Mastodon - Crack the Skye (Out 24/03/09)

24 Μαρτίου είναι η τελική ημερομηνία της επίσημης κυκλοφορίας του Crack the Skye.

Αναμένουμε με αγωνία!


Mastodon's new album "Crack the Skye" hits stores March 24.

BURST - Lazarus Bird

Τον Σεπτέμβρη του 2008 οι Burst κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ “Lazarus Bird”. Πιο ώριμοι και πιο Progressive από ποτέ οι Σουηδοί κατάφεραν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να κυκλοφορήσουν τον καλύτερο τους δίσκο μέχρι σήμερα.
Οι δύο πρώτες δουλειές τους δεν με ενθουσίασαν και πολύ. Αλλά μετά την κυκλοφορία του “Prey on Life” το 2003, ανέβηκαν αρκετά σκαλοπάτια και σε αυτό βοήθησε που προσθέσανε Progressive στοιχεία στον ωμό Metal-Core / Grind ήχο του παρελθόντος. Με την είσοδο τους στην Relapse records άρχισαν να περιοδεύουν με μπάντες τεράστιου βεληνεκούς και συγκεκριμένα με τους Mastodon και τους Dillinger Escape Plan. Πιστεύω ότι αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα πορεία τους και είχε ως αποτέλεσμα την κυκλοφορία του “Origo” (2005). H στροφή τους στο Metal-Core τύπου Mastodon και γενικά η στροφη τους στο Progressive Metal, τους έκανε να βρουν τον ήχο που πραγματικά είναι φτιαγμένοι να παίζουν.
Και μετά από όλα αυτά, επέστρεψαν το 2008 για το τελειωτικό χτύπημα. Οι επιρροές τους στο “Lazarus Bird” είναι εμφανείς: King Crimson, Mastodon, Neurosis ακόμα και Pink Floyd σε ορισμένες στιγμές. Παρόλα αυτά όμως έχουν διαμορφώσει ένα αρκετά προσωπικό ήχο που τους κάνει να ξεχωρίζουν από πολλές άλλες Metal-Core / Progressive μπάντες.
Αν συνεχίσουν με αυτούς τους ρυθμούς, τους βλέπω σε μερικά χρόνια να βγάζουν και αυτοί χαυλιόδοντες!

Βαθμολογία: 8 / 10

Sample

(added to my Top 20 list of 2008)

THE PAINS OF BEING PURE AT HEART-The Pains Of Being Pure At Heart

Η ολοκαίνουρια κυκλοφορία και debut album των Νεο'υ'ορκέζων Pains Of Being Pure At Heart απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από πάρα πολλούς δισκοκριτικούς , όμως ποιός είναι ο λόγος αυτού του άκρατου ενθουσιασμού ? Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση . Η μπάντα θα μπορούσε εύκολα να είναι επιτυχημένη στα 80's ίσως και στις αρχές των 90's . O ήχος τους Indie/Pop . H μουσική τους είναι σα να ακούς Smiths στον γενικότερο ήχο και Cure κάποιες φορές στο κιθαριστικό κομμάτι - σε κάποια riffάκια . Αυτές οι δύο μπάντες μαζί , με μπόλικη fuzzίλα στην κιθάρα , εάν μπορούσαν να γίνουν ένα θα ήταν οι Pains Of Being Pure At Heart . Eυδιάκριτες είναι οι επιρροές τους από Ride , Wedding Present και Field Mices . Ήχος που ίσως θα προκαλούσε αίσθηση σε κάποιον με αυτά τα ακούσματα , αλλά μήπως αυτός ο κάποιος θα είχε μείνει λίγο πίσω μουσικά ? Ακόμα και ο Morrissey φέτος απέκτησε τον πιο rock ήχο που είχε ποτέ του.....Όλα τα κομμάτια ακούγονται το ίδιο και δεν μπορώ δυστυχώς να ξεχωρίσω κάποιο . Ακόμα και τώρα τον ακούω για 6η φορά μήπως και διακρίνω κάτι απρόσμενο , ακούσω κάποιο κομμάτι , ένα riffάκι , οτιδήποτε που δεν πρόσεξα , να πω έστω μια καλή κουβέντα για αυτούς . Ανάμεσα σε όλα αυτά θετικό είναι πως ο δίσκος έχει πολύ καλή παραγωγή , παραγωγάρα θα έλεγα και είναι ποιοτικά τέλειος - που να μην είχαν δηλαδή....Άλλο ένα θετικό που θα μπορούσα να αναφέρω είναι πως οι εισαγωγές τους είναι πολύ ενδιαφέρουσες , σε κάνουν να περιμένεις κάτι δυνατό που όμως ποτέ δεν έρχεται . Κάνουν την είσοδό τους τα φωνητικά του Kim Berman , frontman της μπάντας , και αυτές οι παλιομοδίτικες κιθάρες (τίγκα fuzz) σε λιγάκι πιο σκληρό ήχο , και το 'Contender' , που είναι και το πρώτο track του δίσκου , δεν αφήνει καμμία εντύπωση . Θα δανειστώ μια έκφραση από το Hedwig & The Angry Inch όπου ο τραγουδιστής-τραβέλι της μπάντας περιγράφει τον εαυτό του ως 'girly boy who became the internationally ignored song stylist ...' για να περιγράψω την φωνή του κυρίου Berman . Προχωρόντας στα επόμενα κομμάτια 'Come Saturday' , 'Young Adult Friction' , 'This Love Is Fucking Right!' συνειδητοποιείς πως ο δίσκος είναι τελείως μονότονος . Καμμία σχέση με το πολύ ποιητικό όνομά τους που σε παραπέμπει σε χρόνια αθωότητας και αγαπησιάρικα συναισθήματα , που καλά έκαναν και τον επέλεξαν και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ίσως και να ταιριάζει απόλυτα με τον ήχο τους . Είναι back in time . Αν κάποιος μου έβαζε αυτό το δίσκο χωρίς να μου πει τι ακούω θα ρώταγα σε ποια δεκαετία βρισκόμαστε?????Συνεχίζει ο δίσκος με τα 'The Tenure Inch' , 'Stay Alive' , 'Everything With You' , 'A Teenager In Love' ... ακόμα το ίδιο . Τι ? Αλλάξαμε κομμάτι ? Πότε φτάσαμε στο 8ο track ? Να αναφέρω πως στα vocals συμμετέχει και η Peggy Wang , η οποία έχει αναλάβει τα keyboards στη μπάντα . Γεγονός πάντως αποτελεί πως και τα keyboards και τα φωνητικά της προσθέτουν στην μπάντα παραπάνω παιδικότητα . Ας μην επεκταθώ και αναλύσω το πόσο πολύ δεν ταιριάζει , σε ορισμένα κομμάτια , η φωνή της με του Berman . Το album τερματίζει με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και δεν κρύβω πως στο τελευταίο track πήρα μια τζούρα από το 'Psycho Candy' των Jesus & Mary Chain αλλά είναι τόσο μικρή η τζούρα που.....hey mon!....... Στρίψε άλλο ένα....

3.2/10

7/3/09 AMENRA Live @ Texas Necropolis (Ex Underworld)

Check out their latest album MASS IIII

Sepultura - A-Lex

Φυσικά, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης Sepultura είναι ο Max Cavalera. Και πως να μην συμβαίνει αυτό, όταν ο Max έχει καταφέρει να συνδέσει τόσο πολύ το όνομά του με την ιστορία, αλλά και την εν γένει παρουσία της μπάντας. Είναι σαν να μου λες, Iron Maiden χωρίς τον Dickinson (όλοι θυμόμαστε την αποτυχημένη απόπειρα). Μ'αυτά και μ'άυτα λοιπόν, οι υπόλοιποι Sepultura, έχοντας αντικαταστήσει τα 2 αδέρφια Cavalera σε drumms και φωνητικά παρουσιάζουν την ενδέκατη στουντιακή δουλειά τους.
Εκ πρώτου ακούσματος, δείχνουν ότι έχουν αποτινάξει απο πάνω τους το βαρύ παλτό που τους έχει φορέσει ο Max και τους οδήγησε στην αδιαφορία του κοινού και την αφάνεια όλον αυτό τον καιρό. Προσπαθούν να δείξουν ότι μπορούν και χωρίς αυτόν και ότι δεν ήταν το Α και το Ω. Στο κομμάτι των drumms, ο αντικαταστάστης του Igor είναι άξιος κατα τη γνώμη μου και νομίζω οτι καλύπτει πλήρως το κενό του βενιαμίν Cavalera. Απο την άλλη, τα φωνητικά δεν είναι άσχημα, ο αντικαταστάστης Derrick Green εισάγει το δικό του στυλ(κι αυτό είναι σίγουρα υπέρ του), αλλά το τελικό συμπέρασμα είναι ένα: Sepultura = Max.
Ο δίσκος κινείται στην μετριότητα και το μόνο δίλημμα που μπορεί να έχει κάποιος είναι αν το album είναι πράγματι τόσο βαρετό ή αν είναι χειρότερο. Με διάρκεια σχεδόν μια ώρα και 18 κομμάτια περιμένεις να ξεχωρίσεις τουλάχιστον 2-3. Τελικά τα κατάφερα, και ξεχωρίζω τις ορχηστρικές στιγμές των ομόνυμων με τον τίτλο κομματιών που είναι δίλεπτα, καθώς και τη διασκευή στη σημφωνία του Beethoven. Κατα τ'αλλα είναι ένα απο τα σπάνια παραδείγματα στην ιστορία της μουσικής, όπου ένας δίσκος αποτελείται απο κομμάτια που απλά υπάρχουν για να γεμίσουν το cd και να μπορέσει να κυκλοφορήσει. Δυστυχώς , οι Sepultura εγκλωβίζονται στο να προσπαθούν να αποδείξουν ότι και χωρίς τον Max μπορούν να παίξουν τη μουσική που παίζαν πριν 15 χρόνια. Σε πολλές στιγμές το album μας θυμίζει το Chaos A.D. Περσινά ξινά σταφύλια δηλαδή. Και σε ένα έιδος μουσικής που έχει χάσει πλέον την αίγλη του, οι Sepultura οφείλουν να παίξουν και καμιά άλλη νότα...
ΑΑΑΑ! Και να αλλάξουν και όνομα!
Βαθμολογία: 3.5/10

Oι Pearl Jam έτοιμοι να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ

Οι Pearl Jam μπαίνουν στο στούντιο να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ!Παραγωγός τους θα είναι ο Brendan 'O Brien υπεύθυνος και για παλιότερες δουλειές της μπάντας . Επίσης σύμφωνα με τις πληροφορίες οι Pearl Jam δεν ανανέωσαν το συμβόλαιο με την J Records όπου κυκλοφόρησαν το τελευταίο ομώνυμό τους άλμπουμ και σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν το νέο τους άλμπουμ αυτόνομα , το οποίο αναμένεται το φετινό καλοκαίρι .
Εκτός από το νέο άλμπουμ περιμένουμε την επανακυκλοφορία του Ten τον Μάρτιο ,σε τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις όπου θα συμπεριλαμβάνονται ,remix των κομματιών του Ten (οι πηγές λένε από τον Brendan 'O Brien) ,ένα DVD από το MTV unplugged όπου επίσημα δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ ,καθώς και ένα live τους το '92 στο Magnuson Park του Seattle .

Lord 13...AND KNOWN ASSOCIATES FOR AUDIO ANARCHY - Friday, the 13th 2009, live at AN Club

Οι Lord 13 γιορτάζουν τα 10 χρόνια τους αυτή την Παρασκευή και 13, -πού αλλού- στο ΑΝ CLUB στα Εξάρχεια.
Θα απολάυσουμε ενα ξεχωριστό επετειακό event με εκλεκτούς καλεσμένους απο γνωστά ονόματα της ελληνικής σκηνής όπως οι Nightstalker, Engine V, Earthbound κ.α..
Το live θα χωρίζεται σε 2 μέρη: το ακουστικό και το heavy, ενω τη μονοτονία των ενδιάμεσων παύσεων θα καλύψουν απο τα deck του ΑΝ τα παιδιά του Monolith Crew.

Είσοδος : 8 EURO
Η συναυλία θα ξεκινήσει στις 10:00.

Εννοείται ότι τέτοιες συναυλίες απλά ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ!!!

THE (INTERNATIONAL) NOISE CONSPIRACY - The Cross Of My Calling

Και τι έγινε αν ο καπιταλισμός έκλεψε την παρθενιά μου???!!!!!
Απολαμβάνοντας ένα τιραμισού σαντιγί στο ρετιρέ του υπερπολυτελούς 150όροφου πύργου μου, ξαφνικά ακούγεται μία γνώριμη φωνή από το παρελθόν. "Τι είναι αυτά που κάνεις ρε καπιταλόσκυλο?"
Ξεχασμένοι εδώ και 4 χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά Αrmed Love oι NOISE CONSPIRACY με ένα album κομμένο και ραμμένο για τις απαιτήσεις των καιρών και των ημερών κρίσης που περνάμε, έρχονται να ξεκαθαρίσουν το τοπίο της euro rock n' roll σκηνής.
Οι σουηδοί μαρξό-σιτουεσιονιστές με μπροστάρη ποιον άλλον απο τον Dennis Lyxzen ( πρώην REFUSED), βγάζουν τα εσώψυχα τους για την κατάντια της κοινωνίας.Μεγάλη ειρωνία αποτελεί το γεγονός οτι ο νέος δίσκος των ΙΝC δημιουργήθηκε στα Sunset Sound Studios του Hollywood, γνωστά και απο την θητεία των υπερθεών Doors εκεί.
Το Cross of my calling ήδη τριών μηνών παλιό αφήνει στο παρελθόν τα στοιχεία garage της μπάντας και με ελάχιστες αναλαμπές καταφέρνει να σε αφήσει δυστυχώς ασυγκίνητο.Το μόνο τραγούδι πού καταφέρνει και ξεχωρίζει για εμένα είναι το Child of God, το οποίο μας φέρνει στη θύμηση τα αξιοθαύμαστα φωνητικά του Lyxzen αλλά σε πολλή ασθενέστερη μορφή.Γενικά δίσκος ήπιος με φωνητικά εμφανώς συμμαζεμένα και τις κιθαριστικές λειτουργίες υποτονικές, εώς και βαρετές δίχως κανένα σοβαρό ξέσπασμα καθόλη την διάρκεια.Το χαλαρό μοτίβο και τα γενικά μικρής διάρκειας τραγούδια νομίζεις ότι σε βοηθούν να ξεφορτωθείς ήσυχα και γρήγορα τον δίσκο αλλά μάλλον χάνεις καθώς το Τhe Cross of my Calling (8.30 min) που αποτελεί και το τελευταίο track έρχεται να γιγαντώσει τις μεγαλοκιλοβατόρες αδράνειας που στοίχειωναν τον εγκέφαλο σου όλη την ώρα.
Έκπληξη πάντως δημιοyργούν κομμάτια όπως το Interlude kαι το Arm Yourself με τα funky riffakia τους και τον χορευτικό "κουνά τον κωλαράκο σου" ρυθμό τους.Απογοήτευση το τραγούδι Washington Bullets, μια αντιγραφή παρωδία τοu Guns of Brixton (Clash).
Τέλος για να μην το κάψουμε το συγκρότημα που όπως και να το κάνουμε έχει αφήσει μία ιστορία και μερικές τραγουδάρες στο ενεργητικό του καλό θα ήταν να αναφεθεί το όνομα του μπασίστα Ιnge Johansson ,o oποίος είναι ο μοναδικός που σώζεται απο αυτό το ολοκαύτωμα της Στοκχόλμης και όλο το bubblegum rock ύφος που παρουσίασαν οι ΙΝC.Ένα καλό παράδειγμα είναι το Black September όπου εκεί φαίνεται ο άνθρωπος ότι κανει καλά την δουλειά του.Επίσης σεβαστός και ο παραγωγός Rick Rubin (τζουτζούκος για όσους τον έχουν κοζάρει) με την πολυετή συνεργασία του με Beastie Boys και Johnny Cash.
Aν και είχαμε συνηθήσει τους INC πιο άγριους, απότομους και άμεσους, τώρα απλώς αγγίξαν το απόλυτο μέτριο.

Βαθμολογία.............5,0/10

Live Report - My Sleeping Karma - Brotherhood Of Sleep - 1000mods @ AN Club 7/2/2009

Πηγαίνοντας χτες στο ΑΝ, ειλικρινά δεν περίμενα να δω και το πιο δυνατό live της ζωής μου. Οι My Sleeping Karma δεν είναι ακριβώς η μπάντα που λέμε ότι "βαράει". Κόσμος δεν υπήρχε πολύς( αν και περίμενα περισσότερους), χαλαρή ατμόσφαιρα, μπιρίτσα και περιμένουμε. Ξεκίνημα με την παρέα απο το Χιλιομόδι, πάντα δυνατοί, φρόντισαν να μας προθερμάνουν δεόντως για τη συνέχεια με την πολύ καλή παρουσία τους. Στη συνέχεια οι Brotherhood Of Sleep ανέβηκαν στην σκηνή για να μας προετοιμάσουν για αυτό που θα ακολουθούσε. Το instrumental μυστικιστικό ταξίδι είχε ξεκινήσει. Και κει που έλεγα, τώρα θα χαλαρώσουμε με τους τελευταίους, οι Γερμανοί My Sleeping Karma έπαιξαν πολύ πιο δυνατά απ'ότι θα περίμενε κανένας, τα "σπάσαν" για τα δεδομένα του ήχου τους και σίγουρα κέρδισαν τις εντυπώσεις. Αρκετά καλό live που σίγουρα άξιζε να δει κάποιος.

PONI HOAX-Images Of Sigrid

Δε θα παρουσιάσω νέα κυκλοφορία αλλά μια του 2008 που ανακάλυψα λίγες μέρες πριν και ειλικρινά λυπάμαι πολύ γιαυτό.Κύριος λόγος γιατί η μπάντα ήρθε πριν μερικούς μήνες στο Fuzz και από ότι άκουσα είχαν πολύ περιορισμένο κοινό.
Δεύτερος λόγος γιατί σίγουρα θα το έβαζα στα καλύτερα album που άκουσα το 2008 . Συνολικά ο δίσκος είναι πάρα πολύ καλός.
Μελαγχολικός σε κάποια κομμάτια γεμάτος ηλεκτρονικά στοιχεία , με κέρδισε από την πρώτη κιόλας στιγμή και από τότε δεν έχει περάσει μέρα που να μην τον ακούσω. Μελωδίες που για να πω την αλήθεια δεν αποτελούν πρωτοτυπία , ακούγοντας τον μπορώ να ξεθάψω όλο το φάσμα της rock / pop σκηνής του 2000. Η μπάντα μας έρχεται από τη Γαλλία και είναι η δεύτερη κυκλοφορία της μετά το 2006 με το ομώνυμο debut album τους . Ο δισκος ξεκινάει με ένα υπέρτατα μελαγχολικό κομμάτι με ηλεκτρονικό 'περιτύλιγμα' το 'Τhe Paper Bride' -κομμάτι πλυντήριο για όσους ξέρουν την έκφραση , για όσους δεν την ξέρουν ελπίζω να μην έχετε περάσει καμμία πρόσφατη ερωτική απογοήτευση γιατί δεν συνίσταται για εσάς. Ή μάλλον για εσάς συνιστάται πολύ περισσότερο.... Δημιουργεί ατμόσφαιρα από την πρώτη νότα . Εμένα προσωπικά με γέμισε συναισθήματα και ξύπνησε τον άλλο μου εαυτό . Ο δίσκος ακούγεται από την αρχή ως το τέλος , δεν βρήκα βαρετό σχεδόν κανένα κομμάτι . Το 'Pretty tall girls' είναι αξιοπρόσεχτο με πολύ δυνατές κιθάρες αλλά τα φωνητικά πάντα σε σκοτεινό ύφος. Η μπάσα φωνή του Νikolas Ker δε συγκαταλέγεται στις φωνές που θα λέγαμε xαρακτηριστικές όμως είναι από τα επιβλητικά φωνητικά που σε εθίζουν έτσι ώστε να μείνεις μέχρι να τελείωσει ο δίσκος . Το 'Antibodies' είναι επίσης από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν με εισαγωγή ηλεκτρονική και σιγα σιγά εισβάλλουν τα φωνητικά και μετά η κιθάρα και τα drums , 'the world is an antiplace , alone with you...so i will forget your face,this time we're through.....' . Ακολουθεί το 'Ιmages Of Sigrid' το κομμάτι που χάρισε το όνομά του στο album με απαλές μελωδίες , ακούγεται ευχάριστα όμως στερείται της δυναμικής των υπολοίπων . Επόμενο track είναι το 'You're gonna miss my love' που αν δεν είχε αυτά τα φωνητικά θα μπορούσε άνετα να ήταν σε κάποιο δίσκο των 'Killers' . Κομμάτι που ξεχωρίζει γιατί κάνει τη διαφορά στον ήχο από το σύνολο . Υπάρχει και η συμμετοχή μιας Ελληνίδας ,της Όλγας Κουκλάκη, άλλο ένα στοιχείο που κάνει το δίσκο ενδιαφέρον .Στο 'Τhe soundtrack of your fears' η υπέροχη φωνή της κυριαρχεί υποτονικά και ταυτόχρονα πολύ γλυκά . Τα επόμενα tracks που ακολουθούν είναι επίσης όμορφα και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί βρίσκω αυτόν τον δίσκο πολύ όμορφο και όχι δισκάρα . Το album κλείνει με το 'Faces in The Water' , το μοναδικό που δεν τράβηξε την προσοχή στα αυτιά μου .Έχει διάρκεια 13.37' , το οποίο σταματάει ξαφνικά κάπου στα 3.20' και ξαναξεκινάει για να παρατίνουν τη διάρκειά του με έναν μονότονο ήχο χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης . Θέλω να γυρίσω πίσω το χρόνο και να πάω στο Fuzz , δυστυχώς ο χρόνος γυρνάει μόνο στο lost ....

8,9/10