Διαλύονται οι Burst

Μία από τις πλέον ταλαντούχες μπάντες των τελευταίων ετών στον ευρύτερο χώρο της metal σκηνής αποφάσισε να δώσει τέλος. Οι Burst, που με το περσινό τους "Lazarus Bird" κέρδισαν κοινό και κριτικούς, θα δώσουν κανονικά τις προγραμματισμένες συναυλίες τους (μεταξύ αυτών και στη Λάρισα, στα πλαίσια του No Budget Festival, στις 6 Σεπτεμβρίου) και μετά το πέρας αυτών θα αποσυρθούν από την ενεργό δράση.
Στη γραπτή ανακοίνωση που εξέδωσαν μέσω blog στο myspace τους (http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=18720272&blogID=501979833) άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο να επαναδραστηριοποιηθούν στο μέλλον και δήλωσαν πως ο σπουδαιότερος λόγος που ώθησε τη μπάντα στην απόφασή της αυτή έχει να κάνει με την ασυμφωνία των μελών της για το επόμενο βήμα.
(πηγή:rocking.gr)

YOB - The Great Cessation

4 χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέα από YOB. Άργησαν λίγο αλλά τα κατάφεραν. Έχοντας κουνήσει το μαντίλι του αποχαιρετισμού στην Metal Blade, επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και νέα δισκογραφική (Profound Lore). Καθαρό Doom Metal και έχοντας αντικαταστήσει το Stoner υπόβαθρο του παρελθόντος με Sludge, επέστρεψαν για να στοιχειώσουν τα βράδια μας.
Μηδενιστική διάθεση από έναν ογκόλιθο σκοτεινού Avant-Garde Doom . Αυτό είναι το "The Great Cessation". Ένα άλμπουμ για μυημένους (οι μη μυημένοι ίσως να κουραστούν). Ένα μονολιθικό soundtrack για κολασμένους λουόμενους.
5 κομμάτια όλα κι όλα (μεγάλης διάρκειας) τα οποία καταφέρνουν να ποδοπατήσουν με τον όγκο τους και την ιδιαιτερότητά τους, νόρμες και στερεότυπα. Πατάς το play και από τις πρώτες κιόλας νότες του "Burning the Altar" αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι σε περιμένει (στο περίπου τουλάχιστον). Απόλυτο Doom / Sludge αριστούργημα, τόσο σκοτεινό που κάποιες φορές το βλέπεις να κλίνει το μάτι στους Celtic Frost του "Monotheist". Η συνέχεια ακόμη πιο συναρπαστική. Το "The Lie that is Sin" (ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου) έρχεται να Sludgάρει το μυαλό μας και να παίξει με αυτό με τις εναλλαγές του και τους πειραματισμούς του, φλερτάροντας λιγάκι (όσο πατάει η γάτα) με Neurosis. Το σκοτάδι, σκοτάδι πάντως. 3ο κομμάτι, το χαοτικό και μινιμαλιστικό Drone / Doom "Silence of Heaven", το οποίο φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sunn O))). Το "Breathing from the Shallows" είναι το επόμενο αριστούργημα του άλμπουμ, κάτι μεταξύ "Burning the Altar" και "The Lie that is Sin". Το τέλος έρχεται με το ατμοσφαιρικό "The Great Cessation". 20 λεπτά κομμάτι με το πρώτο του μισό να κινείται σε Post μελωδίες (θυμίζοντας κάτι από Callisto) και το δεύτερο μισό να κλίνει στους γνωστούς τους Doom αναγραμματισμούς.
Τελείωσε, και το μόνο πράγμα που σου έρχεται να κάνεις είναι να το ξαναβάλεις από την αρχή. Για αυτό καλό θα ήταν να έχετε πατήσει την επιλογή "repeat" από πριν.
Τhis is your Doomsday!

Βαθμολογια: 8,5/10

Scorpions LIVE @ Γήπεδο Ξάνθης

Με μοναδικό πλέον στόχο στην πολυετή καριέρα τους να ξεπεράσουν κάθε όριο γραφικότητας, οι γελοίοι Scorpions θα εμφανιστούν και στην Ξάνθη ( με το ζόρι γράφω από τα γέλια). Μετά από την μεγαλή πανελλαδική tour που περιλάμβανε Μυτιλήνη, Χανιά και ύστερα και από 2 μεγαλειώδεις εμφανίσεις σε Αθήνα και Λάρισα με τον έτερο μύθο, το ελληνικό τοτέμ της γραφικότητας, τον Βασίλη, η μεγάλη αρπαχτή του καλοκαιριού ολοκληρώνεται στο γήπεδο της Ξάνθης.
Τέτοια περιοδεία ούτε έλληνας καλλιτέχνης. 275η φορά στην Ελλάδα - οι φήμες λένε οτι στην Γερμανία έχουν κάνει λιγότερες εμφανίσεις - καθώς έχουν πάρει χαμπάρι ότι τα ζώα οι Έλληνες θα τους τα ακουμπάνε μέχρι να πεθάνουν. Ζωντανή απόδειξη οτι η γελοιότητα δεν έχει όρια, η αστειότητα είναι απλά ένα πταίσμα, η φωτογραφία τους υπάρχει στο λεξικό δίπλα στο λήμμα "GRAFIKOS" και ότι η βλακεία δεν γνωρίζει όρια και σύνορα, δεν κάνει διακρίσεις.
Προκαλούν το γέλωτα, αλλά και την απορία : Γιατί συνεχίζει ο κόσμος να τους βλέπει;;;;;;;;;;
Παραθέτω το διαφημιστικό spot της περιοδίας, το οποίο ελάχιστη απόκλιση έχει από την πραγματικότητα.
Άντε βρε, και του χρόνου τουρνέ στα χωριά με ντελάλη να περνάει με DATSUN να τους αναγγέλλει.

NINJA Live report @ Θέατρο Βράχων, 20/7/09

Ήταν σίγουρα από τις πιο αναμενόμενες συναυλίες του φετινού καλοκαιριού. 2 μεγάλα ονόματα για πρώτη φορά στα μέρη μας. Πως να λείψεις... Στον Alec Empire δεν πήγαμε, δεν νομίζω άλλωστε να ήταν και κανένας άλλος εκεί εκτός από αυτόν και το τεχνικό προσωπικό. Προλάβαμε οριακά τους Jane's Addiction που βγήκαν γύρω στις 8.30. Μουδιασμένο το ξεκίνημα, ο Farrell άρχισε να ψιλοκουνιέται, ο Navarro καγκελάριος και τα 3-4 πρώτα κομματάκια δεν δημιούργησαν και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ευτυχώς που όπως φάνηκε ήταν απλά το ζέσταμα. Ανέβηκαν κατακόρυφα στη συνέχεια, παίξαν Mountain, Ocean και ο κόσμος ζεστάθηκε με τις πενιές του Navarro. 20 χρόνια μπάντα άλλωστε, φάνηκε ότι ξέρουν να κινούνται πάνω στην σκηνή. O Farrell είναι πολύ καλός frontman με συνεχή επαφή με το κοινό. Η 1 ώρα που έπαιξαν ήταν σίγουρα λίγη. Γενικά, η εμφάνισή τους ήταν πολύ καλή και ωραίο το κλείσιμο με το Jane Says και τον Farrell να τραγουδάει ανάμεσα στον κόσμο. Με το διχτυωτό φουστανάκι a la καλλιτεχνικό πατινάζ και τα triple axl και toe loop πάνω στη σκηνή παίρνει επάξια το 10 του Κωστάλα.
Περιμέναμε, περιμέναμε...άργησαν λίγο οι NIN είναι η αλήθεια. Όλα έπρεπε να είναι στην εντέλεια. Φώτα, καπνοί και όλα τα σχετικά.

Εμφανίζεται επιτέλους και ο Trent Reznor. Παρεμπιπτόντως, πρέπει να πάρει ένα μεγαλύτερο πουκάμισο, γιατί παραφούσκωσε την τελευταία φορά που πήγε γυμναστήριο. Ήχος τέλειος, εμφάνιση επίσης τέλεια. Παρόλα αυτά βαρέθηκα! Κάτι έλειπε από τους Nine Inch Nails...Το ότι δεν έπαιξαν κάποια αναμενόμενα κομμάτια; Το ότι η επαφή με τον κόσμο περιορίστηκε στα τυπικά Tenk u;
Ακόμα και ο κόσμος, που προφανώς για αυτόν έιχε έρθει, μου φάνηκε ότι δεν υπερενθουσιάστηκε κιόλας με το πολυδιαφημισμένο "υπερθέαμα". Το αμφιθέατρο ήταν συνεχώς καθιστό και σε καμία περίπτωση ο Reznor δεν κατάφερε να τους σηκώσει και η αρένα πέρα απο τα χειροκροτήματα στο τέλος κάθε τραγουδιού δεν νομίζω να εκστασιάστηκε κιόλας. Μπορεί να φταίει το ότι δεν είμαι και τρελός fan τους. Τέλειο το περιτύλιγμα, κάπου στην ουσία θεωρώ οτι υστερεί.
Συνολικά, δεν νομίζω να μας μείνει και αξέχαστο αυτό το live.
Μάλλον η tour θα έπρεπε να είναι JANIN και όχι NINJA...
Επόμενο ραντεβού στο ίδιο μέρος στις 10 Αυγούστου για Faith No More.

THE DEAD WEATHER - Horehound

The Dead Weather είναι το όνομα της νεοσύστατης all-star μπάντας από το Nashville του Tennessee, αποτελούμενη από τους συνήθεις ύποπτους Alison Mosshart (The Kills), Jack White (The White Stripes / The Raconteurs), Dean Fertita (Queens Of The Stone Age) και Jack Lawrence (The Raconteurs). Η Alison και ο White είναι υπεύθυνοι για τα φωνητικά και τις κιθάρες (+ ντραμς από White), ο Fertita για τις υπόλοιπες κιθάρες και τα πλήκτρα (+ μπάσο) και ο Lawrence για το μπάσο (+ ντραμς / κιθάρα). Το στιλ που ακολουθούν είναι alternative rock επηρεασμένο από το rock n’ roll / blues ύφος των White Stripes (και όχι μόνο). Το αποτέλεσμα, αν και mainstream, είναι πολύ καλό. Sexy, Rock n’ Blues, Alternative, διασκευάζουν Bob Dylan, η Alison έχει κάτι από PJ Harvey, πειραματίζονται ακόμα και με Reggae που παραπέμπει στα 70’s. Όλα αυτά, ανακατεμένα μεταξύ τους με έξυπνο τρόπο, αποτελούν το ντεμπούτο τους, "Horehound".
Πως σας ακούγεται; Ενδιαφέρον πιστεύω. Έμενα πάντως μου άρεσε.
Absolutely entertaining!

Βαθμολογία: 7,5/10

KILLSWITCH ENGAGE - Killswitch Engage

Ένα ακόμα καλό metal δισκάκι κυκλοφόρησε φέτος με την υπογραφή των Killswitch Engage. Το νέο ομότιτλο άλμπουμ τους αποτελείται από τις γνωστές φόρμουλες που χρησιμοποίει σταθερά η μπάντα όλα αυτά τα χρόνια και η τελική απόδοση του είναι ικανοποιητική όπως πάντα. Μπορεί να λείπει το στοιχείο της έκπληξης αλλά είναι μια αξιοπρεπέστατη συνέχεια του φοβερού "As Daylight Dies" (αν και δεν το φτάνει). Γρήγορο, μελωδικό, συμπαγές Metalcore που μόνο αυτοί και οι Trivium αποδίδουν με τέτοιο φινίρισμα.
Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να πω περισσότερα. Είναι ένα ακόμα κλασικό Killswitch Engage άλμπουμ και όσοι τους γνωρίζουν καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ. Για όσους δεν τους γνωρίζουν είναι ευκαιρία να τους ρίξουν μια ματιά, ξεκινώντας όμως από το "Alive or Just Breathing" του 2002. Μετά από αυτό είμαι σίγουρος ότι θα αναζητήσετε και τα υπόλοιπα, μέχρι να φτάσετε και στο φετινό "Killswitch Engage".

Βαθμολογία: 7,5/10

MOBY - Wait For Me

Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το νέο CD του κύριου Moby. Τι είναι αυτό; Με πήρε ο ύπνος στον καναπέ και δεν πρόλαβα να το ακούσω ολόκληρο. Ξύπνησα σε κάποια φάση και το ξαναβάζω από την αρχή μπας και καταφέρω να το ακούσω. Με το ζόρι κρατούσα τα μάτια μου ανοικτά. Τι ύπνος δίσκος είναι αυτός; Ότι πιο Lo-Fi έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, είναι και ότι πιο αδιάφορο. Με μικρή εξαίρεση τα "Pale Horses", "Shot in the back of the head" (του οποίου το video έχει σκηνοθετήσει ο David Lynch), "Study War", "Μistake", "JLTF" και την φοβερή φωνή της τύπισσας στο "Walk with me" (ίσα ίσα 6 κομμάτια στα 16), όλα τα υπόλοιπα είναι πλήρως αδιάφορα, δίχως φαντασία. Η έλλειψη δημιουργικότητας είναι ολοφάνερη. Παρόλα αυτά, όλες οι κριτικές από τον επώνυμο τύπο είναι πολύ καλές. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν σίγουρος για αυτό. Τους έχουμε μάθει πλέον.
Πάντως για ύπνο είναι ότι πρέπει. Αν πάσχετε από αϋπνίες, το "Wait For Me" είναι το ιδανικότερο φάρμακο. Καλή ακρόαση και καληνύχτα!

Βαθμολογία: 4/10

LA ROUX - La Roux

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα album έκφυλο? Η παρουσία της κοκκινομάλλας που δεν ξέρεις ακριβώς αν η φωνή της είναι ενός μικρού αγοριού ή μιας κοπέλας-ψιψίνας . Εμένα στο μυαλό μου έρχεται η barbie , έχει την ιδανική φωνή για μια πλαστική κούκλα . La Roux , είναι κούρεμα μόλις βγήκα από μια πλαστική εικόνα , digital baby , cyborg της ονείρωξης που είχες χθες , είμαι η 'μπάντα' που ακούς και σου ξενίζει , αλλά είμαι τόσο ελκυστική που και ο ίδιος παραξενέυεσαι . Ναι εσύ όσο και αν δε με αποδέχεσαι θα είμαι πάντα για εσένα ένα έκφυλο φετίχ . Μια ζωντανή ψηφιακίλα . Αναμφισβήτητα κάτι τόσο καλοκαιρινό όσο τα malibu που πίνω και τόσο κοριτσίστικα κόκκινο όσο η αρχή του ομότιτλου album τους . 'In For The Kill' και γρανίτα φράουλα σε μια πισίνα , ακόμα και μπάνιο θα έκανα , που λέει ο λόγος . Σιγά σιγά σε ξεσηκώνει ύπουλα που σχεδόν ντρέπεσαι να κουνηθείς και όμως το 'Trigerlilly' με κάνει να κουνιέμαι από την πολυθρόνα μου , την πολύχρωμη πολυθρόνα που ξαφνικά με κάνει να τη λατρέψω , γιατί είναι και αυτή μέρος της electropop ψηφιακίλας που έχω μπεί . Αλλάζω σελίδες και μπαίνω σε άλλες τροχιές , έγινα η cyborg Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων . Φέρτε μου μια φράουλα δεν την παλεύω να πάω ξανά για ύπνο έτσι . 'Quicksand' για να ηρεμήσω λίγο και 'Bulletproof' για να ξυπνήσω την αγορίστικη πλευρά μου τώρα ! To album είναι μια μπούρδα , μια βλακεία που δε βρίσκω νόημα να ακούω , μια παιδική αναγούλα , και αυτό το ηλίθιο κομμάτι που παίζει , το 'Colourless Colour' ποιός το ονόμασε μουσική ακριβώς ? 'Ιm not Your Toy' δηλαδή με κάνει σχεδόν να θέλω να................ χορέψω. Διχάστικα στις 3.30 το πρωί , κόπηκα στα δύο για ένα album ? Μα όλα αυτά για ένα album ? Δεν ξέρω αν μου αρέσει όμως η φωνή μου έγινε γλυκιά και συνεχίζω να ακούω μέχρι τελικής πτώσεως αυτή την παρανοική τύπισσα να τραγουδάει και σκέφτομαι τον εαυτό μου με τέτοιο λούκ και αποκτάει cool διάσταση η φάση που βρίσκομαι τώρα , ναι μωρή αρρώστεια 'Cover My Eyes' , μαζί σου και εγώ μέχρι το τέλος . ' My reflections are protections , they will keep me from destruction , my directions are distractions , when you're ready come into the light ' . Έλα κοιμησέ με τώρα με τα τελευταία κομμάτια ' Armour Love ' και 'Growing Pains' .
-Καληνύχτα μαμά!
-Καληνύχτα Παρασκευούλα!

6.6/10 ?

Iron Maiden - Flight 666

Συστάσεις δεν χρειάζονται. Το εγχείρημα; Να δώσουν 23 συναυλίες στις 5 ηπείρους μέσα σε 45 μέρες!!! ΜΑ ΠΩΣ ΓΕΝΕΝ ΑΥΤΟ;;;, θα αναρωτηθεί κάποιος...
Απλά. Αγοράζεις ένα Boeing 757, το ονομάζεις Ed Force 1, το διαμορφώνεις κατάλληλα ώστε να μπαίνει μέσα το συγκρότημα, οι οικογένειες, όλη η ομάδα παραγωγών και τεχνικών και μερικοί τόνοι εξοπλισμού. Πρέπει να βρούμε όμως κι έναν πιλότο... Εύκολο όταν ο frontman της μπάντας, κ. Bruce Dickinson είναι επαγγελματίας πιλότος.
Αυτό το box set λοιπόν των Iron Maiden περιέχει 2 DVD , το 1ο με την ταινία/ντοκιμαντερ του παραπάνω εγχειρήματος, στο οποίο βλέπουμε το ταξίδι της μπάντας, τις αντιδράσεις του κόσμου, τα σχόλιά τους κτλ.
Στο 2ο υπάρχει μια συλλογή με τα κομμάτια που αποτελούν το soundtrack της ταινίας με εκτελέσεις στα διάφορα σημεία του ορίζοντα.
Δείτε το για να διαπιστώσετε (όσοι δεν το ξέρετε ήδη δηλαδή) γιατί οι Iron Maiden είναι μια από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία της μουσικής και τί είναι αυτό που ξεχωρίζει τους πραγματικά μεγάλους star από τους υπόλοιπους.
Για να θυμούνται και να κλαίνε οι παλιότεροι, για να βλέπουν και να μαθαίνουν οι νεώτεροι και οι άσχετοι!

Βαθμολογία: 11/10

MAYA MOUNTAINS - Hash And Pornography

Γιατί οι Mayas είναι ένας από τους πιο ξακουστούς πολιτισμούς της αρχαιότητας?Τι ήταν αυτό που μας άφησε?Τι ήταν αυτό που τον έκανε ξεχωριστό?Ο μυστικισμός?Ο αποκρυφισμός?Δε γνωρίζω, αλλά σίγουρα ένα από τα στοιχεία που μας μαγνητίζουν είναι το μυστήριο των Maya Mountains.Σε αυτό μάλλον βασίστηκε και το τρίο από την Ιταλία για τη δημιουργία μίας τρομερής underground μπάντας.
Το όνομα του πρώτου LP τους Ηash and Pornography μας βάζει σε διάφορες σκέψεις.Δεν έχει κλείσει χρόνος που έχει κυκλοφορήσει αλλά από το τίτλο και μόνο, θεωρείται επιτακτική ανάγκη και θεική εντολή να τους ακούσουμε και να τους παρατηρήσουμε.
Ένα σκληροπυρηνικό κράμα που παραπέμπει ακουστικά λίγο σε Danava, Wolfmother (τα vocals τουλάχιστον), Qotsa, The Sword και κάποιος θα έλεγε και Μelvins.Σίγουρα ο δίσκος αυτός δεν είναι επανάσταση αλλά μας αποζημιώνει με τους υγρούς χυμούς-ξερατά των προαναφερθέντων μπαντών.
Οι rufiano italiano πουλάνε αγριάδα και το κάνουν καλά (αγριαδα ιζ μαι μπιζνες εντ μαι μπιζνεσ ιζ γκουντ).Από τα θετικά στοιχεία του album είναι ότι τα κομμάτια έχουν μπει σε τέτοια καλή σειρά, έτσι ώστε να παρασέρνουν και με αποτέλεσμα να θυμίζει λίγο sequel η κατάσταση.
Tα εξαιρετικά riffs (Emanuel), τα πολύ γεμάτα drums (Marco) και η γραφική φωνή του μπασσίστα(Αlessandro) είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως μπορεί να εκφραστεί μία μπάντα η οποία έχει επηρεαστέι από σχεδόν τα πάντα και παρόλ'αυτά να μπορεί δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα χωρίς να αφήνει κανέναν παραπονεμένο.
Tracks όπως το Fire Entrance σε κάνουν να νιώθεις ότι κατρακυλάς από την κορυφή του βουνού σαν γιγάντιος ογκόλιθος και συνθλίβεσαι σε ένα πλασματικό φράγμα από ξερόβουες μπασσογραμμές με το κομμάτι Hope.Άνετα τα hits του album είναι το Cosmic Cosmic που σε φέρνει σε πιο εξωκοσμικούς ρυθμούς και το The Pool Song το οποίο αν και drone μπορεί να σε στείλει στο ΚΑΤ για επανασυγκόλληση των άκρων σου.
O σκοπός του review αυτού είναι να αποδοθεί ένας φόρος τιμής στις ευρωπαικές underground μπάντες οι οποίες δεν έχουν την απήχηση που αξίζουν και γι'αυτό μένουν στα υπόγεια.Νισάφι πια!!!!Το έχω πάρει προσωπικά.Support music.

H βαθμολογία είναι 8,3/10 αν και δεν νομίζω ότι έχουν πολλά να ζηλέψουν από την ομορφιά του δίσκου των Black Pyramid ακόμα και από το Static Tensions(Kylesa).

Special thanx to Don Neuroscar που μου το σφύριξε (με την καλή έννοια).