Ναι είναι γνωστό έχω κόλλημα με τη μπάντα . Ναι είναι γνωστό λίγος κόσμος πήγε εκεί χθες για τους FOTL . Γαμήσανε και αυτό ίσως δεν είναι ακόμα γνωστό στον κόσμο . Δεν πειράζει αρκεί το ξενέρωμα που φάγανε γιατί είχαν έρθει όλοι για MGMT και το live έγινε για πάρτη μας . Δεν έχω λόγια για τον Andy "Falco" Falkous και την επιθετικότητα της φωνής του , ήταν ακριβώς όπως τον περίμενα , όπως και ο θεούλης Kelson Mathias φάνηκε να το χαίρεται εν αντιθέση με τον διπλανό μου ο οποίος καθ'όλη τη διάρκεια μουρμούραγε για τους MGMT .' Και πότε θα βγούνε οι εμ τζι εμ τι , και πότε θα φύγουν αυτοί οι μαλάκες και τι θα γίνει και τι να σου πώ και τι να λέμε τώρα΄. Ε αμάν πια , σκάσε! Η μπάντα έπαιξε ότι ακριβώς περίμενα . Ξεκινήσανε δυνατά , με το πρώτο κομμάτι από το 'Τravels with myself & another' , 'Arming Eritrea' και συνέχισαν με το 'Chin Music' . Ευτυχώς παίξανε το 'You need satan more than he needs you' γιατί δεν παίξανε το 'Lapsed Catholiks' και ψιλοαπογοητεύθηκα αλλά παίξανε και 'Land Of My Formers' και από το 'Curses' απόλαυσα το 'Manchasm' το 'My Gymnastic Past' και το 'Small Bones Small Bodies' . Τα έπαθα , γούσταρα τρελλά , την άκουσα . Και γαμώ τις μπάντες live . Και εδώ έρχεται η στιγμή που περιμένουμε τους άλλους . Για τους άλλους είχαν σκάσει όλοι . Και ο mamanis για του άλλους έσκασε . Τους ψήφισε και στα καλύτερα της χρονιάς . Βούηξαν τα αυτιά μας πέρυσι και τι γαμάτος δίσκος και τι γαμάτη μπάντα .Τον αγόρασα και εγώ , δε λέω , ήθελα να δω τι παίζει . Μια φορά τον άκουσα , ούτε μισή παραπάνω . Οk και εγώ μαλακίες ακούω αλλά τι να πω , τα είπαν μόνοι τους χθες βράδυ . Πρώτη φορά πάω σε live μπάντας που σε κάνει να κουνιέσαι στο δίσκο και παίζουν υποτονικά!! Ο mamanis γκρίνια από την αρχή . ' Και τι μαλακία είναι αυτή και πωωω έχουμε ξενερώσει ' , δε λέω είχε δίκιο το παιδί . Πρώτη φορά δε με χαλάει να γκρινιάζει ο mamanis . Κάπου εκεί με έπιασε κλασσικά κατούρημα . Ο mamanis άλλο που δεν ήθελε να κουνηθεί λιγάκι . Και εκεί μέσα στην τουαλέτα σα να ξύπνησα λιγάκι και εγώ , είχε πολύ δυνατό φως . Εκείνη τη στιγμή που γυρίσαμε παίζουν το 'Kids' και φεύγουν . Λέω γαμώ , περιμέναμε τη matsi που είχε πάει μπροστά και είχε ξετρελαθεί (???!!!) , πάντα αυτή η matsi το αντίθετο από το φυσιολογικό . Και εκείνη τη στιγμή που σκέφτομαι και άντε να ανάψουν τα φώτα και να φύγουμε επιτέλους δεν έχουν κάτι άλλο να παίξουν τα παίξανε όλα , ξαναβγαίνουν για να παίξουν τι????? Μια μπούρδα μπερδεμένη χωρίς κανένα νόημα . Πως να το πω απλά , ότι πιο βαρετό μπορεί να κάνει μια μπάντα για να κλείσει το live . 15 λεπτά να παίζουν ότι να΄ναι για να ψαρώνουν τα 15χρονα . 'Οπως είπαμε με το mamani , πως την έχουν δει? Sonic Youth? Mamani ευτυχώς δεν ήρθε ο shinobi .
Έχουν περάσει 11 χρόνια από την πρώτη δισκογραφική δουλειά των Cold. Μετά από αυτό το εξαίρετο, μηδενιστικό Alternative / Post-Grunge ντεμπούτο τους, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη με αποτέλεσμα την διάλυσή τους το 2006. Τα νέα της επανασύνδεσης και της επερχόμενης δισκογραφικής τους προσπάθειας, ήρθαν νωρίς μέσα στο 2009. Και ενώ το νέο τους άλμπουμ είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο, εμφανίζεται ο front-man τους Scooter Ward με ένα solo project κάτω από την επωνυμία The Killer And The Star. Το ομότιτλο άλμπουμ του έρχεται μερικούς μήνες πριν την νέα κυκλοφορία των Cold. Αν και ήμουν αρκετά επιφυλακτικός για αυτήν του την κίνηση, με εξέπληξε ευχαρίστα όταν έφτασε στα αυτιά μου. Κατάφερε να διαχωρίσει τους μεν από τους δε αποφεύγοντας να ακούγονται το ίδιο. Τα φωνητικά του, μαζί με το πιάνο του, είναι αυτά που οδηγούν το όλο αποτέλεσμα στην τελική του μορφή. Το Α και το Ω όλων των συνθέσεων. 10 πολύ όμορφες, ευχάριστα μελαγχολικές, αλλά και σκοτεινές (χωρίς όμως να πιάνουν τον πάτο των Cold) συνθέσεις, που είναι αδύνατον να μην σου χαραχτούν στην μνήμη, σιγοτραγουδώντας τα ρεφρέν όποτε νιώθεις την ανάγκη για απομόνωση.
Η σκέψη πως μεγαλώνεις είναι πάντα τρομακτική . Βλέπεις τους άλλους γύρω σου να κάνουν πάρα πολλά πράγματα , να έχει αλλάξει η ζωή τους τραγικά και εσύ παραμένεις εκεί , με τις μπύρες σου , την παρέα σου , τα μαγαζιά που πας τα τελευταία 10 χρόνια και είσαι ευτυχισμένος . Είσαι πραγματικά ευτυχισμένος όμως ? . Οι Arctic Monkeys θα πρέπει να είναι πάντως γιατί βρίσκονται τόσο γρήγορα στην κατάλληλη στιγμή της καριέρας τους κάνοντας ένα τεράστιο άλμα και φυσικά ξεφτιλίζοντας μπάντες που τόσα χρόνια δεν έχουν καταφέρει ούτε τα μισά . Δε θεώρησα ποτέ γκρουπάρα τους Arctic και μάλλον δεν θα το κάνω και ποτέ όμως σήμερα θα μιλήσω αντικειμενικά για ένα δίσκο που δε μου πήρε το κεφάλι αλλά με έκανε να προβληματιστώ . Προβληματίστηκα για αυτά εδώ τα παλικάρια και τον αέρα που έχουν στο Hambug . Η συμβολή του Josh Homme στην παραγωγή του δίσκου είναι ευδιάκριτη , ένα απλό άκουσμα του 'Dangerous Animals' χρειάζεται για να γίνει αντιληπτό , όχι μόνο σε επίπεδο ωρίμανσης αλλά περισσότερο στο κιθαριστικό κομμάτι , το οποίο θα έλεγα είναι και αυτό που τραβάει την προσοχή. Το Ηambug είναι ένα album που επιβάλεται να ακούσει κάποιος για να κατανοήσει την έννοια της εξέλιξης . Η μπάντα ξαφνικά μεγάλωσε . Μεγάλωσε τόσο που ακούγεται άλλη . Δεν είναι οι πιτσιρικάδες που ξέραμε με τον dance χαρακτήρα αλλά είναι πλέον άντρες . Ο Τurner με την πλέον πιο μπάσσα φωνή του ανοίγει με το 'My Propeller' , από τα πιο δυνατά κομμάτια του δίσκου μαζί με το singlάκι το 'Crying Lightning' , και μας αφήνει να αναρωτιόμαστε . Αναρωτιέμαι τι θα μπορέι να κάνει ο 23χρονος όταν γίνει 30? Θα γίνει μύθος ? 'Η απλά θα κάτσει εκεί που είναι ? Και γιατί οι Arctic Monkeys αποφασίσανε να αλλάξουν τόσο πολύ εφόσον ο ήχος τους είχε τόσο μεγάλη επιτυχία αυτά τα χρόνια ? Μήπως γιατί και οι ίδιοι θέλανε να μεγαλώσουν μουσικά ? Γιατί θέλανε το κοινό τους να είναι άλλο ? Έγιναν πιο σκοτεινοί , πιο 70's , πιο νοσταλγικοί θα έλεγα , αν και τον χαρακτήρα τους τον έχουν κρατήσει απλά προσθέσανε πολλά κιλά εμπειρίας χωρίς να τα έχουν ουσιαστικά στην πλάτη τους . Ακούγοντας το 'Dance Little Liar' φαντάζεται κανείς πως μπορεί να έχει γραφτεί για κάποια ασπρόμαυρη γκόμενα για να το διαδεχτεί το 'Pretty Visitors' που βάζει λιγάκι χρώμα στην εικόνα και κάτι σου θυμίζει από το 'Favourite Worst Nightmare' , όμως όλα τα παραπάνω τα ξεχνάς τελειώνοντας ο δίσκος με το 'The Jeweller's Hands' . Βρέχει έξω και κάθε στάλα βροχής που γλυστράει στο παράθυρο περιέχει μια ανάμνηση . Νοστάλγησα μια βόλτα στη βροχή , να γυρίσω σπίτι μούσκεμα .
Το πιο ιδιαίτερο πράγμα στο δωμάτιό μου είναι ένα κουτί σχετικά μικρό με περίεργο κούμπωμα και ασιατική επένδυση που το έχω γεμίσει το μισό με μικροσκοπικούς αναπτήρες και το άλλο μισό με δείγματα από αρώματα . Οι αναπτήρες είναι μια ψύχωση που έχω από σχετικά μικρή ηλικία και τα αρώματα τα τοποθέτησα εκεί μέσα γιατί οι πιο όμορφοι αναπτήρες που έχω θέλω να βρίσκονται δίπλα σε κάτι εξίσου πολύ όμορφο . Και όλα αυτά φυσικά τοποθετημένα μέσα στο αγαπημένο μου αντικείμενο . Κάτι τέτοιο στη μουσική το έχω κάνει για το 'And The Glass Handed Kites' των Μew . Όταν το απέκτησα το είχα βάλει ανάμεσα στους αγαπημένους μου δίσκους στην αγαπημένη θέση της δισκοθήκης . Αν και δεν αγαπάω τους φλώρικους progressive ήχους αυτή η μπάντα αποτελεί εξαίρεση αλλά και ψύχωση . Το να περιμένω νέα τους κυκλοφορία για εμένα ήταν βασανιστικό και επιτέλους ήρθε για να με αποτελειώσει . Δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά , πως άλλωστε να μιλήσεις αντικειμενικά για την αρρώστεια σου . Η αλήθεια είναι πως από το EP φαινόταν πως θα πήγαιναν πάνω κάτω τα πράγματα . Το 'Reapeterbeater' ξεχώρισε και συνολικά στον δίσκο ξεχωρίζει ως το πιο δυνατό track . Σα δίσκος Mew συνολικά θα έλεγα υστερεί συγκριτικά με τους άλλους και φυσικά ούτε λόγος σύγκρισης με το εξωπραγματικό 'And The Glass Handed Kites' . Πολύ καλό intro με το 'New Terrain' . Υπέροχο κομμάτι το 'Cartoons And Macrene Wounds' αρκετά αισιόδοξο και το 'Beach' . Αρκετά κομμάτια όμως είναι για να κόβεις φλέβα . Ο δίσκος εμένα με έριξε . Με έριξε πολύ . Τώρα ίσως και να φταίω και εγώ λίγο σε αυτό όμως οι ήχοι των Mew με κάνουν να νιώθω . Με κάνουν να νιώθω γυναίκα , μου βγάζουν ευαισθησία και με κάνουν να σκέφτομαι τους μεγαλύτερους μου φόβους . Λίγες είναι οι στιγμές στη μουσική που βρίσκομαι μόνη μου με την μπάντα και σε αυτό τον δίσκο βρέθηκα ολοκληρωτικά μόνη μου και πνίγηκα μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό . Αφού κανείς δεν πετάχτηκε να με σώσει , 'Life isn't easy' , κάθησα να καταπιώ όλες τις μελωδίες του 'No More Stories Are Told Today I’m sorry They Washed Away No More Stories The World Is Grey I’m Τired Let’s Wash Αway' (ναι , αυτός είναι ο τίτλος του album απλά δε χώραγε ολόκληρος στον τίτλο ) με λίγη βοήθεια από την coca cola μου . Δεν κατάλαβα τελικά αν μου άρεσε ή απλά ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε η ψυχολογία μου και έτσι τον ξανάκουσα καπάκια και ξανά και ξανά και εδώ και δύο μέρες τον ακούω συνέχεια . Μέχρι και το 'Reprise' το τελευταίο κομμάτι το ακούω μέχρι τελευταία μελωδία που πραγματικά δεν το θεωρώ ωραίο κομμάτι . Ο δίσκος είναι κάποιες στιγμές μονότονος , κάποιες άλλες χτύπημα στην καρδιά , κάποιες άλλες καταθληπτικός , κάποιες μελαγχολικός αλλά αυτή η ποικιλομορφία , κλασσικό στοιχείο της μπάντας , είναι που τον κατατάσει ανάμεσα στις λαμπερές στιγμές του 2009 . Με πονάει να τον ξανακούσω για άλλη μια φορά σήμερα και ακόμα και να τον σκεφτώ κι έτσι σταματάω εδώ .
Ξεκινόντας το μπαράζ των ελληνικών εμφανίσεων τους από την Αθήνα οι Murder By Death άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.Μία πάρα πολύ καλή alt-country-punk rock συναυλία που με μερικά whiskey shots θα φάνταζε ιδανική.Η ala Hoyem φωνή του Turla σε μετέφερε σε άλλη εποχή και άλλους τόπους.Δύσκολα το παρουσιαστικό του θα μπορούσε να σε κάνει να πιστέψεις τι φωνή κατείχε αυτός ο τραγουδιστής.Ένταση και χαλάρωση μαζί.Ο αέρινος drummer Dagan Thogerson που δεν ανήκει στο αρχικό σχήμα του συγκροτήματος χτύπαγε τα πετσιά και πιστεύω ότι εύκολα θα μπορούσε να ήταν η πρώτη επιλογή του Nick Cave άμα τον συναντούσε κάποια στιγμή στη ζωή του.Ο μπασίστας Matt Armstrong ολοκλήρωνε το φόντο και γέμιζε το χώρο με τα βαθιά γρυλίσματα του μπάσου του.Για την κοπέλα της σκηνής (Sarah Balliet) τι να πω, πάντα είναι όμορφη μια γυναικεία παρουσία σε μία μπαντα, ιδίως όταν αυτή παίζει τσέλο το οποίο το μεταμόρφωνε σε μπάσσο όπου αυτό χρειαζόταν.Οι Murder Βy Death έπαιξαν κομμάτια απ'όλη τη δισκογραφική τους δουλειά και μπορώ να πω ότι επέλεξαν τα καλύτερα τους.Μερικά από αυτά Killbot 2000, Dead men and sinners, Until morale improves, The beatings will continue, Three men hanging, The devil in mexico, Brother, Comin' Home, '52 Ford, Fuego!.
Πως είναι άραγε η αίσθηση να φιλάς κάποιον ώρες ολόκληρες? Ίσως μπορώ να φανταστώ , τα πράγματα που μας αρέσουν πάρα πολύ θα θέλαμε να διαρκούν ώρες ατελείωτες , να διαρκούν μέρες , να διαρκούν για πάντα . Μετά σκέφτομαι πως να είναι άραγε η αίσθηση να τα κάνεις όλα όσα σου αρέσουν και σε slow motion . Αυτό σίγουρα θα έδινε μεγαλύτερη διάρκεια σε αυτά που θα ήθελες να κάνεις για ώρες ατελείωτες . Αυτή είναι η αίσθηση του ΧΧ . Η παρανοικά αργόστροφη μελωδία του δίσκου ποτίζει τα τύμπανα ευχάριστα ρίχνοντας σε λήθαργο τις αισθήσεις . Κύττα να δεις τα πιτσιρίκια απο την Αγγλία τι μου κάνανε απόψε . Νομίζω το παράδειγμα με το φιλί είναι αρκετά εύστοχο . Με το πρώτο άκουσμα θα έλεγα προκαλεί λίγα χασμουρητά , ίσως και κάποιος να το χαρακτηρίσει βαρετό , σε δεύτερο άκουσμα όμως προκαλεί ενδιαφέρον και αν το 'γνωρίσεις' καλά σε βάζει σε λούπα . Τρελλή λούπα . Αίσθανεσαι τον αέρα , πολύ απλά , απαλά , όλα είναι τόσο easy σε αυτό το δισκάκι που απλά περνάνε δίπλα σου και τα παρατηρείς τόσο αργά . Σα να περιγράφω ναρκωτικά μου μοιάζει αλλά η φωνή της Romy Madley Croft είναι το ίδιο το ναρκωτικό . Βackground η μελωδία ακολουθεί τη φωνή της τόσο ταιριαστά που στο 'Islands' το τέταρτο κατά σειρά track πίστεψα και εγώ πως είμαι δική της.. 'I am yours now, so now I never have to leave/I’ve been found out, so I’ll never explore' . Ακολουθούν μετά τα φωνητικά του Oliver Sim , και λέω ακολουθουν γιατί όντως είναι σα να την ακολουθούν . Ο ήχος τους είναι σαν παρθένα pop με ένα beat που επίσης ταιριάζει απόλυτα . Τελικά μήπως δεν είναι και τόσο απλή όσο φαίνεται η δουλειά τους ? Εμένα μου άρεσε αρκετά . Kαι το όνομα τους μου άρεσε και το όνομα του δίσκου μου άρεσε και το πολύ απλό εξώφυλλο με το Χ μου άρεσε . Και το 'Basic Space' με έκανε να νιώσω κοριτσάκι και το 'Stars' με πήγε στα αστέρια . Και όχι με την καμμένη έννοια . Εντελώς φυσικά σα να γλύστρισε απλά μέσα μου το ΧΧ . Δε χρειάστηκε προσπάθεια και δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από ακουστικά . Κάτι μου συμβαίνει , ελπίζω να είναι σοβαρό . Ελπίζω να είναι 'Infinity' .... Βαζω να ακούσω το 'Islands' ξανά και ξανά και ξανά ....
http://www.youtube.com/watch?v=7MZI07TmakU. Η ακουστική του δεν διαφέρει της οπτικής του, μυρίζει εμπόριο. Συνηγορούν όλες οι αισθήσεις σε αυτό. Η καύλα όμως αναλλοίωτη!!!
