VERACRASH - 11:11

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς μας έρχεται από την Ιταλία. Οι Μιλανέζοι Veracrash κυκλοφόρησαν φέτος το ντεμπούτο τους "11:11" (έχουν κυκλοφορήσει και ένα EP το 2006). Ακούγοντας το άλμπουμ για πρώτη φορά έχεις την εντύπωση πως ακούς κάποιο νέο side-project του Josh Homme. Άνετα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω σαν τους Ιταλούς Queens of the Stone Age. Ο ρυθμός, μαζί με τα φωνητικά και τις εναλλαγές των κοφτών riffs, αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, ταυτίζοντάς τους αμέσως με τους QOTSA. Το παίξιμό τους είναι άψογο. Η ικανότητα τους στην σύνθεση δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη. Το τελικό αποτέλεσμα σε αφήνει με ανοικτό το στόμα, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι «μα τι στο καλό συμβαίνει στην γειτονική μας χώρα;». Το "11:11" είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς δίσκους που άκουσα φέτος. Αν είναι έτσι το ντεμπούτο τους αναρωτιέμαι πως θα είναι το επόμενό τους. Αν το χειριστούν έξυπνα και συνεχίσουν σε αυτό το ύφος, φτιάχνοντας άλμπουμ σαν και αυτό, τότε η επιτυχία είναι απλά ζήτημα χρόνου. Το μέλλον τους ανήκει αναμφισβήτητα.
Κομμάτια σαν τα "Santa Sangre", "Broken Teeth, Golden Mouth", "Miseducation", "Beyond The Grave" και "Jeeza" δεν αφήνουν κανένα περιθώριο μη ταύτισής τους με τους QOTSA. Χειμαρρώδεις, καταιγιστικά, μελωδικά, άρτια εκτελεσμένα, σε παρασύρουν μαζί τους χαρίζοντάς σου την απόλυτη μουσική ικανοποίηση. Το "Russian Roulette" (με γυναικεία lead φωνητικά) μαζί με τα instrumental "Snakes For Breakfast" και "Perceptive Tollage", σε οδηγούν σε πιο post κατευθύνσεις, δίχως όμως να αλλάζουν ταυτότητα, με αποτέλεσμα να μην χάνεται αυτή η "QOTSA" αίσθηση.
Το "11:11" είναι ένα άλμπουμ που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της καλής Rock μουσικής. Οι Veracrash είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα με πολλές δυνατότητες που περιμένουν να ανακαλυφθούν και να ακουστούν από όλους μας, ανταμείβοντάς μας με τον καλύτερο τρόπο.

Βαθμολογια: 8,5/10

SHRINEBUILDER - Shrinebuilder

Η αναμονή έλαβε τέλος (επιτέλους). Η υπερδισκάρα των Shrinebuilder κυκλοφορεί επίσημα από σήμερα και δεν έχω σκοπό να πω πολλά λόγια, μιας και έχω μείνει speechless!
4 θεοί του Αμερικανικού Heavy Rock ένωσαν τις υπερδυνάμεις τους και έφτιαξαν αυτόν τον δίσκο-«Ναό» (σαν καλοί "shrinebuilders" που είναι) για να μπορούμε να τους λατρεύουμε εκεί ελεύθερα.
Τα θεμέλια πολύ βαριά. 5 «τσιμεντοκολόνες» που θα ζήλευε και ο καλύτερος «μηχανικός». 5 αριστουργήματα μεγάλης εμπνεύσεως…

Οι Αρχιτέκτονες / Θεοί:
Wino (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan): κιθάρα / φωνή
Scott Kelly (Neurosis, Tribes of Neurot, Blood and Time): κιθάρα / φωνή
Al Cisneros (Om, Sleep, Asbestosdeath): μπάσο / φωνή
Dale Crover (Melvins, Altamont, Men of Porn): ντραμς

Ο Ναός:
SHRINEBUILDER

Η Εταιρία:
Neurot Recordings

Ο Μηχανικός:
Toshi Kasai (Melvins, Big Business, Tool)

Τα Δομικά Υλικά:
1. Solar Benediction
2. Pyramid Of The Moon
3. Blind For All To See
4. The Architect
5. Science Of Anger

Το Αποτέλεσμα:
Ένα εξαγνισμένο Doom Stoner Αριστούργημα!!!

Σταματάω εδώ και αφήνω την βαθμολογία (και τον Scott Kelly*) να μιλήσει από μόνη της…

Βαθμολογία: 10/10


*(Δείτε στα comments το σχόλιο του Scott Kelly για τους Shrinebuilder)

FUCK BUTTONS - Tarot Sport

Μόλις ένας χρόνος πέρασε από το συμπαθητικό "Street Horrrsing" και οι Fuck Buttons επέστρεψαν με τρελά κέφια βομβαρδίζοντας τα αυτιά μας με ένα νέο τους πείραμα. Το "Tarot Sport" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που κολλάς άσχημα και με την μια. Σκάλες ανώτερο από το περσινό τους "Street Horrrsing", ρυθμίζοντας τις κονσόλες τους έτσι ώστε να τρυπήσουν με ηχητικά τρυπάνια το μυαλό μας χαριζοντάς μας μια ηλεκτρονική βόλτα μέσα στο τριπάτο roller-coaster τους.
Το πρώτο sound-scape ανοίγει με τους καλύτερους οιωνούς και φέρει τον εύστοχο τίτλο "Surf Solar". Από το πρώτο άκουσμα κατάλαβα ότι κάτι καλό συμβαίνει εδώ. To industrial noise σκάψιμο ενός μηχανικού τυφλοπόντικα με το όνομα "Rough Steez" τσιτώνει τις αισθήσεις και το μόνο που θες είναι να ακούσεις την επόμενη έκπληξη. Και αυτή έρχεται με το πιο χαλαρωτικό και μεθυστικό "The Lisbon Maru". Σαν να ταξιδεύεις τον γαλαξία μέσω κβαντικών αλμάτων. Και σκάνε από το πουθενά οι "Olympians" σε πιο up-tempo διάθεση δίνοντας παραπάνω ώθηση στο τρενάκι. Σειρά έχει η παράνοια του "Phantom Limb" προετοιμάζοντας το έδαφος για το "Space Mountain". Άλλος ένας εύστοχος τίτλος για ένα ακόμα opiated sound-scape. Τα κβαντικά άλματα συνεχίζονται ώσπου να βρεθούμε στον τελευταίο προορισμό. Τελευταία στάση το εκπληκτικό "Flight Of The Feathered Serpent". Καλειδοσκοπικές εικόνες περνούν γρήγορα από μπροστά σου σε αυτό το interstellar overdrive.
Η βόλτα στο κβαντικό roller-coaster των Fuck Buttons έλαβε τέλος. Πρέπει να κατέβω αλλά δεν θέλω. Επιχειρώ δεύτερη βόλτα στο καπάκι. Όταν κατέβηκα ήμουν αρκετά ζαλισμένος ώστε να επιχειρήσω ακόμα μια. Δεν άντεξα όμως στο να μην παρασυρθώ ξανά.
I’ve jumped way beyond the Red Line into uncharted space. Frack Me!

Βαθμολογία: 8,5/10

THE VANDELLES-Del Black Aloha

Οι Raveonettes παρέα με τους APTBS και με ξύδια παίζει να γράφανε ανάλογο δίσκο . Και είναι σα να το βλέπω μπροστά μου .'Ηey Sharin , pass me the beer ...and the cocaine...'

'Fuck off Oliver..this is all MINE'. Εντάξει το παρατράβηξα..Δεν είναι μέσα στην τρελλή τσίτα ο δίσκος , βρωμάει όμως αλκοόλ αυτή η υπέροχη shoegazila , ναι , έχω ένα crush με το είδος γενικά αυτό τον καιρό . Σήμερα λοιπόν φρόντισε ο κύριος Mud να μου υπενθυμίσει αυτή την κυκλοφορία και δεν άντεξα ... Κάποιος με έχει ματιάξει τελευταία και δεν θυμάμαι πολλά. Έβαλα στην άκρη όλες μου τις προτεραιότητες για review για να πω απλά δύο λόγια για τους Vandelles . Σας σόκαρα ε? ΟΧΙ , δεν θα πω για τους Vandelles ,μη χαίρεστε , για εμένα θα πω πάλι . Μου αρέσει απίστευτα να παρακολουθώ μια δολοφονία σε ταινίες και σειρές , γενικά τον τρόπο που γίνεται τελικά το έγκλημα . Ειδικά όμως λατρεύω το σημείο που ο δολοφόνος έχει όρεξη για κουβεντούλα με το θύμα του ελάχιστα πριν αρχίσει να κυλάει το αίμα και το θύμα είναι έτοιμο να χάσει και την τελευταία του ελπίδα για σωτηρία .Φυσικά και σιχαίνομαι τις στιγμές που εισβάλει κάποιος και σώζει το μελλοντικό πτώμα . Εκεί σταματάω να παρακολουθώ , δε με αφορά η συνέχεια . Συμπτωματικά σε ένα δίσκο μου συμβαίνει σχεδόν το ίδιο .Αν δεν κυλήσει αίμα , δεν δίνω αστεράκι ούτε για πλάκα . Αν σωθεί η ακρόαση από άλλο δίσκο ο προηγούμενος δεν υπήρξε ποτέ . Το Del Black Aloha δε δολοφονεί ακριβώς όμως θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει την κουβεντούλα που περιέγραψα παραπάνω .Περιέχει και το κομμάτι 'California Killer' που κολλάει απίστευτα στο θέμα μου . Αν η κουβεντούλα είναι και έξυπνη κιόλας και όχι τύπου 'You are going to die , face it' τότε για εμένα αποτελεί όλο το peak της υπόθεσης . Για κάτι τέτοιες μαλακισμένες λεπτομέρειες έχω γεννηθεί , το ξέρω . Ξέρω επίσης πως αυτό το album είναι καλός πρόλογος για να αρχίσεις να πίνεις ...και να αρχίσεις να κουνάς και το κεφάλι φυσικά . Επίσης ξέρω πως το crush μου έχει κολλήσει το κεφάλι επικίνδυνα .Καινούριο επεισόδιο Dexter , shoegaze , noise , τσιγάρο . Πως λέμε δουλειά , σπίτι , σπίτι , δουλειά ?Ε , κάτι ανάλογο έχω πάθει..Δεν ξέρω ίσως να μου φύγει όμως το θέμα μου με την κουβεντούλα μάλλον δε θα το ξεπεράσω ... Αν έχει κάποιος να μου προτείνει καμμιά ψαγμένη τέτοια ταινία που να μην έχω ανακαλύψει θα με εξιτάρει ιδιαιτέρως . Εγώ την πρότασή μου για σήμερα την έκανα πάντως και πριν καν ξημερώσει...

8.2/10

"SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" Scenes From the American Hard Rock Underground (DVD)

Το "SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" είναι ένα ντοκιμαντέρ για την Underground Heavy Rock σκηνή της Αμερικής και της μετεξέλιξής της, από τα 70’s έως και σήμερα, σε αυτό που ονομάζουμε Stoner, Desert Rock, Doom, Psychedelic Punk Rock κλπ. Πολύ ενδιαφέρον για τους φίλους του συγκεκριμένου είδους όπως επίσης και για όσους θα ήθελαν να το ανακαλύψουν και να μυηθούν σε αυτό μέσα από την ιστορία όλων αυτών των μουσικών που με το πάθος τους και την τρέλα τους κατάφεραν να το φτάσουν ψηλά, εκεί που πραγματικά του αξίζει.
Η σκηνοθεσία είναι των John Srebalus και Jessica Hundley και μας παρουσιάζουν μέσα από αυτήν την ταινία τους, ανθρώπους που έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό το μουσικό κίνημα, όπως οι:
Scott "Wino" Weinrich (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan, The Hidden Hand), Scott Reeder (Kyuss), Matt Pike (High On Fire, Sleep), Al Cisneros και Chris Hakius (OM, Sleep), Tom Davies και Eddie Glass (Nebula), Brant Bjork (Kyuss, Fu Manchu, Che), Mario & Larry Lalli (Fatso Jetson, Yawning Man), Greg Anderson (Sunn O))), Goatsnake), Stephen O'Malley (Sunn O)))), Mark Arm (Mudhoney), Joe Preston (Earth, The Melvins, High on Fire), Bob Pantella και Chris Kosnik (The Atomic Bitchwax), Billy Anderson (μουσικός παραγωγός που έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως: Cormorant, Eyehategod, Mr. Bungle, Red House Painters, Fantomas, Sleep), Jack Endino (από την Sub Pop) και πολοί άλλοι ακόμα , παραγωγοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, Artists & Cover Designers αλλά και μουσικοί από μπάντες όπως: Acid King, Across the River, Bardo Pond, Comets on Fire, Dead Meadow, Earthless, Mammatus, Pearls and Brass, Thrones και Pentagram.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=yhRYmYHJxrc

Buy on line: http://www.suchhawkssuchhounds.com

“…what makes this documentary work is that it was born from within the scene.” - HARP

“…this ain’t no chin-scratching academic text; it’s raw live footage…” - SF Weekly

“The best documentation of our music ever done.” - Wino

“The first time anyone’s gotten the Sleep story right.” - Al Cisneros

NIGHTRAGE - Wearing a Martyr's Crown

Αν και ο νυν πρωθυπουργός μας ευαγγελίζεται το σουηδικό μοντέλο διακυβέρνησης, ένας άλλος Έλληνας, ο Μάριος Ηλιόπουλος, ήδη από τις αρχές τις καινούργιας χιλιετίας είχε εφαρμόσει στο προσωπικό του όραμα, τους Nightrage, το Ελλάς/Σουηδία συμμαχία.

Έτσι το 2003 παρουσίασαν στην metal κοινότητα ένα δυναμίτη μελωδικού death metal, που ονόμασαν "Sweet Vengeance". Μια κατά την γνώμη μου, κορυφαία στιγμή του ευρωπαικού death metal. Το ντεμπούτο album ακολουθεί το 2005 ένας πιο brutal δίσκος το "Descent Into Chaos" και το 2007 ένα album με αρκετά metalcore στοιχεία, πιο πειραματικό σε σχέση με τα δύο πρώτα.

Καλοκαίρι 2009, τέταρτη κυκλοφορία και μετά τα πρώτα ακούσματα είναι προφανές ότι ο σουηδικός ήχος επανέρχεται στο προσκήνιο. Μετά από πολλαπλή ακρόαση του εναρκτήριου "Shed The Blood", καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το πρώτο τραγούδι ενός album μιας και με το καλημέρα σου κάνει limit up στην διάθεση/ψυχολογία. "Collision Of Fate" με χαρακτηριστικά σολαρίσματα και με απρόβλεπτο τελείωμα από ακουστικές κιθάρες που θυμίζουν flamenco!! Συνέχεια με "A Grim Struggle" όπου τόννοι από heavy riffs σε καταπλακώνουν. Φοβερό break στην μέση του τραγουδιού πάλι από ακουστικές κιθάρες. Τρομερή σύνθεση το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, όπου ρυθμός και φωνητικά εναλλάσονται σε γρήγορο/αργό, καθαρά/brutal αντίστοιχα. Τα επόμενα δύο (Among Wolves,Abandon) δεν με χάλασαν αλλά δεν βρήκα κάτι ιδιαίτερο για να με ανεβάσουν. Αντίθετα πιο ολοκληρωμένες συνθέσεις τα "Futile Tears", "Mocking Modesty" με πολύ καλές κιθαριστικές μελωδίες. Αν και το εξώφυλλο απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο τον τίτλο του album, το "Wounded Angels" είναι αυτό που το ντύνει μουσικά, αφού δημιουργεί μια σκοτεινή ατμόσφαιρα και μια ενορχήστρωση που σκοπεύει κατευθείαν στα άδυτα της ψυχής. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν επικίνδυνα και όλα τα καλούδια της σουηδικής "μαγειρικής" έχουν ανακατευτεί με επιτυχία στο "Failure Of All Human Emotions". Τα εύσημα στον πιτσιρικά drummer Jo Nunez. Κλείσιμο του album με το instrumental "Sting of Remorse" και μια δόση μελαγχολίας. Ο λόγος απλός, μιάς και η guest εμφάνιση του Gus G μου θύμισε το αρχικό line up της μπάντας, όπου μαζί με τον Tomas Lindberg (ex.At The Gates) θα αποτελούσαν αν μη τι άλλο ένα group υψηλών προδιαγραφών. Τα σχέδια της μοίρας όμως δεν αλλάζουν για κανέναν γι' αυτό πολλοί μουσικοί ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Η τωρινή σύνθεση δείχνει δεμένη και εφόσον διατηρηθεί, εκτιμώ ότι θα δημιουργήσει σπουδαία πράγματα στο μέλλον. Έως τότε, ένα γεμάτο 7...

FU MANCHU-Signs of Infinite Power

Όταν το 2004 η θρυλική Stonerrock μπάντα των FU MANCHU,είχε κυκλοφορήσει το απίστευτα μέτριο(για την ποιότητά τους) “Start the Machine”,είχα νιώσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το αγαπημένο μας φορτηγάκι από την Καλιφόρνια..Εκείνο το απίθανο φορτηγάκι που είχε οργώσει Αμερική και Ευρώπη στα 90’s και μας είχε χαρίσει stoner αριστουργήματα τα οποία δεν χρειάζεται να αναφέρω βέβαια..Ο θόρυβος που έγινε ήταν μεγάλος και άναψε ένα μεγαλοπρεπές Master Malfunction στο Control Panel του boogie van..Ήταν ικανοί όμως ο Scott Hill και η παρέα του να το δουν; Και να κάνουν κάτι για να ξαναβρεί το boogie van την φόρμα του;

Ακολούθησε το πολύ μέτριο “We must obey” με το Master Malfunction να μην έχει σβήσει στο Control Panel..Κάπως έτσι φτάσαμε στην νέα τους δουλειά η οποία τιτλοφορείται “Signs of Infinite Power”.Περιττό να αναφέρω την έκδηλη περιέργειά μου,η οποία με κατέτρωγε..

Εκκίνηση με το “Bionic Astronautics”.Το boogie van βάζει την 1η στο κιβώτιο και προσπαθεί να ξεκινήσει. Επι ματαίω. Είναι φανερό ότι έχει χάσει την σπιρτάδα του(μακρινού) παρελθόντος.Σέρνεται.Φοβερά μέτριο. Ενοχλητικά μέτριο θα έλεγα για track που ανοίγει το album.Τα πράγματα νιώθεις ότι βαίνουν προς βελτίωση στην εκκίνηση του “Steel Beast Defeated”,ώσπου καταλήγει σε ένα ξεκάρφωτο, ανόητο,χωρίς έμπνευση ρεφραίν.Με την 3η στο κιβώτιο η κατάσταση δεν δείχνει να βελτιώνεται καθόλου με το εντελώς μονότονο “Against the Ground”..Το εντελώς αντίθετο. Το ατμοσφαιρικό, τυπικό Fu Manchu ξεκίνημα του “Webfoot Witch Hat” θυμίζει αρκετά τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος,ενώ συνολικά πρόκειται για ένα οπωσδήποτε αξιοπρεπές κομμάτι για να ακολουθήσει το εξίσου καλό “El Busta” κλείνοντας την πρώτη πεντάδα του album.Το boogie van έχει κουμπώσει πλέον την 6η στο κιβώτιο με το ομώνυμο “Signs of Infinite Power”, το οποίο είναι απλά το καλύτερο κομμάτι του δίσκου με τα χαρακτηριστικά κιθαριστικά riffs,έμβλημα αυτής της σπουδαίας μπάντας..Πρόσκαιρη η χαρά μου αφού τα “Eyes x 10” και “Gargantuan March” τα οποία ακολουθούν είναι «στεγνά», νερόβραστα,ανεπίτρεπτα για την κλάση τους..Τι άλλο να πω.. Τελευταία πολύ καλή στιγμή του album το “Take it away”,ενώ το album κλείνει με το “One step too far”,μόνο που τελικά, τι ειρωνεία..Δεν είναι και τόσο too far..Είναι στον ίδιο,στενό,με την μεγάλη μονότονη ευθεία, δρόμο που έχουν χαράξει τα τελευταία χρόνια.Πραγματικά κρίμα..

Το αγαπημένο μας boogie van έχει μείνει καταμεσής της ερήμου με το Master Malfunction σταθερά αναμμένο στο Control Panel του.. Μαζέψτε το..

Βαθμολογία:φτώχεια καταραμένη..

paradise lost η αιώνια καψούρα-live report

Μου πάνε πολύ δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Γαμάνε μήπως? εψες λοιπόν στον άθλιο χώρο του gagarin square garden απολαύσαμε τους μοναδικούς στο να φτιάχνουν ατμόσφαιρα και να δημιουργούν συναισθήματα- ως επι το πλείστον πλυντηριακά - paradise lost. Φούλ του κόσμου, μουνίτσες λίγες, δεν τρέχει μια όμως, παλιομεταλάδες αρκετοί, μπύρα άφθονη και τα μυαλά στα κάγκελα. As i die, pity the sadness, forever failure,embers fire, one second, enchantment, eternal ήταν ικανά να διαλύσουν οποιοδήποτε ερωτικό στοιχείο και να φέρουν την απόγνωση και μοναξιά στον καθένα από εμάς .Αυτά τα ολίγα. και του χρόνου!

Mavrou live @ Θησείο 10/10/09

Μετά το live των Truckfighters και με δεδομένο το ηλιολουστο μεσημέρι σαββάτου, είπαμε να πάμε προς το Θησείο για κανα μεζέ και φυσικά τις απαραίτητες μπίρες. Όχι για πολύ όμως αυτά, καθώς το απόγευμα έπρεπε να παρεβρεθούμε στον πεζόδρομο του Θησείου για να δούμε ζωντανά το ανερχόμενο αστέρι του rap/hip hop, τον ανεπανάληπτο Mavrou. Το παιδί με το αλαβάστρινο κορμί και την μπάσα φωνή που ακούγεται κατευθείαν στις ψυχές μας.

Με την περιπτερέϊκια στο χέρι, ανάμεσα στα πλήθη του κόσμου που κατεύθαναν συνεχώς για να απολαύσουν τον  Mavrou βγήκαμε και μεις μπροστά μπροστά να ακούσουμε τις επιτυχίες του.

Έχοντας μετουσιώσει σε μουσική αυτό που κάνει εξ από ανέκαθεν, δηλαδή να πετάει συνεχώς ατάκες, μας παρουσίασε όλα τα τραγούδια που έχει γράψει μεχρι τώρα. Άλλα με χιούμορ, άλλα με χαβαλέ, άλλα απλά βγαλμένα από την καρδιά του.

Κάποια μέρα θα τον θυμόμαστε όλοι. Μπορείτε να αποκτήσετε μια επαφή με τη δουλειά του στο myspace του.

Όταν τέλειωσε με ρώτησε: " Πως ήμουνα"

"Αφού το χεις ρε Mavrou, τί ρωτάς;"