Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για το χθεσινό live των Kreator αλλά επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια και μόνο η ουσία μετράει, θα πω τα πάντα όλα μόνο με μια λέξη:
Πρώτη φορά προσθέτω label σε μια κριτική μου για αυτούς που γνωρίζουν τί σημαίνει Ninja Tune,για να προ'ι'δεάσω το είδος . Στο ξεκίνημα της μουσικής τους πορείας οι Quemists ήταν μια rock μπάντα, μη πω μπαντούλα . Συνολικά τρία άτομα : μπάσο , drums και κιθάρα. Το 1997 εκδηλώσανε το ενδιαφέρον τους για την Drum n' Bass και αποφασίσανε να παντρέψουνε τις δύο αγάπες τους . Έτσι γεννήθηκε η μπασταρδεμένη μουσική τους D n' B μαζί με rock. Διακρίνει κάποιος εύκολα , ακούγοντας τον ήχο τους , πως τρέφουν συναισθήματα και για τα δύο είδη ακριβώς στο ίδιο επίπεδο πάθους . Δεύτερη επίσημη κυκλοφορία για τουs Qemists , το Join the Q πριν από μερικές μέρες , πρώτη ήταν ένα remix των Coldcult το 2005 (Everything is under control) , η οποία έχει από το πιο δυνατά intro που έχω να ακούσω εδώ και αρκετό καιρό . Εναρκτήριο κομμάτι είναι το 'Stompbox' , πολύ δυνατό μπάσο και drums , με ενναλαγές εκρηκτικές κιθαριστικά και εννοείται πως το d n b beat ρέει σε αφθονία . Δεύτερο κομμάτι που με αφήνει απλά ά φ ω ν η είναι το 'Lost Weekend' . Ο λόγος του ενθουσιασμού μου είναι η απίστευτα εύστοχη συνεργασία τους με τον Μike Patton ,για τον οποίο δεν χρειάζεται να κάνω λόγο , ούτε καν να εξηγήσω πως ότι βγαίνει από το στόμα του γίνεται χρυσάφι . Ο απόλυτος frontman Μike Patton , το απόλυτο αρσενικό της μουσικής (εντάξει είμαι και κοπέλα δεν μπορώ να συγκρατηθώ!!!) χαρίζει πολλούς πόντους σε αυτόν το δίσκο . Ένα κομμάτι που κάθε dj θα χαιρόταν να ανακαλύψει γιατί είναι τόσο beatάτο και ταυτόχρονα τόσο σκληρό σαν να συγκρούονται δύο μουσικοί πλανήτες και να τερματίζει η μάχη ισσοπαλία . Το καλύτερο track του δίσκου με μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα , τρελλά riffs με d n b beats , ένα κομμάτι 10/10. Άλλη μια συνεργασία έκπληξη είναι αυτή του Wiley ,για όσους δεν τον γνωρίζουν είναι το πρόσωπο που συνεργάστηκε με τον Dizzy Rascal στο ξεκίνημά του και έγινε τόσο επιτυχημένος στο είδος του , μουσικός παραγωγός και ΜC . Το κομμάτι φέρει τον τίτλο 'Dem Na Like Me' , έχει Βrit Hop ήχο o οποίος είναι δεμένος τέλεια με κιθαριστικές παραμόρφώσεις . Συμμετοχή στoν δίσκο έχει και η Jenna G αλλά το όνομά της δεν αποτελεί έκπληξη αφού ουσιαστικά βρίσκεται να πατάει πάνω στο είδος της , την d n b , και να εκτοξεύει τον συγκεκριμένο ρυθμό στα ύψη . Αυτόματα το 'On The Run' γίνεται το πρώτο singlάκι εφόσον η Jenna G χαρίζει τη φωνή της και γίνεται από τα καλύτερα tracks του δίσκου . Μέτρια κομματια είναι τα S.W.A.N.G και S.W.A.N.G (Intro) που σε κρατάνε για ακόμα λίγο στη σκέψη πως ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός . Δυστυχώς από αυτό το σημείο και για τα επόμενα κομμάτια που ακολουθούν , πέντε στο σύνολο , πέφτουμε από το αδιάφορο στο κουραστικό........Πατάω το stop και ξαναακούω το 'Lost Weekend'......
Το νέο άλμπουμ των ISIS θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαΐου από την Ipecac (την εταιρία του Mike Patton) και θα ονομάζεται “Wavering Radiant”.
Οι UFOMAMMUT είναι μια Sludge Stoner / Space Rock μπάντα από την Ιταλία. Έχουν κυκλοφορήσει, από το 1999 μέχρι και σήμερα, 5 άλμπουμ και 1 Demo. Το 6ο τους πόνημα ονομάζεται “Idolum” και κυκλοφόρησε το 2008 ταράζοντας με την εκκεντρικότητά του τα νερά της δισκογραφίας.
To “The Empyrean” κινείται στο σύνηθες ύφος των προσωπικών δίσκων του Frusciante . Με μία διαφορά . Ότι εδώ το σύνολο των κομματιών του δίσκου είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει από αυτόν . Το άλμπουμ ανοίγει υποδειγματικά με το 9 λεπτο ορχηστικό , ψυχεδελικό “Before The Beginning” με τα χαρακτηριστικά μπλουζ σόλο του Frusciante και συνεχίζει με τη διασκευή στο κομμάτι “Song To The Siren” του Tim Buckley . Τα καλύτερα όμως έρχονται . Πρώτα το “Unreachable” όπου ο Frusciante βγάζει τα εσώψυχά του και είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ακολουθoύν τα “God” και το στιχουργικά εσωστρεφές 8λεπτο“Dark/Light”. Επίσης αξιόλογες στιγμές του album το “Central” κατά τη γνώμη μου το δεύτερο καλύτερο track του άλμπουμ και τα “Enough Of Me” και “More Of Me” τα οποία ουσιαστικά αποτελούν απάντηση τους ενός στο άλλο.
Εν τέλει το “The Empyrean” είναι ένας αρκετά δυνατός δίσκος στο σύνολό του ,με μοναδικό μείον το στοιχείο της έκπληξης , καθώς ο ήχος του παραπέμπει σε παλιότερες δουλειές του John Frusciante.
7.5/10
Και για να κάνουμε και μια υπενθύμιση στο post του libero, υπενθυμίζουμε τη συναυλία των Kreator την Παρασκευή 6/2 στο "Πολιτιστικό Κέντρο - Ελληνικός Κόσμος, κτίριο 56, που βρίσκεται στην Πειραιώς 256 στο ύψος του Ταύρου.
Το come back των Σκωτσέζων Franz Ferdinand έγινε πριν μερικές μέρες με ένα δίσκο πολύ μπροστά για εκείνους αλλά λιγάκι πίσω για εμάς . Έχω την εντύπωση πως την κορυφή του πρώτου ομόνυμου album τους το 2004 είναι πολύ δύσκολο ως ακατόρθωτο να την ξαναφτάσουν,το θετικό βέβαια είναι πως το Tonight είναι κλάσης ανώτερο από το προηγούμενο, 'You could have it so much better' . Κλασσικός ήχος FF με 80's πινελιές σε ορισμένα κομμάτια όπως το 'Twilight Omens' που εμένα προσωπικά μου ξενίζει , περίμενα κάτι πιο δυνατό για να πω την αλήθεια.Πρέπει να πω πως τα drums είναι το διαφορετικό σε αυτό album και το μπάσο πιο 'βαρύ'.Ο δίσκος αποτελείται από 12 κομμάτια σχεδόν όλα τρίλεπτα με εξαίρεση το 'Lucid dreams' , 7.56' ,σπάνιο φαινόμενο για τον Kapranos , θα έλεγα πως είναι και το πιο αδιάφορο από όλα.'Eχει ένα τεράστιο μουσικό κενό 'μπουκωμένο' με περιττά synths που σε κάνει να περνάς κατευθείαν στο επόμενο κομμάτι .... και πάλι κάτι δεν πάει καλά με το 'Dream Again' πολύ χαμηλοί τόννοι,σχεδόν σε νανούριζει , με synths back to the 80's.Πέρα από τα αρνητικά όμως βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το άνοιγμα και το κλείσιμο αυτού του δίσκου . Το Ulysses , το πρώτο κομμάτι , που είναι και το πρώτο singlάκι , αποτελεί ίσως το πιο ώριμο κομμάτι των FF. Άκρως κολληματικός ρυθμός και το video clip πολύ ενδιαφέρον.Η μπάντα έχει αγριέψει για τα δικά τους δεδομένα και αυτό το αποδεικνύει όχι μόνο η μουσική αλλά και η στυλιστική τους άποψη . Πέρα από αυτό ξεχωρίζω και το 'No You Girls' που θυμίζει λίγο το hype του 2004.Ο δίσκος κλείνει με το 'Katherine Kiss Me' , και στο ξεκίνημα του νόμιζα πως αναστήθηκε ο Johny Cash (!!!) , αλλά όσο συνεχίζει το gentle αυτό κομμάτι απομονώνω τα αριστουργηματικά φωνητικά του Alex Kapranos που συνοδεύονται από μια ακουστική κιθάρα μόνο.Κομμάτι που αν δε γνώριζα πως είναι Franz Ferdinand μάλλον δε θα το καταλάβαινα . Ο δίσκος αν και μέτριος φανερώνει πως οι FF ωριμάζουν με το χρόνο και ίσως στο μέλλον να κάνουν μια δουλειά που θα μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό , και λέω ίσως γιατί εν έτη 2009 δεν ξέρω αν θα μπορώ να περιμένω πολλά από μια μπάντα που 'γεννήθηκε' το 2004...
Κυκλοφορεί μια φήμη (δεν κάνουν αστεία με τέτοια πράγματα) στο lastfm για επικείμενο live του Omar Rodriguez Lopez στις 14 του Μάρτη στο Αn Club. Αν πραγματοποιηθεί αυτό το live, θα πέσει ακριβώς ενάμιση μήνα μετά την κυκλοφορία του δέκατου σόλο άλμπουμ που τιτλοφορείται "Despair", είναι εμπνευσμένο από τις περιπέτειες του μεγάλου αυτού μάγου στην Ιερουσαλήμ και αποτελείται από δέκα άσματα βαφτισμένα στην κολυμπήθρα των ταινιών του Rainer Werner Fassbinder ....και δεν το πιστεύω τέλος πάντων πως το κεφάλι της αγαπημένης μου μπάντας αφιερώνει το νέο του άλμπουμ στον αγαπημένο μου σκηνοθέτη!!! Παρακάτω είναι η tracklist του Despair, το οποίο δεν έχω ακόμα ακούσει και πάνω αριστερά η photo 4,5 ρίχτερ parkinson disease από το live των The Mars Volta στο Μιλάνο.
