρα μου και το ειχα απολαύσει πραγματικά.

Σίγουρα δεν ηταν Jaws (ούτε καν Jaws II) αλλα για τα λεφτά της η ταινία τα έσπαγε.

Βαθμολογία ποπκόρν που θα λεγε κι ο Δανίκας.

THE PSYKE PROJECT - Dead Storm

Κάποιες φορές μπλοκάρει ο εγκέφαλος και αγωνιάς να καταλάβεις αν είσαι πραγματικός ή αν είσαι ένα εμφύτευμα που προγραμμάτισε ο Topher Brink. Ακούγοντας αυτό το μουσικό «εμφύτευμα» μάλλον θα καταλήξεις "in the attic" (όσο και αν θα ήθελες να ήσουν η Echo ή ο Victor). Για όλο αυτόν τον πανικό υπεύθυνοι είναι οι Psyke Project. Κατάφεραν για ακόμα μια φορά να ασελγήσουν στον εγκεφαλικό μας φλοιό και η φάση είναι ότι δεν έχουν τύψεις για αυτό. Πατήστε το play (ή καλύτερα το enter) και αφεθείτε στο παρανοϊκό τους metal-core / hardcore / avant-garde "imprint" (underground όσο πιο βαθιά γίνεται).
Μετά από αυτό το άκουσμα δεν θα με χάλαγε μια «θεραπεία» για να θυμηθώ ποιος είμαι. Ξαπλώνω στην καρέκλα. Ανοίγω τα μάτια και ακούω την φωνή του Topher να μου λέει:

Topher: Hello.How are you feeling?
Me: Did I fall asleep?
Topher: For a little while.
Me: Shall I go now?
Topher: If you like.

Ξεκινάω για την πιο συναρπαστική μου στιγμή ως "active": Να βαθμολογήσω αυτό το άλμπουμ.

Βαθμολογία : 8,5/10

POISON THE WELL - The Tropic Rot

Κλείστε τα μάτια και πάρτε μια βαθιά ανάσα. Γεμίστε τους πνεύμονές σας με την τροπική σαπίλα των POISON THE WELL. Βρίσκεται παντού και μυρίζει υπέροχα άσχημα. Ολοκαίνουργιος δίσκος λοιπόν και μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς και το λέω αυτό γιατί έκπληξη και μόνο έκπληξη ήταν το πρώτο πράγμα που ένιωσα ακούγοντάς τον. Μετά από τα εκπληκτικά "You Come Before You" και "Versions", επέστρεψαν με κάτι διαφορετικό. Η γνωστή επιθετικότητα δηλώνει για ακόμα μια φορά παρών αλλά οι πειραματισμοί τους ακούγονται πρωτόγνωροι σε σχέση με αυτούς που έχουν τολμήσει στο παρελθόν. Οι εναλλαγές των φωνητικών του Jeffrey Moreira σου κόβουν την ανάσα και οι brutal χροιές του προκαλούν παραλήρημα. Η επιθετικότητα και οι ατμοσφαιρικές μελωδίες (που θυμίζουν ακόμα και Cave In) σφιχταγκαλιάζονται εκκρίνοντας μεθυστικά, σάπια αρώματα. Προσωπικά πιστεύω πως κυκλοφόρησαν τον καλύτερό τους δίσκο και έναν από τους κορυφαίους της χρονιάς. Έχει όλα αυτά τα στοιχεία που χρειάζονται για να γίνει κλασικός.

Γράφοντας αυτό το κείμενο αρχικά είχα αρχίσει να αναλύω και να παρουσιάζω ένα-ένα χωριστά τα κομμάτια του άλμπουμ. Στην πορεία όμως άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να μην το κάνω λόγω του ότι και αν έγραφα κατέληγα στο τέλος στην λέξη «κομματάρα». Άρα κρατώ μόνο αυτό (γλιτώνοντάς σας και από άσκοπο διάβασμα). Είναι και τα 11 κομματάρες. Ακατέργαστα διαμάντια που όλα μαζί συνθέτουν το "The Tropic Rot". Ένα Experimental / Post-Hardcore / Avant Garde-Metalcore αριστούργημα που παρόμοιό του έχω να ακούσω από την κυκλοφορία του "Ire Works" των Dillinger Escape Plan.
"…remember to breath"

Βαθμολογία: 9/10