Flobots – Survival Story

Οι Flobots είναι από τα λίγα hip hop σχήματα που μου έχει κάνει εντύπωση. Κύριος λόγος γι'αυτό, ο πειραματισμός τους και η χρήση βιόλας και ηλεκτρικής κιθάρας ως συνοδεία στον πολιτικό τους στίχο. Ένα μείγμα απαλό, στρωτό και εύηχο.

Στο δεύτερο album τους ανεβάζουν το tempo και οι κιθάρες περνάν στο προσκήνιο, υποσκελίζοντας αναπόφευκτα το hip hop στοιχείο και τη βιόλα που μοιραία περνάει στο περιθώριο. RATM δεν μπορούν να γίνουν όλοι και οι Flobots μάλλον την πάτησαν.

Στην ουσία έβγαλαν κίτρινη κάρτα στον εαυτό τους, καίγοντας το καλύτερό τους χαρτί, την Mackenzie Roberts, με την γλυκιά φωνή και την αξιοπρόσεχτη ικανότητα  να στολίζει τα κομμάτια με την βιόλα της. Αυτό το γλυκύ, mellow, ύφος που είχαν στο πρώτο δίσκο ξεθωριάζει σε μερικά σημεία και ο up tempo ρυθμός τους σε πάρα πολλά σημεία είναι άτεχνος και κουράζει. Ίσως προσπαθούν να δείξουν ένα πιο σκληρό attitude. Τζάμπα μάγκες μάλλον… το πείραμα δεν είναι και ιδιαίτερα πετυχημένο. Παρόλα αυτά, από το μέσο και μετά που παίζουν στο ίδιο μοτίβο με τον προηγούμενο δίσκο όλα καλά, με τα Airplane Mode, Good Soldier και Superhero να είναι τα highlight του δίσκου. Στα υπόλοιπα ακούγονται κάπως άκομψοι και άγαρμποι (αν και όχι κακοί). Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μεταξύ μέτριου και κάτι παραπάνω. Σίγουρα όμως μπορούν και καλύτερα. Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε και μάλλον το δισκάκι μπαίνει σχετικά γρήγορα στη ράμπα για να απογειωθεί προς τη θέση του : Το ράφι!

Mother Unit – Brain Massage

Οι Mother Unit είναι το solo project του κιθαρίστα και συνιδρυτή των 35007 (LOOSE) Bertus Fridael, πλαισιωμένου από κάποιους ακόμη μουσικούς. Ουσιαστικά πρόκειται για την συνέχεια των 35007. Ο δίσκος αποτελείται από 5 instrumental κομμάτια συνολικής διάρκειας 50 περίπου λεπτών. Μουσικά είναι ένας συνδυασμός ambient,electro με rock και δυνατά stoner riff. Η σύνθεσή τους είναι αρκετά καλή και η ισορροπία μεταξύ ήχων, η «μοιρασιά» electro και rock και η μετάβαση από τα ήπια ταξιδιάρικα ambient στα δυνατά ριφάκια γίνεται σε πολύ καλές αναλογίες. Από χαλάρωση σε εγρήγορση, από ταξίδι σε κοπάνημα και τούμπαλιν. Εξού και Brain-massage.

Πολύ καλό ντεμπούτο, easy listening και σίγουρα ξανακούγεται πολλές φορές.

Stone Temple Pilots - Stone Temple Pilots

Καθότι πέρυσι οι επανενώσεις συγκροτημάτων έδωσαν και πήραν και μάλιστα με επιτυχία οι περισσότερες, λέει και ο Scott ευκαιρία είναι. Επανένωση λοιπόν των Stone Temple Pilots και κυκλοφορία δίσκου. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο Weiland έχει καεί, γιαυτό δεν έκανε και κάτι αξιόλογο μετά την διάλυσή τους με αποκορύφωμα του ναδίρ του το περσινό προσωπικό του album (μουσική για παιδικό πάρτι στην καλύτερη).

Μουσικά λοιπόν οι STP παρέμειναν στο 1994. Και συνεχίζουν από κει. Καμία διάθεση για κάτι φρέσκο. Και αυτό είναι που κουράζει. Όταν έχεις χιλιοακούσει κάτι, το έχουν αναπαράγει άλλοι πόσοι και ξανάρχεσαι μετά από 10 χρόνια να το ξαναπαίξεις… μήπως σου τέλειωσαν τα φράγκα Scott και δεν έχεις να πληρώσεις τα ξίδια;

Το όλο σύνολο περιέχει κυρίως τυπικές βλαχο-hard rock συνθέσεις που ούτε συγκινούν, ούτε προδιαθέτουν να ξανακούσεις. Καλύτερο ίσως παράδειγμα το Hickory Dickonomy. Μαζί με αυτά και κάποια γλυκανάλατα college rock τραγουδάκια σαν το Cinnamon. Τουλάχιστον ο δίσκος δεν έχει σκαμπανεβάσματα . Μέτριος προς κακός από την αρχή ως το τέλος. Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι δεν πλησίασαν καν τις δισκάρες του παρελθόντος.

Fun Lovin’ Criminals – Classic Fantastic

Καινούριο δισκάκι για τους FLC μετά από αρκετό διάστημα και μάλλον έπρεπε να το είχα πάρει χαμπάρι πριν μερικούς μήνες, καθώς το ύφος τους και η μουσική τους είναι ότι πρέπει για καλοκαιρινή παρέα.

Το Classic Fantastic είναι ένας μάλλον τυπικός δίσκος των FLC. Δεν ξεχωρίζει, ούτε αλλάζει μουσικούς προσανατολισμούς. Η γνωστή μίξη από rock, funk και jazz με το γνωστό κέφι της μπάντας, το οποίο ίσως να είναι και πιο συγκρατημένο από άλλες φορές. Ο δίσκος δεν είναι κακός, αλλά δεν είχαν και κάνα τρομερό οίστρο όταν το έγραφαν. Μοιρασμένες οι εντυπώσεις με καλά και ανεβαστικά κομμάτια όπως το ομώνυμο "Classic Fantastic", το "Mister Sun" και το "The Originals", τα οποία όμως πλαισιώνονται από άλλα που μάλλον βρίσκονται εκεί απλά για να γεμίσει ο δίσκος (πχ τα 2 τελευταία). Δεν είναι αυτό που θα το ακούς για χρόνια. Ακούγεται όμως πολύ ευχάριστα και άνετα.

ΑΝΑΤΗΕΜΑ - We're Here Because We're Here

Είχαμε πολλά χρόνια να ακούσουμε ολοκληρωμένη δουλειά από τους Anathema. Συγκεκριμένα από το 2003, με το εκπληκτικό "A Natural Disaster". Φέτος κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πολυαναμενόμενο "We're Here Because We're Here". Ο λόγος που άργησε τόσο πολύ ήταν θέμα δισκογραφικών. Bρήκαν όμως την άκρη και το κυκλοφορήσαν (επιτέλους) κάτω από την στέγη της Kscope, έχοντας μαζί τους στην μίξη τον Steven Wilson. 

Το ρεζουμέ: Ένας αξιοπρεπής mid tempo δίσκος, χρωματισμένος από το μαγικό χεράκι του Wilson, με πολλές καλές στιγμές, περισσότερο υποτονικός, full μελωδικός, full συναισθηματικός, full ατμοσφαιρικός, περισσότερο post από ότι prog, δίχως όμως να προσφέρει κάτι καινούργιο και ριζοσπαστικό. OK, μπορεί να θυμίζουν σε κάποια σημεία Porcupine Tree και Pink Floyd - ακόμα και Sigur Ros - αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να ξεχωρίσουν συνθετικά από προηγούμενες δουλειές τους (αν και προσπαθούν να πειραματιστούν προς μια κάπως διαφορετική κατεύθυνση). Παρ'όλα αυτά χαίρει σεβασμού και αξίζει την προσοχή μας.

Οι ανατριχίλες είναι αναπόφευκτες!

Βαθμολογία: 7,5/10

Dan Wilson - Breathless. Η επίσημη διασκευή από τους 440 σε παραγωγή της PLATANOS PRODUCTIONS

Μια καταπληκτική διασκευή από τους 440 στο γνωστό χιτάκι, σε μια υπερπαραγωγή από την PLATANOS PRODUCTIONS !!

ARCADE FIRE - The Suburbs

Όποιος είναι από τον Καναδά και καταπιάνεται σοβαρά με την μουσική, είναι «καταδικασμένος» να γίνει μεγάλος και τρανός. Μέσα στην τεράστια λίστα με όλους αυτούς που τα κατάφεραν, βρίσκονται και οι Arcade Fire. Όταν πρωτοκυκλοφόρισε το ντεμπούτο τους "Funeral", δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι το όνομά τους θα καρφωνόταν στον τοίχο του hall of fame. Η νέα τους κυκλοφορία "The Suburbs" - ένας πανέμορφος δίσκος από μια δημιουργικότατη καναδική μπάντα - ήρθε για να παρατείνει την παραμονή τους εκεί, για πολύ καιρό ακόμα.

Το "The Suburbs" φτιάχτηκε από υλικά που προσδίδουν διαχρονικότητα. Όλα αυτά τα στοιχεία που καθιέρωσαν τον μοναδικό ήχο των Arcade Fire, βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στην μια ώρα και κάτι του δίσκου. Aν και δεν έχει πολύ μεγάλη σχέση με το αριστουργηματικό "Funeral", καταφέρνει να ενώσει την ατμόσφαιρα του πρώτου, με αυτήν του "Neon Bible", προσθέτοντας ταυτόχρονα μια φρέσκια και αναζωογονητική αύρα στις συνθέσεις. Αυτό μπορεί και να μην αρέσει σε κάποιους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν έχει καμία σημασία, για τον απλούστατο λόγο πως οι Arcade Fire είναι αντικειμενικά μεγάλοι μουσικοί - αποδεικνύοντάς το για ακόμα μια φορά με μεγάλη επιτυχία (το τελευταίο είναι υποκειμενικό). Κομμάτια σαν τα "The Suburbs", "Ready To Start", "Modern Man", "Empty Room", "City With No Children", "Half Light I & II", "Suburban War", "Month Of May" και "We Used To Wait" (τι κομματάρα), αποδεικνύουν περίτρανα το πόσο καλοί συνθέτες είναι οι Win και William Butler.

18/9/2010 4-G FESTIVAL 2010

Κάτι καλό παιζει στις 18/9 στο γκαζι, το μεγαλύτερο Eλληνικό dance festival.Έχει κατι καλά trance ονόματα όπως astral projection και κάποιους dj που λογικά θα είναι γνωστοί. Απ'οτι κατάλαβα το γεγονός θα λάβει χώρα σε 2 μέρη, το ένα στον χώρο του VOX (οι dj) και το άλλο στο νυχτερινό κέντρο Ιερά οδός (τα γκρούπ). Εισιτήρια μπορείτε να βρείτε στα village και στο ticketservices.gr στην τιμή των 25 ευρώ.
Προτείνω εάν κάποιος θέλει να πάει, να προτιμήσει τα γκρούπ, οι djηδες δν μου γεμίζουν το μάτι, και έχω την εντύπωση πως θα υπάρχει και αρκετός γυναικείος πληθυσμός, οπότε θα ναι καλά.

Ελληνικά φεστιβάλ - διοργανώσεις

Με αφορμή το χθεσινό 1^ο ελληνικό φεστιβάλ που απαρτιζόταν αποκλειστικά από ελληνικά heavy metal συγκροτήματα, γράφω αυτό το άρθρο θέλοντας να εκφράσω κάποιες απόψεις μου.

Καταρχήν, να επικροτήσω τη συγκεκριμένη προσπάθεια ( και άλλες αντίστοιχες που μπορεί να έχουν γίνει ή θα γίνουν). Συμβάλλει στην προώθηση νέων συγκροτημάτων και είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δει κάποιος ελληνικά συγκροτήματα , που δυστυχώς λόγω καθεστώτος δεν χαίρουν της κατάλληλης προβολής και διαφήμισης, ασχέτως προτίμησης.

Επίσης, το εισιτηριάκι των 20 € είναι μια τιμή ιδιαίτερα καλή , αν λάβουμε υπόψη το πλήθος των μπαντών που παίζουν. Κάπου εδώ είναι και η πρώτη μου ένσταση.

12 μπάντες την ίδια μέρα, στην ίδια σκηνή θεωρώ ότι δεν χωράνε. Με το πρόγραμμα να ξεκινάει στις 18.30 όπως ήταν η ανακοίνωση, ακόμα κι αν οι πρώτες 10 μπάντες έπαιζαν μισή ώρα μαζί με την αλλαγή , οι 2 τελευταίοι θα βγουν κατά τις 11:30 στην καλύτερη, οπότε το πρόγραμμα θα τελείωνε στις 3 τα ξημερώματα. Άκρως κουραστικό νομίζω ακόμα και για τον πιο πωρωμένο…

6/9/10 Hellenic Heavy Metal Bands Fest #1