ROCKWAVE 2009 Cancelled (28/6/09 & 29/6/09) *[Update]

Όπως και χθες, έτσι και σήμερα ακυρώθηκε η 3η μέρα του RockWave λόγω βροχοπτώσεων. Αναμένεται ανακοίνωση από την DiDi Music για το τι θα γίνει την αυριανή (4η) μέρα (30/6/09). Μακάρι να πάνε όλα καλά και να μην αναβληθεί και αυτή.
*[Update]: Αίσιο ΤΕΛΟΣ είχε το φετινό RockWave μιας και όλα πήγαν καλά την τελευταία μέρα. Ο καιρός ήταν μια χαρά και όλες οι μπάντες έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, με αποτέλεσμα να απολαύσουμε μια φοβερή βραδιά!

GOD DETHRONED - ''Passiondale''

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι εν έτη 2009 μπάντες του βεληνεκούς των God Dethroned, μετά από σχεδόν 20 χρόνια στο χώρο, θα με εξέπληταν τόσο ευχάριστα.
Όγδοο album που μυρίζει μπαρούτι μιάς και το concept βασίζεται σε μια αιματηρή μάχη του Α΄παγκοσμίου πολέμου που έλαβε χώρα στην μικρή πόλη του ''Passchendaele'' στο Βέλγιο που διήρκεσε 5 μήνες και στοίχησε την ζωή σε 900.00(!) ανθρώπους.
Μετά το πολεμικό συναίσθημα που αποκτάς με το στιχουργικό μέρος έρχεται το ηχητικό να ντύσει μουσικά την πολεμική αυτή θεματολογία. Φοβερά riffs, brutal φωνητικά, drums τίγκα στα blastbeat σου επιτίθενται από κάθε κατεύθυνση. Όλα τα κομμάτια είναι συνθετικά ολοκληρωμένα με το rhythm section να ισοπεδώνει ότι βρεί μπροστά του σε άψογο συνδυασμό με μελωδικά σολαρίσματα ακόμα και καθαρά φωνητικά στα ''Poison Fog'' και ''No Survivors''.
Η προσθήκη δύο νέων μελών, της Susan Gerl (!) στις κιθάρες και του Roel Sanders στα τύμπανα συνδυάστηκε με ένα δυνατό album, ένα δυναμικό comeback.
Αν το Death Metal συνεχίσει να μας δίνει τέτοιες κυκλοφορίες ίσως να ξεφύγει από το βάλτο που έχει πέσει εδώ και πολλά χρόνια.

Βαθμολογία: Massive Killing Machine

FOALS-live report @ Rockwave festival 27/06/09

Θα αναρωτιέστε γιατί ο τίτλος έιναι Foals και όχι ας πούμε Rockwave festival day 1 ? Ο λόγος είναι το μηδενικό φεστιβάλ που είδα .Τα καλά νέα είναι πως μπήκα τσάμπα , αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να πατήσω το πόδι μου στο σχεδόν ανύπαρκτο φετινό rockwave . Ο κόσμος πρέπει να έσκασε για Gogol Bordello . Πουθενά αλλού δεν μπορώ να στηρίξω τον άπλετο hippiσμό που αντίκρισαν τα κουμποτρυπέ μου μάτια . Μήπως μεγάλωσα πολύ ? Ή μήπως σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας από την ανθρώπινη κακογουστιά ? Έφτασα στο terra vibe στις 7 .Οι gogol bordello είχαν ήδη ξεκινήσει να γυφτάρουν , δεν μπορώ να πιστέψω πραγματικά τι μπορεί να είναι αυτό που θα σε κάνει να συμπαθήσεις αυτή τη μπάντα , με αποτέλεσμα η σκηνή που θα ξεκινούσαν να παίζουν οι Foals να είναι σχεδόν άδεια!!! Με ανεσάρα κάτσαμε στο κάγκελο που έσκασε και ο γραφικότατος πλέον φεστιβαλικός φωτογράφος με το πούρο και τα 3 μέτρα φωτογραφικό φακό και βγαίνουν οι Foals με 20λεπτη καθυστέρηση . Δώσανε μια αίσθηση παίζω στο σπίτι μου στυλ , χωρίς παπούτσια τα drums , ο τραγουδιστής , Yannis Philippakis , νομίζω χάλαγε την εικόνα της μπάντας , ενώ η τελειότητα του τυπά , Jimmy Smith (τσέκαρε photo) , που έπαιζε κιθάρα μου δημιούργησε ανάμεικτα feelings . Μουσικά τα σπάσανε , είναι και η μόνη μπάντα που είδα ουσιαστικά . Παίξανε κομμάτια από το μοναδικό τους album 'Antidotes' και δύο καινούρια που αν είστε fan των Foals πιστέψτε με θα είναι καλύτερος δίσκος αυτός . Προσωπικά τα δύο καινούρια εκ των οποίων , αν δεν κάνω λάθος , το ένα τιτλοφορείται 'Safe' είναι τα σημεία που στο live μου άρεσαν περισσότερο . Ο mr Philippakis έκανε encore χτυπώντας με μανία το ταμπούρο αφήνοντας στην άκρη την κιθάρα του και παίζοντας το 'Two Steps, Twice' κατέβηκε κάτω στον κόσμο μπήκε ανάμεσα τους χτυπώντας τις μπακέτες και ξεσήκωσε κάπως το κοινό . Το live ολοκληρώθηκε με το δεύτερο καινούριο και πολύ αξιόλογο κομμάτι τους (αγνοώ τον τίτλο) .
Moby δεν γύρισα καν να κυττάξω τη σκηνή αλλά κατάλαβα πως ξέρει καλά το ελληνικό κοινό και οι Placebo παίξανε (στα 5-6 κομμάτια που κάθησα να ακούσω) για άτομα που είχαν ανάγκη να κοιμηθούν .
Θετικά της βραδυάς : Πολύ καλή παρέα , φθηνή μπύρα και μεγάλο μπουκαλάκι νερό.

(photo by moodygirl)

SILVERSUN PICKUPS live report @ Gagarin 205 24/06/09

Καρδούλες , Gibson Firebird , ES-335 , 23.15 , Carnavas , Swoon , παρελθόν , μέλλον , αστεράκια , vodka , τσάι (!!!), αγωνία , μπύρες .Είσαι εδώ?? Ανθρώπινη επαφή , καπνός , μοναξιά , φωτογραφίες , sms , Panic Switch , The Royal We , Kissing Families , Lazy Eye , Growing Old Is Getting Old , Well Thought Out Twinkles , Future Foe Scenarios , There's No Secrets This Year , It's Nice To Know You Work Alone , δεν μου έμεινε φωνή , νομίζω θα εκραγώ , σκέψεις , λέξεις (που λέει και ο Σάκης) , ένταση , πάθος , έρωτας , μελαγχολία , μου λείπεις , σε σκεφτομαι , δεν μπορώ μακριά σου , anchore , Rusted Wheel , Common Reactor , ταξίδια , california , road trip , η θεία από το Σικάγο , να το πάλι το παγωτό , νομίζω πως τον αγαπώ , πονάω , είμαι ευτυχισμένη , φόβος , κόκκινο , πολύ κοντά , πολύ μακριά , μάτια , κάγκελο , διάσταση , τα σπάσανε , υπέροχοι , silversun pickups , δεν μου λείπεις, πόρωση , καύλα , μιάμιση ώρα , Λιοσίων.Όσοι ήταν εκεί φτιάχνουν μόνοι τους τις προτάσεις . Όσοι όμως δεν ήταν το live ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό , παίξανε κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα , κρίμα που στην Ελλάδα ο κόσμος δίνει λεφτά για να αποκτήσει ένα εισητήριο σε 'γύφτικα' festival όπως το rockwave και θάβονται κάτι τέτοιες μπάντες..Τι να λέμε τώρα στη Βανδοκρατούμενη Ελλάδα .....(ακολουθεί κράξιμο για το Rockwave).

(photo by matsi)

*το άρθρο γράφτηκε από εμένα και matsi μια δύσκολη καλοκαιρινή internetική στιγμή

EIGHTIES MATCHBOX B-LINE DISASTER-Hörse of the Dög

Aυτό το κείμενο θα έπρεπε να μου βγει τελείως αυτόματα,όπως όλα τα αυτόματα πράγματα που κάνουμε καθημερινά,ανάβουμε τσιγάρο με τον καφέ,μιλάμε στο τηλέφωνο,στέλνουμε μηνύματα,είμαστε on line,χτυπιόμαστε στον ήχο του αγαπημένου μας κομματιού,προσκυνάμε την μπάντα της αδυναμίας μας.Σκέφτομαι,τώρα,πως ο δίσκος διόλου γοητευτικός θα φαίνεται δίπλα στους iron maiden αλλά δεν γαμείς...είμαι έτοιμη να flashάρω,στο παρελθόν μου,κυρίως.Αφιερώνω αυτό το κείμενο στον εαυτό μου,στο οξύθυμο εγώ μου και στις ανώμαλες αντιδράσεις μου,στο psych-garage από την Αγγλία...παρακαλώ.Όσοι γνωρίζουν τους Eighties Matchbox είμαι σίγουρη πως τους γουστάρουν απίστευτα,τουλάχιστον σε ένα υποθετικό flashback το 2002...γιατί αν κρίνουμε από φέτος....Ο λόγος που σήμερα γράφω για αυτούς είναι η απογοήτευση της τελευταίας τους κυκλοφορίας που περίμενα,ομολογώ,πως και πως.Θα μπορούσα να γράψω ένα review για τον νέο δίσκο και να τους κράξω ασύστολα,που πήγε η φωνάρα,οι γαμάτες κιθάρες,η τσίτα,που????(μου είναι αδύνατον).Το 'Hörse Of The Dög' υπάρχει στη δισκοθήκη μου,κειμήλιο,από αυτά που δεν σκονίζονται ποτέ,το έχω σε cd, σπασμένο κουτάκι,γρατσουνισμένο,εξώφυλλο,σχεδόν,τσαλακωμένο,κλείνει οκταετία χρήσης σε λίγο καιρό.Πως θα μπορούσα να τους κράξω?(μου είναι αδύνατον).Στα flashback πρέπει να γράφουμε τα ιστορικά και πότε δημιουργήθηκε η μπάντα και να δώσουμε σίγουρα μια περιγραφή για το πως ακούγονται και πόσα μέλη είναι και από που επηρεάστηκαν και μπλα μπλα.Όχι,υπάρχει το wikipedia για αυτή τη δουλειά.Πέρυσι τον Δεκέμβριο έφυγα από το Λονδίνο την ημέρα που οι Eighties Matchbox δίναν live.Βρισκόμουν τόσο κοντά στο να δω αυτή την μπάντα με αυτή τη φωνή,αυτή την εμφάνιση και με αυτό το perform που είχαν τότε,όχι σήμερα,δεν τους δίνω άλλη ευκαιρία,κρατάω το 2002,το χαρίζω σε όποιον δεν το γνώρισε ποτέ...(κατεβάστε το οπωσδήποτε!!!!!!).Μια μπάντα που της έσκασε η έμπνευση για δημιουργία σε ποσότητα,βρίσκεται στη ζωή μου στην τρυφερή ηλικία των 20,με μεγαλώνει,και στα 28 μου χρόνια με στέλνει στην λεκάνη της τουαλέτας από την αναγούλα.... 

SACRED REICH - The American Way

Ένας από τους δίσκους που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του Thrash των 90's και γενικότερα της Bay Area σκηνής, είναι το "The American Way" των SACRED REICH. Κυκλοφόρησε το 1990 και θεωρείται δίσκος ορόσημο για το Thrash και όχι μόνο. Ένας δίσκος που δεν φθείρεται με τίποτα από τον χρόνο. Ένας δίσκος που αν τον ακούσει κάποιος σήμερα θα νομίσει ότι βγήκε χθες. Ένας δίσκος που μαζί με το "Vulgar Display Of Power" (1992) των Pantera, πήγαν το Thrash (και γενικότερα ολόκληρη την Metal σκηνή) πολύ μπροστά.

Οι Sacred Reich είναι μια Thrash Metal μπάντα από την Αριζόνα αποτελούμενη από τους Phil Rind (μπάσο / φωνητικά), Greg Hall (ντραμς), Wiley Arnett και Jason Rainey (κιθάρες). Το 1987 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο "Ignorance". Ένα φοβερό άλμπουμ που έκανε μεγάλη εντύπωση στον μουσικό τύπο της εποχής, γράφοντας διθυράμβους. Και καλά έκανε γιατί με αυτήν την κυκλοφορία μπήκαν τα γερά θεμέλια για την συνέχεια. Μετά από ένα χρόνο επανήρθαν με το ιστορικό EP "Surf Nicaragua", αρχίζοντας να ενοχλούν κάποιους με την θεματολογία των κομματιών τους. Καυστικός πολιτικοκοινωνικός στίχος που κριτικάρει έντονα την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική. Αυτό ήταν όμως μόνο η αρχή, γιατί το τελειωτικό χτύπημα δεν είχε έρθει ακόμα. Ήρθε όμως μετά από 2 χρόνια (αφού πρώτα κυκλοφόρησαν και ένα live ΕΡ, το "Alive at the Dynamo") με το αριστουργηματικό "The American Way". Μόνο από το εξώφυλλο και τον τίτλο καταλαβαίνεις ποιο μπορεί να είναι το περιεχόμενο των στίχων. Πιο καυστικοί από ποτέ, τα βάζουν με το αμερικανικό σύστημα σε όλους του τους τομείς. Από το πολιτικοκοινωνικό αμερικανικό μοτίβο, μέχρι την εξωτερική πολιτική και την μόλυνση του περιβάλλοντος. Κάθε κομμάτι είναι από μόνο του ένα μικρό αριστούργημα (ακόμα και το  funky, χιουμοριστικό "31 Flavors", που αναφέρεται στον κολλημένο μεταλλά που δεν δέχεται να ακούσει τίποτα άλλο εκτός από metal). Γενικά αυτός ο δίσκος απλά δεν παίζεται. Ότι πιο ώριμο είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε στον χώρο του thrash. Άψογη παραγωγή από τον τεράστιο Bill Metoyer, εκπληκτικές εκτελέσεις, riffs που καθηλώνουν (και έχουν γράψει ιστορία), ντραμς που σε κολλάνε στον τοίχο (άσε αυτή η υπέρτατη δίκαση) και μπάσο / φωνή που σε πορώνει τόσο πολύ κάνοντάς σε να τραγουδάς μαζί με τον Phil: "A capitalist's democracy why no one said that the freedom's free lady liberty rots away no truth no justice… the American Way" και " Towering temples of modernization megatropolis monument to civilization pollution and waste is direct indication to the growing problem of the world's situation", ή "Jailed and beaten left to die political prisoners of apartheid youth of the nation violently oppressed in the quest for freedom thousands dead. How can we let this be in their country they must be free when will segration end when will the masses be free again" και γιατί όχι, ακόμα και "Mr. Bungle is so very cool so don't be an ignorant fool there's so much music for you to choose so don't just be a metal dude it's cool fool".

Η καλή πορεία της μπάντας συνεχίστηκε με τους δίσκους "Independent" (1993) και "Heal" (1996). Μετά από αυτούς ήρθε η διάλυση και αποχαιρέτισαν το κοινό τους με ένα live άλμπουμ με τον παν-εύστοχο τίτλο "Still Ignorant", το οποίο περιέχει συνοψισμένη όλη την ιστορία τους. Μετά από αρκετά χρόνια σιωπής επανασυνδέθηκαν πέρσι για να δώσουν live εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο (κάτι σαν re-union tour), με σημαντικότερη εμφάνιση αυτή του Hell Fest. Απέδειξαν ότι δεν μασάνε και ότι μπορούν ακόμα να παίζουν όπως ακριβώς έπαιζαν και στο παρελθόν. Άψογες εκτελέσεις μέσα από όλα τα άλμπουμ τους με πιο χαρακτηριστικές αυτές από το "The American Way" - τον καλύτερο δίσκο τους. 

Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο για αυτή την δισκάρα παρά μόνο ότι αν υπάρχει κάποιος που δεν την έχει ακούσει, καιρός είναι να το κάνει. Έτσι και αλλιώς δεν θα καταλάβει ότι ακούει έναν early 90's δίσκο. Θα νομίσει ότι μόλις κυκλοφόρησε!

Tracklist:

1. Love... Hate

2. The American Way

3. The Way It Is

4. Crimes Against Humanity

5. State of Emergency

6. Who's To Blame

7. I Don't Know

8. 31 Flavors

RIP MICHAEL JACKSON KING OF POP

Δάκρυσε η μουσική σήμερα...

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ROCKWAVE FESTIVAL 2009

ROCKWAVE FESTIVAL 2009
27, 28, 29 & 30 ΙΟΥΝΙΟΥ

TERRA VIBE PARK
Terra Stage & Vibe Stage
www.rockwavefestival.gr | www.didimusic.gr

Οι πόρτες ανοίγουν στις 11:00 κάθε μέρα και οι πρώτες μουσικές νότες θα ακουστούν στο Terra Vibe Park ήδη από τις 12:00 το μεσημέρι!!

Oι ώρες εμφάνισης είναι οι εξής:

27 ΙΟΥΝΙΟΥ

TERRA STAGE
PLACEBO 22:00
MOBY 20:00
GOGOL BORDELLO 18:45
AVIV GEFFEN 17:30
CABARET BALKAN 16:30

VIBE STAGE
FOALS 19:00
EXPATRIATE 16:30
SUNNY SIDE OF THE RAZOR 13:15
RAINTEAR 12:15

28 ΙΟΥΝΙΟΥ

TERRA STAGE
THE KILLERS 22:00
DUFFY 20:30
DINOSAUR JR 19:00
K.BHTA 17:45
GAD. 17:00

VIBE STAGE
TRICKY 20:00
EDEN JAMES 18:30
DE NIRO 16:00
JAMERLLADA 13:15

29 ΙΟΥΝΙΟΥ

TERRA STAGE
MOTLEY CRUE 22:00
MONSTER MAGNET 20:30
ARCH ENEMY 19:00
LAUREN HARRIS 17:30

VIBE STAGE
W.A.S.P. 20:00
VOIVOD 18:30
INACTIVE MESSIAH 16:00
SCAR OF THE SUN 13:15

30 ΙΟΥΝΙΟΥ

TERRA STAGE
SLIPKNOT 22:00
MASTODON 20:30
DOWN 19:10
KYLESA 17:55
TORCHE 17:00

VIBE STAGE
SAXON 20:00
LITA FORD 18:30
EDEN DEMISE 16:00
GOD.FEAR.NONE 13:15

Τιμές Εισιτηρίων:

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: Προπώληση 50 euro , Box Office 55 euro
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΔΙΗΜΕΡΟΥ (αφορά στην 1η και 2η μέρα του φεστιβάλ / και την 3η και 4η μέρα του φεστιβάλ) : Προπώληση 85 euro
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟΥ : Προπώληση 150 euro

Σημεία Προπώλησης Εισιτηρίων:

ΤΙCKET HOUSE Αθήνα - Πανεπιστημίου 42 210 3608366,
ΤΙCKET HOUSE Θεσσαλονίκη - Μητροπόλεως 102, 2310 264880

Green Day - 21st Century Breakdown

8η προσπάθεια για τον τυπάκο που, αν τον χτυπήσεις χαλαρά στο κεφαλάκι, θα του πέσουν τα μάτια και την παρέα του. 5 χρόνια απο το American Idiot και οι Green Day θεώρησαν καλό να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, δηλαδή με έναν θεματικό δίσκο. Το 21st Century Breakdown πραγματεύεται τα κακώς κείμενα των καιρών φωτογραφίζοντας μερικώς τη χώρα τους, την Αμερικανία και τα κατάλοιπα της περιόδου διακυβέρνησης του ακατανόμαστου χαζούλη.
Ο τραγουδιστής, κιθαρίστας, στιχουργός, συνθέτης και μη χειρότερα, σε έναν οργασμό έμπνευσης αράδιασε πλήθος στίχων σε 18 κομμάτια. Στις νότες δεν το κούρασε και πολύ. Άλλωστε η punk-rock μουσική 2 νότες είναι, 3 riff, 0 solo και όπως θα παίρνω τις στροφές βγήκε το κομμάτι. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν προσφέρεται και για πολλούς πειραματισμούς. Ο Billie Joe Armostrong πάντως καταφέρνει να βγάλει αρκετά πιασάρικα riffakia που άνετα σου κρατάν παρέα στο διάλειμμα που έχεις πάει για τσιγάρο στις τουαλέτες με τους συμμαθητές σου, γλυκοκοιτάς τα κοριτσάκια και η γεροντοκόρη οικοκυρικού κόβει βόλτες στο προαύλιο για να σε δώσει μετά στον γυμνασιάρχη.
Ο δίσκος γίνεται άνετα soundtrack στο "High School Geeks, vol. 147". Kολλάμε πάνω και το σχετικό αυτοκολλητάκι "Parental Advisory: Not for children over 18" και είμαστε έτοιμοι να ανατρέξουμε στις παλιές καλές εποχές του "Happy Days". Καλές στιγμές υπάρχουν πάντως στον δίσκο. Το "East Jesus Nowhere"( ίσως το καλύτερο του δίσκου), το "Murder City", το "Peacemaker" (θυμίζει λίγο Earthbound ο ρυθμός σε πιο γρήγορο tempo) και το "Christian's Inferno" και φυσικά το "Restless Heart Syndrome" που θα χορέψουν στο τέλος της χρονιάς η βασίλισσα του χορού με τον νταγλαρά, μορφονιό, γαμώ τα παιδιά quarterback.
To conclude (που λένε και στην Αμερικανία), καλή ομολογουμένως η ιδέα του concept album και στιχουργικά πάει καλά. Δυστυχώς όμως, ακούμε κυρίως μουσική και όχι ποίηση. Παίρνω και τα άπαντα του Ρίτσου άμα θέλω, να 'χω και πιότητα. Και επειδή η μουσική μάλλον κινείται σε ρηχά νερα δεν αφήνει και τις καλύτερες εντυπώσεις. Σαν να πας στο καλύτερο εστιατόριο, να σκάσει ο δουλοπρεπής σερβιτόρος με την πετσετουλα στο χέρι και να σου σερβίρει τη σούπα σε ρηχό πιάτο.
Μάλιστα, σε μια εποχή που ένα κάρο μπάντες ψάχνονται, εξελίσσονται και βελτιώνουν ή και ανακαλύπτουν νέα είδη, οι Green Day μάλλον αρκούνται στο να τελειοποιούν αυτό που έμαθαν επαναπαυόμενοι στις δάφνες του "Dookie". Είναι όντως από τους καλύτερους στο είδος, αλλά στο 2009 πλέον μάλλον δεν είναι αρκετό. Παρεμπιπτόντως έχει αποσπάσει άριστες κριτικές απ'όλους (είδες τι σου είναι οι δισκογραφικές;)

Βαθμολογία: 5/10

SUGARTOOTH - The Sounds Of Solid

Το 1997 οι Sugartooth κυκλοφόρησαν το εκπληκτικό, δεύτερο (και τελευταίο), άλμπουμ τους, "The Sounds Of Solid". Ίσως ένα από τα πιο παρεξηγημένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στα 90's. Οι Sugartooth ξεκίνησαν με το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 1994. Εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη η έξαρση του grunge όπως επίσης και του παντρέματος grunge με κάτι από "Black Sabbath attitude". Κάτι σαν "grunge-stoner" (αν μπορούμε να το πούμε και έτσι). Η απρόσμενη επιτυχία από μπάντες όπως οι Soundgarden, έκανε την Geffen να τους πλησιάσει και να υπογράψουν συμβόλαιο. Τo ντεμπούτο τους πήγε πολύ καλά και έκανε γνωστό το όνομα τους, σε σημείο να ανοίγουν συναυλίες των Soundgarden, Stone Temple Pilots, ακόμα και Slayer.
Οι Sugartooth είναι ένα τρίο από την California αποτελούμενο από τους Marc Hutner (vocals / guitar), Josh Blum (bass) και Joey Castillo / Dusty Watson στα ντραμς. Ο Joey ήταν ντράμερ στο ντεμπούτο τους και στην συνέχεια αποχώρισε (τώρα είναι ο ντράμερ των Queens Of The Stone Age). Στον δίσκο που παρουσιάζω εδώ, ντράμερ είναι ο Dusty. Οι λόγοι που αναφέρομαι στο "The Sounds Of Solid" και όχι στο πρώτο τους, είναι δύο. Ο ένας είναι ο απλός λόγος ότι το "Sounds" είναι ανώτερο του ντεμπούτου και ο άλλος ότι παρόλα αυτά δεν είχε την εμπορική επιτυχία που αναμενόταν, με αποτέλεσμα την διάλυση της μπάντας. Για αυτό και ανέφερα παραπάνω ότι είναι ένας παρεξηγημένος δίσκος. Ένα διαμάντι που θάφτηκε άδικα, δίχως κάποιον ιδιαίτερο λόγο (ελπίζω να βοηθήσω στην εκταφή του με αυτό το post, έστω και λιγάκι).
Το "The Sounds Of Solid" είναι ένας από αυτούς τους δίσκους που μένουν στην ιστορία. Ένα απίστευτο ροκ άλμπουμ που δεν αλλοιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Ένα άλμπουμ τόσο κλασικό όσο και το "Badmotorfinger" των Soundgarden (π.χ.). Οι συμπαγείς του ήχοι  προέρχονται από το  άψογο δέσιμο τριών ανθρώπων που με το πάθος με το οποίο φέρονται στα όργανά τους διεγείρουν τις αισθήσεις του ακροατή. Η απόλυτη ροκ ευχαρίστηση. Κάθε κομμάτι έχει τον δικό του χαρακτήρα - την δική του προσωπικότητα. Ένα εύρος από προσωπικότητες, άλλοτε Stoner, άλλοτε Grunge, Alternative, Rock, Blues, και γιατί όχι, ακόμη και Jazz. Τα κολληματικά riffs, όπως επίσης και οι αντίστοιχες μπασογραμμές, τα ξερά σφυροκοπήματα των ντραμς, η καταπληκτική φωνή του Marc, καθώς και η ευφυΐα στην σύνθεση (να μην ξεχάσουμε και το κερασάκι στην "τούρτα" που είναι η παραγωγή των Dust Brothers) κάνουν αυτόν τον δίσκο μοναδικό. Όπως επίσης σε κάνει να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο διαλύθηκε αυτή η μπαντάρα. «Δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία»...και λοιπόν; Στην Geffen είσαι, τι περίμενες να σου πουν όταν τα νούμερα των πωλήσεων δεν είναι αρκετά για αυτούς; Παίρνεις τον πούλο, πας σε κάποια μικρότερη εταιρία και καθάρισες. Δεν το διαλάς. Τέλος πάντων. Τουλάχιστον μας άφησαν δύο εξαίρετα δισκάκια, με αποκορύφωμα το "The Sounds Of Solid". Ένα άλμπουμ που έχει μια εξέχουσα θέση στην δισκοθήκη μου και θα παραμείνει για πάντα δίπλα με τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους δίσκους της ροκ μουσικής.

Tracklist:

01. Club Foot

02. Booty Street

03. Spiral

04. All for Me

05. Otra Vez

06. Come on In

07. Toothless

08. Harajuana

09. Solid

10. Seven & Seven

11. Frisbee

12. We'd