Παρασκευή και 13!!!!!!!!!
Ξεχειλίζω αναμνήσεις από το 2002 με την υπερτρελλαμένη κυκλοφορία τους 'Source Tags & Codes' και θέλω να φωνάξω με το άκουσμα του ονόματός τους και μόνο . Ναι , βγάλανε δίσκο , και μαζί με το νέο δίσκο ανανεώσανε και τον ήχο τους . Καλύτερος ? Από τις τελευταίες τους δουλειές , So Divided (2006) και Worlds Apart(2005) ναι , πολύ καλύτερος . Αλλά δυστυχώς όταν μια μπάντα βγάλει έναν θε'ι'κό δίσκο πάντα κάθε τους δουλειά θα συγκρίνεται με εκείνη την υπερτέλεια δουλειά . Με εκείνο τον δίσκο του 2002 , με τις τρελλαμένες κιθάρες και την αίσθηση πως ο Conrad Keely είναι διαρκώς τσιτωμένος . Το ανακαλύψαμε και αυτό το 2007 που παίξανε στο Gagarin και ο Κeely τα έσπασε στην κυριολεξία . Με άφησε με το στόμα ορθάνοιχτο , με μάτια θολά και στο κεφάλι μου έπαιζε , για αρκετές ώρες μετά το live , ο Reece drums . To Century Of Self στο ξεκίνημά του θυμίζει πολύ το 'Source Tags & Codes' .To 'Giants Causeway' σε βάζει στην πρίζα , ένα καθαρά εισαγωγικό κομμάτι , και ακολουθεί το 'Far Pavillions' όπου κοντοστέκεσαι για λίγο . Ο ήχος τους έρχεται από τα παλιά εδώ , σε αυτή τη στιγμή , σε αυτή ακριβώς τη στιγμούλα αρχίζεις λίγο να κουνάς το κεφάλι . Για όσους γνωρίζουν τώρα αυτή τη μπάντα ίσως η περιγραφή να είναι εντελώς άστοχη . Για όσους όμως ξέρουν καταλαβαίνουν ακριβώς τι θέλω να πω . Τρίτο κομμάτι , και καλύτερο του δίσκου , και σε αυτό είμαι κάθετη , είναι το 'Isis Unvield' , πολλά ξεσπάσματα , και κλασσικότατος ήχος Trail Of Dead . Κομμάτι που το χαίρεσαι και το απολαμβάνεις , φωνάζεις 'έλα μωρή αρρώστεια!!!' και το καλύτερο είναι πως έχει και συνέχεια γιατί και το επόμενο κομμάτι , 'Halkyon Days' , σε κρατάει σε αυτή την τρελλαμένη ατμόσφαιρα του Κeely . Μετά από αυτά τα ομορφότατα λεπτά μπαίνει το πιάνο και οι ...Trail Of Dead είναι brand new . Eίναι άλλη μπάντα . Τα κομμάτια του δίσκου αρχίζουν vα μικραίνουν και το album χαλαρώνει αρκετά . Το 'Inland Sea' είναι σα να ακούς Coldplay . Για την ακρίβεια η εισαγωγή του είναι ολόιδια , γεγονός που αυτόματα με ρίχνει και θέλω να βάλω τον δίσκο από την αρχή ... Ο δίσκος συνεχίζει με κομμάτια που ακούγονται άνετα , μερικά με πιάνο , κάποια χωρίς . Σου αφήνει τελικώς μια αίσθηση πιάνου εφόσον ολοκληρώνεται με το 'Insatiable Two' με εισαγωγή βγαλμένη από Τiersen . 'I’m the monster and I exist... On this summit, I am lost.......'
Οι Faith No More επανενώνονται και επίσημα! Σύμφωνα με το δελτίο τύπου ο Mike Patton και η παρέα του αποφάσισαν να επανασυνδεθούν και παράλληλα να ξεκινήσουν και ευρωπαϊκή περιοδεία. Σύμφωνα με τις πληροφορίες η επανένωση αυτή έχει και προοπτικές για το μέλλον , αφήνοντας ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα.
Από σήμερα θα βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων το ολοκαίνουργιο άλμπουμ των PRODIGY, “Invaders Must Die”. Μετά από 11 ολόκληρα χρόνια επέστρεψαν και έχουν τρελά κέφια.
H προσπάθεια μου να αποφύγω να γράψω για δίσκο του 2008 αποδείχθηκε άκαρπη. Στην πραγματικότητα δεν προσπάθησα καν αφού πρόκειται για ένα σπάνιο δείγμα του sludge-stone ύφους. To όνομα αυτών TORCHE.
Οι End of Level Boss είναι μια τετραμελής μπάντα που δημιουργήθηκε το 2003 στο Λονδίνο και τα 2 albums που έχουν στο ενεργητικό τους, Prologue (2005) και Inside the Difference Engine (2007) κινούνται ανάμεσα σε post grunge, stoner, metal, progressive, space rock αλλά και doom ήχους. Ρωτάς τώρα εσύ και με το δίκιο σου: δένουν με επιτυχία?
Χριστούλα μου πάλι δίσκο ο Morrissey????!!!!Δέκατη φορά μετά τους Smiths ο 49χρονος τα καταφέρνει πάλι . Μας κάνει να χαμογελάμε όχι από χαρά αλλά γιατί υπάρχει . Αν και δεν βρίσκομαι ανάμεσα στις fan του παρακολουθώ την πορεία του τακτικότατα ,γιατί για έναν περίεργο και ανεξήγητο λόγο ο Μoz μας είναι απολύτος απαραίτητος . Μετά από την πολυετή του ιστορία στη μουσική με τους Smiths , ξεκινώντας από το 1984 , πατάει στο 2009 για τα καλά σύμφωνα με τους δισκοκριτικούς όλου του κόσμου θα τολμούσα να πω . Εγώ έχω αντίθετη άποψη . Ίσως γιατί ποτέ δεν αποτελούσε συμπάθειά μου, ίσως γιατί όταν έτρωγα δρακουλίνια αγόραζα δίσκους της 'αντίπαλης' μπάντας , των Cure , ίσως γιατί απλά δεν μου άρεσαν οι Smiths και κατ'επέκταση και τα solo albums του Morrissey . Με μία λέξη τον σιχαίνομαι . Στους δίσκους του δεν μπορώ να διακρίνω τρελλές διαφορές αν και το 'Years Of Refusal' οφείλω να ομολογήσω έχει πολύ σκληρό ήχο για ήχο Μοrrissey . 'Ισως αν τα κομμάτια τα τραγούδαγε κάποιος ο οποίος δε ζόριζε τόσο τις φωνητικές του χορδές να λέγαμε τώρα για έναν αρκετά συμπαθητικό με πολύ καλά μουσικά στοιχεία δίσκο . Το album ξεκινάει δυνατά με το 'Something Is Squeezing My Scull' που σε 'φέρνει στο κέφι' , χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση γιατί πολλές φορές σκέφτομαι πως ο Μorrissey αν ήταν Ελληνάρας θα τραγούδαγε σίγουρα στα μπουζούκια . Όχι γιατί δεν έχει ταλέντο , αλλά γιατί έχει το ταλέντο του τραγουδιστή . Πόλύ rock ξεκίνημα λοιπόν και συνεχίζει με το 'Μama Lay Softly On The Riverbed' στο ίδιο ύφος ελάχιστα πιο υποτονικό , με πλήκτρα που το κάνουν ενδιαφέρον track .Tα drums δίνουν ρέστα σε αυτό το album και εντοπίζεις επιτέλους κιθάρες . Χαρακτηριστικό κομμάτι της περιγραφής αυτής είναι το 'All You Need Is Me' , από τα πιο δυνατά του δίσκου . Κομμάτια όπως το 'When Last I Spoke To Carol' είναι κλασσικότατα 'Μozικά' με την κλασσική μελωδία...Ξαφνικά ακούώ κάτι τόσο γνωστό που σηκώνομαι από την πολυθρόνα μου και φωνάζω... Όχιιιιιιιιιιιιιιιι !!!!!Όχι πάλι το 'That's How People Grow Up' !!!!!!.Όλοι το έχουμε χιλιοακούσει αφού παίζει στο ραδιόφωνο από το Φεβρουάριο του 2008 που κυκλοφόρησε ως singlάκι . Πολύ καλή στιγμή του δίσκου είναι το 'It's Not Your Birthday Anymore ' αποκλειστικά για τους λάτρεις του Morrissey .Περιέχει τον γλυκό πόνο των στίχων του... 'It's not your birthday anymore did you really think we meant all those syrupy, sentimental things that we said?' Το album κατεβάζει τόνους με τα 'Υou Were Good In Your Time' και 'Sorry Doesn't Help' για να τα δώσει όλα στο 'I'm Ok By Myself' . Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο track από τα δώδεκα γιατί λατρεύω να τον ακούω να ουρλιάζει και να προφέρει λέξεις όπως 'belevolence' , 'morality' , 'homespun philosophy'....Νοσταλγώ πολλές φορές το τελευταίο του live στην Αθήνα και ξέρω έναν άνθρωπο που σίγουρα θα κάνει party με αυτή την κυκλοφορία.'Ενα τυπάκι που κάτω στην αρένα έκανε εμένα και την παρέα μου να περάσουμε μια αξέχαστη βραδυά με τα τέλεια 80'ς χορευτικά του...Αυτός είναι και ο λόγος που θα δώσω ένα extra credit στο album.
Οι The Constellation Branch είναι μία τετραμελής μπάντα από την Αριζόνα και το “The Real Life , The Dream Life , Empty Glass” είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους το οποίο κυκλοφορούν ανεξάρτητα. Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν πάτησα το “play” στην πρώτη ακρόαση , ο δίσκος μου θύμισε, αισθητικά μόνο και ως concept, την τελευταία δισκογραφική δουλειά των Biffy Clyro ,”Puzzle”. Εδώ βέβαια ,όσων αφορά το μουσικό στυλ του δίσκου, έχουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι Constellation Branch μου θύμισαν έντονα έναν συνδιασμό Cave In ,Oceansize ίσως και Radiohead . Μάλιστα σε κάποια κομμάτια θα ορκιζόμουν ότι άκουγα τον Thom Yorke να ερμηνεύει πάνω σε πιο κλασικές progressive δομές ,κυρίως στα κομμάτια “Recreation In Sleep” και ‘Electric Light” , λόγω της εκπληκτικής αρχικά ομοιότητας με τη φωνή του τραγουδιστή τους Jordan Cruz. Φυσικά δεν λείπουν και οι δυνατές στιγμές ,με το "The Empty Glass" να αποτελεί ένα από τα δυνατότερα κομμάτια , με τα growling φωνητικά του Jordan Cruz και τις φουζιόρικες κιθάρες.
Το “The Real Life , The Dream Life , Empty Glass” είναι ένα συνεχές άλμπουμ όπου το ένα κομμάτι διαδέχεται το άλλο ,χωρίς διακοπές . Στιχουργικά , δίνει ιδιαίτερο βάρος στα προβλήματα των σχέσεων ,ειδικά στο “The False Awakening” το οποίο χωρίζεται σε τρία μέρη, αλλά και σε άλλα φλέγον ζητήματα , όπως π.χ. τον πόλεμο . Το ύφος των στίχων είναι αρκετά σπαρακτικό ,χαρακτηριστικό είναι το κομμάτι “Βlack Hole” όπου αναφέρεται στον όλεθρο του πολέμου , μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Πολύ συγκινητικό επίσης το “The Dream Sequence” όπου μπορεί να ξυπνήσει έντονες μνήμες...
Εντέλει....Πατήστε το “play” και χαθείτε...
Score: 7.6/10
Όπως και άλλα μέλη των Strokes έτσι και ο μπασίστας τους Nikolai Fraiture αποφάσισε και αυτός με την σειρά του να κάνει ένα δικό του project. Το όνομα αυτού είναι Nickel Eye και το πρώτο τους άλμπουμ, που μόλις κυκλοφόρησε, ονομάζεται “The Time of the Assassins”.
