Την Τετάρτη στις 17/06/09, εγώ και ο nu (γνωστοί αλλιώς και ως "Avant-Hard") θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας πίσω από τα decks του Alley Cat έχοντας κοινό σκοπό να ταρακουνήσουμε την αυλή του με ήχους από Alternative Rock, Metal, Stoner, Grunge…(& more)
Νέο άλμπουμ και για τους Manic Street Preachers με τίτλο Journal For Plague Lovers . Οι Manics εδώ γράφουν ένα δίσκο ,θα έλεγε κανείς , φόρο τιμής ως προς τον απωλεσθέντα James Edwards . Και όντως έχοντας πάρει μέρος στίχων που είχε αφήσει πίσω του ο πρώην κιθαρίστας της μπάντας συνθέτουν έναν καρά εμπορικό δίσκο . Η παραγωγή κάνει μπαμ ως προς αυτό , θυμίζοντας κατά πολύ τα τελευταία άλμπουμ των Green Day , έστω και αν υπεύθυνος για τον ήχο της μπάντας είναι ο Steve Albini. Εμπορικό βέβαια δεν σημαίνει πάντα απαραίτητα και κακό. Η μπάντα εδώ λοιπόν γράφει μία σειρά τραγουδιών , τα οποία είναι σίγουρα πιο αιχμηρά από αυτά των τελευταίων δίσκων τους . Το “Peeled Apples” ανοίγει ιδανικά το άλμπουμ με ένα πολύ προσιτό “classic rock” ύφος , το “Jackie Hollins Existential Question Time” γίνεται αρκετά ενδιαφέρον μετά το ξέσπασμα , αρκετά καλό και το uptempo “Journal For Plague Lovers” από κει και πέρα όμως ,προσωπικά άρχισε να με πιάνει ένα τεράστιο χασμουρητό. Είναι πάντως σίγουρo ότι όσοι αρέσκονται στον συγκεκριμένο ήχο θα τιμήσουν το νέο άλμπουμ δεόντως ,καθώς είναι φτιαγμένο για να παίξει στα FM από το πρώτο κομμάτι ως το τελευταίο. Για τους υπόλοιπους:
Επιστροφή για τους Dredg με το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο "The Pariah , The Parrot , The Delusion" . Σε αυτήν εδώ την προσπάθεια οι Dredg εστιάζουν στην εμπορική επιτυχημένη συνταγή του παρόλα αυτά αξιόλογου “Catch Without Arms” και κάποιους από τους πειραματισμούς του “El Cielo” . To αποτέλεσμα ξεπερνά το μέτριο χωρίς όμως να καταφέρνει κάτι παραπάνω από αυτό . Οι πειραματισμοί στα μικρής διάρκειας κομμάτια ,αυτή τη φορά δεν κάνουν την διάφορα και κάποιους από αυτούς θα τους χαρακτήριζα και αχρείαστους . Επίσης ,εδώ , δεν έχουν όλα τα κομμάτια να δώσουν κάτι , έστω και αν σαν σύνολο ο δίσκος ρέει ευχάριστα. Πολύ καλή η έναρξη με το “Pariah” ,όμορφη ατμόσφαιρα στο "Information" ,αρκετά κολλητικό το riff στο “Savior” και επίσης αρκετά χαλαρωτικό το chill – out “Mourning This Morning” ,τα οποία ίσως είναι και τα μόνα που θα μείνουν, από κει και πέρα το απόλυτο μέτριο. Μέχρι το νέο των Mars Volta λοιπόν...
4o άλμπουμ για τον Fink και ακόμη ένα για λογαριασμό της Ninja Tunes . Όλα τα συστάτικα για όσους έχουν αγαπήσει τον τραγουδόποιο είναι εδώ . Ακουστικά , μελωδικά κομμάτια που δεν πρόκειται να ξυνίσουν κανέναν , αλλά ούτε να εκπλήξουν όσους έχουν ακούσει τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του.
Πόσα ακόμα να μπορέσω να πω για αυτή την μπάντα ? Είναι Βίβλος , θρησκεία , είναι ατέρμονο πάθος , είναι δεκάδες λέξεις που έχουν φωλιάσει στο μυαλό μου...Όλα τα χρόνια που περάσανε , που έγραφε το κοντέρ του μουσικού μου βίου, το μυαλό μου μέτραγε πάντα σε δίσκους των Sonic Youth .Αναμνήσεις , πρόσωπα και καταστάσεις αντιστοιχούν σε κάποιο κομμάτι τους . 'Οπως ξεκινάει το 'Eternal' με το 'Sacred Trickster', 'I Wish I Could Be Music On A Tree' φωνάζει η Kim Gordon , και για πολλούς απο εμάς κάτι τέτοιο έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια . Το έτος που γεννήθηκα , γεννήθηκε και ο πρώτος δίσκος των Sonic Youth . Δέκατη έκτη επίσημη κυκλοφορία τους και πάλι η δουλειά τους μας εκπλήσει . Από τα πρώτα κιόλας λεπτά , ίσως και εντελώς προκατειλημένα , εγώ τουλάχιστον ένιωσα την τελειότητα των Sonic Youth . Γιατί αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν είναι το να είναι τέλειοι . Είναι περίεργο και παρόλαυτα τόσο δεκτικό το γεγονός οτι κανένα album τους δεν ήταν άσχημο μέχρι σήμερα . Περπατώντας στα μονοπάτια του 'Eternal' συναντάω το 'Nurse' , το 'Murray Street' ,το 'Dirty' , το 'Washing Machine' και το σχετικά πιο πρόσφατο 'Rather Ripped' . Ακούω γνώριμα riffάκια που έχω ξανακούσει σε κάθε δίσκο των Sonic Youth , από το οργισμένο 'Anti-Orgasm' με τον Moore να βγάζει τον εσωτερικό του χείμαρρο ξεσπώντας στα μανιακά πεταλάκια του και με την Gordon να μας τσιτώνει με τις διαβολικές -μόνο οι Κim ξερει- φωνητικές τις χορδές τερματίζοντας απαλά το track στα 6:07 . Η βόμβα του δίσκου για εμένα βρίσκεται στην καρδιά του 'Antenna' , ίσως γιατί λατρεύω , όπως ανέφερα και πριν , τον πόλεμο με τα πεταλάκια των Sonic Youth , το χωρίς σταματημό παίξιμο του Moore που δεν γίνεται ούτε για ένα λεπτό βαρετό αλλά πάντα μα πάντα κορυφώνεται σχεδόν μαγικά . Η βόμβα ενεργοποιήται με ευκολία μετά το 'What We Know' , ο Ranaldo μιλάει 'Bound to give it heart and soul... that's what we know about us' αλλά το καταπληκτικά drums του Shelley δεν του αφήνουν περιθώρια για προσοχή . Λίγοι σώθηκαν από την βόμβα των Sonic Youth και τους βρήκαμε να ακούνε το 'Thunderclap For Bobby Pyn' στο διαστημικό φούξια γρασίδι . Η προηγούμενη περιγραφή δεν αναφέρεται σε πραγματικό γεγονός αλλά σε μια καμμένη σκέψη της στιγμής , σε ένα συναίσθημα που μου είναι αδύνατον να εξηγήσω , γιατί μιλάω για τους Sοnic Youth , και αυτός είναι άλλος ένας πολύ καλός δίσκος τους . Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον ακούσετε και να απολαύσετε κάθε στιγμή του , σταματάω να γράφω εδώ , και αν με βρείτε σε καμμιά γωνίτσα του 'Message The History' ξυπνήστε με , πρέπει να γυρίσω πίσω , επειγόντως...
Μπήκε το καλοκαιράκι και μαζί του και ένα δροσιστικό δισκάκι, έτσι για να καταλαγιάσει λιγάκι το αρχικό κύμα ζέστης. Η νέα δουλειά των Placebo είναι ένα άλμπουμ χωρίς πολλές εκπλήξεις. Η μόνη έκπληξη είναι ότι είναι αρκετά πιο δυνατό από ότι ήταν το "Meds" και το "Sleeping with Ghosts". Περιέχει 13 αρκετά καλά κομμάτια στο κλασικό ύφος των Placebo. Κάποιοι fans ίσως να ξενερώσουν ενώ κάποιοι μη fans ίσως να γουστάρουν (μπορεί και το αντίθετο) και το λέω αυτό γιατί παρόλο ότι είναι κλασικοί Placebo και δεν κάνουν κάτι καινούργιο, υπάρχει κάτι στο song-writing που αμφιταλαντεύεται. Παρόλα αυτά εγώ θα του βάλω ένα επταράκι γιατί δεν με χάλασε καθόλου. Και γενικός είναι ότι πρέπει τώρα το καλοκαίρι να ακούς τους ήχους του μέσα από τα ηχεία κάποιου open-air μπαρακίου, παρέα με μπιρίτσα (άντε και με mojito) και να κουνάς το πόδι στο ρυθμό του.
Καινούργιο album για τους Ιταλούς που μετράνε ήδη μια δεκαετία στην μουσική σκηνή. Με μια ανοδική πορεία όλα αυτά τα χρόνια και μετά τα πολύ καλά ''Karmacode'' και ''Comalies'' το συγκρότημα αποφάσισε να κάνει το άνοιγμα σε μεγαλύτερο κοινό. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι απομακρύνονται από τα στενά όρια του metal και απευθύνονται σε ένα mainstream κοινό. Η επιλογή του Don Gilmore (Linkin Park,Avril Lavigne,Duran Duran) ως παραγωγού δεν αφήνει καμμία αμφιβολία ότι ο στόχος είναι η εμπορική επιτυχία στην μεγάλη αγορά των ΗΠΑ.
Εν αναμονή του δίσκου της δεκαετίας (αισιόδοξη προσδοκία-υπερβολή;) οι planitarxes pearl jam (αυτό είναι το πραγματικό τους όνομα) ακολουθώντας -αυτή τη φορά-μια πιο εμπορική πολιτική εμφανίστηκαν σε σόου του NBC και παρουσίασαν το "lukin" του νέου τους δίσκου. Got some ονομάζεται και η οργή του vedder που απορρέει μέσα απ'αυτό "σπέρνει" και μας καθοδηγει..
Αναβλήθηκε η αυριανή συναυλία των Franz Ferdinand στο Terra Vibe.
Δεν περίμενα με τίποτα να ακούσω τέτοια δισκάρα με χώρα προέλευσης την Ιαπωνία. Οι Church of Misery είναι μια Stoner / Doom / Sludge μπάντα από το Τόκιο και κλείνουν το μάτι στην Δύση με ένα νέο άλμπουμ που «σπέρνει» (στιχουργικά αναφέρεται σε διάφορους διάσημους serial killers). Ένας «γάμος» μεταξύ Down, Clutch, Black Sabbath, Electric Wizard και High On Fire. Το χαρμάνι έδεσε και άρχισαν τα όργανα να παίζουν…
